ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Θελω να εξομολογηθω κατι που με πνιγει τους τελευταιους δυο μηνες.Βγαινω με καποιον που ειμαστε και οι δυο 20.Ειμαστε πολυ λιγο καιρο μαζι,2 μηνες μονο.Ειναι πραγματικα πολυ καλος μαζι μου και μου δειχνει συνεχως το ποσο του αρεσω.Δεν μου εχει δωσει κανενα δικαιωμα ποτε και γενικοτερα περναμε τελεια μαζι.Απλα εγω νιωθω μια θλιψη.Ειχα μια σχεση 5 μηνων πριν 1 χρονο η οποια διαλυθηκε σε ενα βραδυ.Ειμασταν μια χαρα και εφυγε 5ημερο ταξιδι και με απατησε.Χωρις λογο.Χωρις να τσακωθουμε ποτε.Χωρις να γινει τιποτα.Με χωρισε με ενα μηνυμα.Νιωθω οτι ζω σε ενα συννεφο τωρα απο το οποιο αργα ή γρηγορα θα πεσω και θα κανω και γερη προσγειωση.Νιωθω πως ολο αυτο το "ειμαστε καλα τωρα" θα το διαλυσει οπως ο αλλος απο εκει που δεν το περιμενω.Δεν του αξιζει να σκεφτομαι ετσι γιατι δεν εχει κανει τιποτα ωστε να με στεναχωρησει.Νιωθω οτι παραλογιζομαι.

Δεν μου αρέσει καθόλου η μαγειρική και γενικά οτιδήποτε έχει να κάνει με κουζίνα. Ανέκαθεν. Δεν τα μπορώ. Πώς να το πω; Να, έφτιαξα να φάω σήμερα μπρόκολο, καρότο και ρύζι με μανιτάρια. Ξεκίνησα περίπου στη 13.00 και τελείωσα πριν κάνα μισάωρο. Έφαγα για 5 λεπτά και τέλος. Δηλαδή ίδρωσα στην κυριολεξία μέσα στην κουζίνα τόσες ώρες για να φάω 5 λεπτά, με το ρολόι. Φανταστείτε τι παθαίνω όταν φτιάχνω κανένα κοτόπουλο ή ψάρι. Δεν γίνεται αυτό, κατι πρέπει να βρω να κινούμε λίγο πιο εξυπνα. Ουφ... Καμία ιδέα κανεις;Κοπέλα 32.

Μπορω να ανοιξω κουβεντες μεγαλες ετσι ωστε να υπαρχει ροη;ειμαι στην φαση που γνωριζω καποιον και ενω γενικα κυλαω τις κουβεντες νιωθω οτι δεν μπορω να ανοιξω μια κουβενταπροτεινομενα θεματα για συζητηση;οποια βοηθεια ευπροσδεκτη

Η παιδικη μου φιλη, εχει απογοητευτει απο εμενα και εν μερει εχει δικιο. Η εργασια μου σκυρωθηκε εξαιτιας του κορωνοιου. Εψαχνα αλλα δεν εβρισκα κατι, ο πατερας της δουλευει σε κοτερο..με προτειναν,με πηραν ομως δεν μου σρεσε καθολου,δεν ενιωθα καλα και αποχωρησα. Το πσκ θα ηταν δοκιμαστικο,αν δεν τους εκανα δεν θα με κρατουσαν, εν τελει τους εκανα, προσπσθησα να ειμαι αψογη,ομως δεν μου αρεσε και ετσι τους ειπα οτι δεν μπορω να συνεχισω. Ζητησα συγγνωμη ομως ,δεν μου μιλαει εδω και 3 εβδομαδες και εχει απομακρυνθει. Τι να κανω;; Δεν το θελα, νομιζα οτι θα μπορω να ανταπεξελθω ομως δεν. Νιωθω πολυ ασχημα.

Χτες βράδυ επιστρέφαμε με το αγόρι μου απο βραδινή έξοδο. Στον δρόμο λοιπόν ένας κύριος άρχισε να μου σφυράει και να μου λέει κάποια αισχρόλογα μπροστά στο αγόρι μου. Τέτοιο χάλι. Και ο δικός μου αντί να πάει να του ζητήσει τον λόγο, να με υπερασπιστεί και να με προστατεύσει, έκανε την πάπια και δεν έκανε τίποτα, μα τίποτα όμως. Ειλικρινά απογοητεύτηκα πάρα πολύ απο την συμπεριφορά του. Είναι δυνατόν να λένε τέτοια πράγματα στην κοπέλα σου και εσύ να μην την υπερασπίζεσαι;; Του είπα ότι με πείραξε πολύ η στάση του και η δικαιολογία του ήταν πως φοβήθηκε να κάνει επεισόδιο γιατί ο άλλος ήταν δύο μέτρα. Έλεος, πραγματικά τα έκανε χειρότερα. Ειλικρινά με αυτό που είδα αναρωτιέμαι αν θέλω ένα τέτοιο φοβιτσιάρικο αγόρι δίπλα μου. Μπορώ να στηριχτώ πάνω του , όταν βλέπω να φοβάται τόσο πολύ και να μην με υπερασπίζεται;; Δεν ήθελα να πάει να τον πλακώσει, αλλά τουλάχιστον να δείξει την ενόχληση του, να τον βάλει στην θέση του με κάποιο τρόπο, να δείξει ότι είναι άντρας και να τον θαυμάσω, όχι αυτό το πράγμα. Δηλαδή αν με χούφτωνε τι θα έκανε , πάλι τίποτα ή θα του λεγε και μπράβο;

Μιλαω με ενα αγορι που ειναι τελειος οσο αφορα τον χαρακτηρα και ταιριαζουμε πολυ αλλα δεν μου αρεσει εξωτερικα. Αραγε ποσο μετραει η εξωτερικη εμφανιση σε μια σχεση?

