Μίλησα στην ψυχιατρο μου μου για τη συμμετοχή μου σε αυτή τη στήλη...με δισταγμό γιατί δεν της ανοιγομαι άνετα ακόμα. Δεν είπα συγκεκριμένα όνομα στήλης, είπα ότι όταν δεν νιώθω όμορφα μπαίνω κάπου και διαβάζω τον πόνο των άλλων ή μπορεί να γράψω τα δικά μου. Μου δίνει παρηγοριά. Κάποιες φορές οι απαντήσεις καλών ανθρώπων με συγκινούν!Με αφορμή, αργότερα, την αναφορά της γιατρού σε μέλος της οικογένειάς μου, ως "τοξική συμπεριφορά", ρώτησα αν ο όρος ακόμα και μη ώντας ιατρικός, χρησιμοποιείται για κάτι παραπάνω από αυτό που αντιλαμβάνομαι. Μιας κι υπάρχει πολύ φασαρία εδώ, στο site που επισκέπτομαι, γύρω από τον όρο αυτό και οι άνθρωποι τον θεωρούν "πολύ εύκολα" χρησιμοποιημένο. Η απάντηση ήταν. Αν μια καταπιεστική ψυχικά ή σωματικά σχέση βρίσκεις να σε αρρωσταίνει, τη λες και τοξική. Σημασία έχει ότι συνειδητοποιείς πως σε αρρωσταίνει, έπειτα αν θέλεις μπορείς να την αποκαλέσεις με διάφορα ονόματα και να προσδιορίσεις το ποσο αρρωστη ή βίαια κλπ είναι... "Αρα γιατί κολλάς στις λέξεις;",μου τόνισε..."εφόσον εσύ γνωρίζεις την αλήθεια, γνωρίζεις πόσο επηρεάζεσαι. Κανένας δεν το παίρνει από σένα αυτό."Παρατηρήσαμε από κοινού λοιπόν, ότι οι ίδιοι άνθρωποι που ξανά και ξανά αναλώνονται στο να απαντούν με στόχο ουσιαστικά να αφορίζουν τον γράφοντα, φανερώνουν μια επιθετική τάση, μια εμπάθεια και ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωθούν. Άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Ίσως έτσι αισθάνονται χρήσιμοι; Ίσως έτσι εκφράζονται; Ίσως ανεβάζουν την αυτοπεποίθησή τους. Νιώθουν πνευματώδεις. Οτιδήποτε. Το νόημα όλων αυτών δεν είναι να κατηγορήσω κάποιον, αλλά να τους πω ότι δείχνω κατανόηση και δε με επηρεάζει η πικρία τους... Αν όμως θέλετε να συνεχίσετε να "χαλάτε" τις εξομολογήσεις του κόσμου, κοπιάστε. Να ξέρετε ότι πολλοί στεκόμαστε απέναντί σας και απαντάμε πάντα με καλές προθέσεις.Συγγνώμη για τα τυχόν ορθογραφικά.