ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μπαμπα σε ειδα στον υπνο μου, λυπαμαι πολυ...μακαρι να μπορουσα να σε δω ξανα στην πραγματικη ζωη..καθε κυριακη οταν κοιμαμαι μεσημερι βλεπω εσενα και την προηγουμενη βδομαδα τη γιαγια και το θειο...υποφερω οταν σας βλεπω...θελω να σας δω απο κοντα ξανα...να σας μιλησω...ωρες ωρες ο θανατος ειναι τοσο σκληρος που ενω η θεληση μου να σας δω σπαει και πετρα, ξερω οτι πιο ευκολο ειναι να σπασει η πετρα παρα να σας ξαναδω στον πλανητη γη...σας ψαχνω αλλα δε σας βρισκω....καποιες μορφες που σας θυμιζουν στο δρομο μου αναπτερωνει το ηθικο στιγμιαια νιωθωντας οτι δε μπορει καπου εδω τριγυρω ειστε ομως δεν ειστε...θελω να σας δω...θρλω να σας μιλησω να σας αγκαλιασω να σας φιλησω...να κλαψω στην αγκαλια σας και να σας ρωτησω πως αντεξατε να με αφησετε μονη σε αυτη τη ζωη..ξερω ομως οτι σν ηταν στο χερι σας δε θα με αφηνατε ποτε...σας αγαπω οπου και να ειστε και τωρα περισσοτερο, σας αναβω κερακι, ειστε ζωντανοι μπροστα στα ματια μου σας αγαπαω...

Σπουδάζω σε άλλη πόλη εδώ και 5 χρόνια και έρχομαι ελάχιστα στο πατρικό . Έχω καλή σχέση με γονείς ,όμως η επικοινωνία ειδικά με το πατέρα μου είναι αρκετά περιορισμένη . Βγαίνω αρκετά έξω , δε θέλω να έχω το σπίτι σαν ξενοδοχείο , θέλω τις μέρες που είμαι εδώ να συζητάμε ,να παίρναμε ποιοτικό χρόνο μαζί ,όμως αισθάνομαι ότι δεν υπάρχουν κοινά στοιχεία για έναρξη συζήτησης ,ότι έχουμε γίνει ξένοι στη επικοινωνία . Τι να κάνω για να έρθουμε πιο κοντά ;

Κοντεύω τα 30.Ειμαι υγιείης, έχω δουλειά, εχω σύντροφο, μια μεγάλη δεμένη κ αγαπημένη οικογένεια κ αρκετούς καλούς φίλους. Κ όμως νιώθω τοοοσο μόνη. Και μετά κάθομαι και σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι κ στεναχωριέμαι που σκέφτομαι έτσι κ νιώθω έτσι. Δεν το θέλω.Πληγωνομαι για πράγματα ανούσια και νιώθω ότι κανένας δεν με θέλει κοντά του.Αισθάνομαι ότι είμαι μόνη μου σε αυτό τον κόσμο και ας έχω ανθρώπους δίπλα μ. Θελω απλά να σταματήσω να σκέφτομαι έτσι κ να είμαι ευτυχισμένη με αυτά που έχω. Πως θα το κάνω αυτό?

Παρόλα τα προβλήματα είμαι καλά

Ολα τα σημαδια με οδηγουν φανερα στην λυση του ψυχολογου,που οπωσσδοποτε πρεπει να παω. Αλλα φοβαμαι οτι θα κανω αυτο που κανω παντα: θα πω τα προβληματα μου σαν να λεω κανενα ανεκδοτο. Ειμαι ανικανη να μιλησω σοβαρα πλεον για δικα μου θεματα και επισης δυσκολευομαι να βοηθησω αλλα ατομα που με χρειαζονται.Η μονη μου διαφυγη ειναι το πανεπιστημιο,γιατι λατρευω την σχολη μου. Ομως,παρατηρω οτι καθε φορα που πλησιαζει η εξεταστικη περιοδος περναω κρισαρες,με νευρα και θλιψη ενω τα πετυχαινω μια χαρα στο τελος. Οταν περναει αυτη η περιοδος και χαλαρωνω ειμαι λιγο καλυτερα. Οι δεξιοτητες στην επικοινωνα δεν ηταν ανεκαθεν οι καλυτερες. Εχω φτασει κυριολεκτικα σε σημειο να χανομαι ετσι απλα με ατομα. Χωρις τσακωμο,απλα χανομαι και προφανως κι αυτοι δεν θα με κυνηγανε!! Οταν κατι με στεναχωρει,με στεναχωρει απιστευτα,σαν να καιγεται κατι μεσα μου και μετα απο 5-6 μερες απλα συνεχιζω την ζωη μου με καποιες στιγμες μελαγχολιας οταν το σκεφτομαι. Με θλιβουν ολα βαθια αλλα τα θαβω μεσα μου και συνειχζω. Δεν μπορω να δειξω αγαπη,παρα μονο μια προσκολληση που μολις μου δειξει καποιος αδιαφορια χανομαι για παντα απο την ζωη του,χωρις να το συζητησω. Ειναι φορες που μου μιλανε ομορφα και νιωθω οτι δεν αξιζει να μου χαιδευουν τα αυτια και απλα πιστευω οτι η γνωμη τους για εμενα ειναι καταβαθος κακη και δεν το εκφραζουν. Ενω φτιαχνω αλλα ζητηματα που με απασχολουν,οι ανθρωπινες σχεσεις φαινεται να μην ειναι το φορτε μου. Ξερω οτι πολλα ατομα μπορει να με αγαπουν για αυτο που ειμαι οταν ειμαι ξεγνοιαστη και οτι κουραζονται την αδιαφορια που θα επιδειξω για αυτους ακομα κι αν πραγματικα τους αγαπω. Δεν μπορω να περασω ομορφα χωρις να σκεφτω τα προβληματα στο σπιτι. Κι ενω τοσα χρονια ολοι ελεγαν οτι οι δυσκολιες αυτες με ωριμασαν,απλα βλεπω οτι με εκαναν ενα απαθες ατομο,που τα θαβει ολα μεσα του. Το οικογενειακο περιβαλλον θετει τις σταθερες βασεις για την θλιψη μου κι ολα τα υπολοιπα απλα το σταθεροποιουν και το κανουν αναποσταστο κομματι της ζωης μου. Ετσι,ολοι πιστευουν οτι δεν χρειαζομαι βοηθεια γιατι ημουν παντα τελεια,ενω απλα σιγα σιγα εγω χαανω το ενδιαφερον μου και γινομαι ολο και πιο κυνικη,ισως και αχαριστη. Απλα ηθελα να τα πω,συγγνωμη για το μεγαλο κειμενο.