Βλέπω πολλούς να παραπονιούνται για μοναξιά. Κι εγώ το έχω κάνει. Αλλά παρατηρώντας τελικά τους ανθρώπους γύρω μου, σκέφτομαι ότι λίγοι είναι αυτοί που δουλεύουν με τον εαυτό τους. Λίγοι είναι αυτοί που θέλουν να δώσουν πραγματικά. Λίγοι είναι αυτοί που δεν ψάχνουν απλώς να ξεσπάσουν τα ψυχολογικά τους, τις ελλείψεις τους, που δεν προσβάλλουν, δεν ανταγωνίζονται, και βάλτε ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε. Καταλήγω λοιπόν ότι με αγαπάω αρκετά, για να αντέχω αυτήν τη μοναξιά και να μην αναλώνομαι σε πράγματα χωρίς ουσία. Είναι μέρες που με ενοχλεί, δεν το αρνούμαι. Ούτε είναι εύκολο συνέχεια. Παντού όμως υπάρχουν αρνητικές αφορμές να μου υπενθυμίζουν ότι μάλλον είμαι μια χαρά όπως ακριβώς είμαι και δεν πειράζει, αν δεν προσπαθώ να ταιριάξω με τον οποιονδήποτε.

Ενω έχουμε δυο χρονια που έχουμε χωρίσει το περασμενο καλοκαίρι μου ζητησε να επανασυνδεθουμε κι λογω του οτι ειχα ακομη συναισθήματα για αυτον το εκανα. Μετα απο κάποιες μέρες μοναχα μου ειπε πως αλλαξε γνώμη κ δεν θέλει να ειμαστε μαζι διοτι δεν νιώθει τιποτα για εμενα. Εγω πληγώθηκα παρα πολυ με το τρόπο που με μεταχειριστηκε αλλα τα ηθελα κ τα επαθα.Σε αυτο το σημείο τον αποχαιρετησα μεσα μου μια και καλη τον μπλοκαρα απο παντου κ σταματησα καθε επικοινωνία παρα τα συναισθήματα μου. Τον γεναρη δλδ περίπου 3 μηνες μετά απο την αποτυχημενη προσπάθεια επανασυνδεσης ζητησε σε εναν κοινο μας φιλο να μου στειλει κ να μου πει να τον ξεμπλοκαρω να μιλησουμε πραγμα που δε εκαναΟι μηνες περασαν εγω δεν τον ειχα ξεπερασει Δυστυχώς αλλα τουλάχιστον η ζωη εμαθε να κυλαει με αυτο το βάρος. Μετά καραντίνας λοιπόν αρχισε να μιλάει σε φιλους κ γνωστούς για εμενα για το ποσο εχει μετανιώσει για τα λάθη του για το οτι ενδιαφέρεται πραγματικα για εμενα. Εκεί επειδή κουραστηκα να μου μιλουν ολοι για αυτον, μαλιστα φιλοι μου στενοί μου ελεγαν πως εχει αλλαξει κ σοβαρεψει, τον ξεμπλοκαρα να δω τι εχει να μου πειΜου ειπε τα κλασικα πως θα κανει τα παντα να τα ξαναβρουμε κλπ κλπ κλπ κ εγω του ειπα αν λεει αληθεια δεν μενει παρα να το αποδειξει γιατι δεν προκεται να φαω τα μούτρα μου ξανα Ενω λοιπόν επι ενα μηνα εστελνε μηνυμα για να μου υπενθυμίσει οτι ειναι εδω κ περιμενει κ με θελει κι οτι θελει να βρεθούμε να τα πουμε απο κοντα αρχισα να τον πιστεύω εστω κ μεσα μοθ κ παροτι δε του το εδειξα.Ενω λοιπόν μετα απο ενα μηνα ειχα αποφασισει να του στειλω να βρεθουμε μου στελνει μηνυμα πως δεν νιωθει τίποτα για εμενα πλεον κ πως δεν ξερει κ εαν ενιωσε ποτε του. Πως γινεται να ειναι καποιος τοσο ανισρροπος? Τι να κάνω? Κ γιατι δεν το ξεπερναω κ δεν ξερναω με τα καφριλικια του ολη την αγαπη που εχω για αυτον; φτασαμε 22 χρονων κ συνεχώς η ιδια ιστορια επαναλαμβάνεται .Εγω δεν εχω καταφερει να ακουμπησω αλλον άνθρωπο 2 χρονια τώρα κ ας ειμαι νεα κοπελα

πάω με το αγόρι μου διακοπές και νιώθω τόσο ευτυχισμένη. Τώρα είμαστε στο καράβι και μου χαζογελάει. Νιώθω υπέροχα.

ενώ μάλλον έχω καρκίνο.