να εχω υγεια

να βρω καποιον να με αγαπησει και να τον αγαπησω και μια δουλεια στην οποια θα ειμαι χαρουμενη κι ευτυχισμενη

Αυτοί που γκρινιάζουν και παραπονιούνται για τη ζωή τους είναι εκείνοι που πιστεύουν πως η ζωή τους χρωστάει και οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τις συμφορές τους. Αντίθετα, όσοι έχουν υποφέρει πολύ εκτιμούν το γεγονός οτι είναι ακόμη ζωντανοί και νιώθουν ευγνωμοσύνη. Είναι πιό μαχητικοί και πιό δυνατοί.Πάρτε το χαμπάρι! Ζούμε σε έναν κόσμο όπου by default τα αφεντικά καταπιέζουν, οι φίλοι προδίδουν, οι εραστές απατούν, οι πεθερές βάζουν τρικλοποδιές, οι γονείς ευνουχίζουν, η εξουσία αυθαιρετεί. Σε αυτό τον κόσμο καλούμαστε να εφεύρουμε το δικό μας νόημα. Καλούμαστε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε με τη ζωή μας, γιατί μόνο αυτή έχουμε. Να την κάνουμε εμείς να αξίζει. Εμείς και κανένας άλλος!

Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να ανησυχώ. Φαίνεται εσωστρεφής και πρέπει να είμαι αισιόδοξη για μία νέα παρέα. Πρακτικά, ανησυχώ γιατί θα έπρεπε να είμαι πιο στοχοπροσηλωμένη και να τα καταφέρνω καλύτερα. Νομίζω πως μπορεί να μην είμαι καλή παρέα και να νε κρίνει αρνητικά. Ακόμα, δεν έχω αποφασίσει αν θα προτείνω έξοδο

Καλησπερα σας. Ειμαι 20 ετών και η μονη "σχέση " που εχω κανει ηταν μια τοξικη παλαιότερα που δεν ολοκληρώθηκε φυσικα οπως καμια. Πλεον εχω πολυ καιρο να βγω με καποιον εστω και για απλη γνωριμία και η αλήθεια ειναι οτι κατα βάθος μονη μου το αποφεύγω. Ολοι με ρωτανε πως γίνεται να μην ειμαι με κάποιον,οχι επειδη εχω κανενα υπέροχο παρουσιαστικο,αλλα επειδη φαινομενικά σε παρεες ειμαι παρα πολυ άνετη,δυναμικη και ανεξάρτητη. Οταν ομως αισθανομαι κατι για καποιον ενω εξακολουθώ να διατηρώ ενα δυναμικό προφίλ ακομα κι αν λύγισω μπροστά του,στεναχωριέμαι πολύ εύκολα με το παραμικρό. Εμφανίζω ταχυκαρδία κατευθείαν μολις κατι με πληγωσει και κλαιω,ενω στο ατομο απέναντι μου απλα ισως πεταξω 2-3 σπόντες πριν το αποχαιρετήσω μια και καλη απο την ζωη μου. Πραγματικα οσο περνάει ο καιρος και ασχολουμαι με τον εαυτό μου θυμαμαι τα κλάματα και το ποσο στεναχωρημένη ημουν και δεν μου φανταζει λογικο γιατι μου συμβαίνει και με ατομα που δεν φαινομενικα δεν εχουμε καποιο αμοιβαιο συναισθηματικό δέσιμο. Αν δεν το βιωσω το αρνητικο συναίσθημα ετσι υπερβολικά και απλα το θαψω,δεν μου περνάει εύκολα. Εχω κουραστει ομως να στεναχωριέμαι τόσο πολυ για κατι ασήμαντο μονο και μονο για να το ξεπεράσω. Παντα στην ζωη μου ξεπερνουσα τον πονο με περισσότερο πονο και τον βιωνα μεχρι πραγματικα να μην με ποναει αλλο ψυχικα .Οσο περνάει ο καιρος βλεπω οτι αυτο όχι μονο δεν με βοηθάει, αλλα ισα ισα με αποδυναμώνει ολο και πιο πολύ. Και οταν φτανω στο αντίθετο ακρο,της αναισθησίας και εκείνο το βιώνω στο έπακρο με αποτελεσμα να απωθω και ομορφα συναισθήματα. Δεν γνωριζω πως να το αντιμετωπίσω ολο αυτο..