Παράσιτα

Παράσιτα Facebook Twitter
1

H Πινκ αγαπάει τη Ρόλλυ και η Ρόλλυ αγαπάει την Πινκ. Είναι αδελφές, που μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: κακοποίηση, φτώχεια, φυλακή, ναρκωτικά. Η μία θέλει να ξεφύγει. Η άλλη δεν την αφήνει, την χρειάζεται κοντά της.

Το έργο Παράσιτα γράφτηκε από τη Βίβιεν Φράντσμαν ύστερα από παραγγελία της θεατρικής εταιρείας Clean Break, που ιδρύθηκε το 1979 από δύο φυλακισμένες γυναίκες, που πίστευαν ότι το θέατρο είναι το κατάλληλο μέσο για να φέρει τις κρυφές ιστορίες των φυλακισμένων γυναικών μπροστά στο ευρύ κοινό. Τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα, η αμιγώς γυναικεία εταιρεία παραμένει πιστή στις αρχές της, παραγγέλνοντας σε γυναίκες θεατρικές συγγραφείς έργα γύρω από το σύνθετο θέμα "γυναίκες και παραβατικότητα" και αποκαλύπτοντας τις επιπτώσεις ενός ελλειματικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης στις ζωές των ανθρώπων. Είναι ένα θέατρο που θέτει δύσκολα ερωτήματα για τις γυναίκες μέσα στην κοινωνία και εργάζεται για θετικές αλλαγές στη ζωή τους.

Θέατρο
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αδελφοποιώντας τη χώρα: Από τα ολιγάριθμα pride στις μεγάλες queer παραστάσεις

20 χρόνια LiFO / Αδελφοποιώντας τη χώρα: Από τα ολιγάριθμα pride στις μεγάλες queer παραστάσεις

Μέσα σε είκοσι χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε τους νόμους της και τον τρόπο που φαντάζεται το φύλο και την επιθυμία. Η κουίρ τέχνη υπήρξε πρωταγωνίστρια αυτού του μετασχηματισμού.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗΣ
Βάγκνερ Μόουρα: «Όταν παίζω θέατρο, θυμάμαι γιατί έγινα ηθοποιός»/ «Στην ψυχή μου, είμαι ηθοποιός του θεάτρου»

Θέατρο / Βάγκνερ Μόουρα: «Τα φασιστικά καθεστώτα επιτίθενται πρώτα στην τέχνη»

Ο Βραζιλιάνος σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης μιλάει για τη σχέση του με την τέχνη του θεάτρου, την κρίσιμη πολιτική κατάσταση στην πατρίδα του αλλά και την εξαφάνιση των γεγονότων από το αντιληπτικό μας πεδίο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Λυδία Φωτοπούλου: «Με την Εκάβη μπορώ να αποχαιρετήσω την Επίδαυρο για τα καλά»

Θέατρο / Λυδία Φωτοπούλου: «Με την Εκάβη μπορώ να αποχαιρετήσω την Επίδαυρο»

Βλέποντας αυτό τον ρόλο σαν δώρο ζωής, επιστρέφει στην Επίδαυρο, σαράντα χρόνια μετά τις «Τρωάδες» του Ανδρέα Βουτσινά, για να ολοκληρώσει έναν κύκλο με ένα αγαπημένο της έργο, που το θεωρεί τόσο σύγχρονο, σαν να γράφτηκε χθες.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αμαλία Κοσμά: «Είμαι η βασίλισσα του ευτράπελου, η ιέρεια του λάθους»

Θέατρο / Αμαλία Κοσμά: «Είμαι η βασίλισσα του ευτράπελου, η ιέρεια του λάθους»

Η χορεύτρια και performer, που συνεργάζεται εδώ και δύο δεκαετίες με τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς του σύγχρονου χορού και του θεάτρου, μιλά για τη διαδρομή της, τις δυσκολίες του επαγγέλματος και όλα όσα της έμαθε το σώμα της μεγαλώνοντας.
M. HULOT

σχόλια

1 σχόλια
Μέσα από την αλληλεξάρτηση των δύο αδελφών εγείρονται στο μυαλό του θεατή πάμπολλοι προβληματισμοί. Στην πρώτη ματιά η γνωστή μάστιγα κυριαρχεί, όμως στην δεύτερη ανάγνωση σπάει το προφανές περίβλημα και μέσα από κοινωνικά αγκάθια όπως ενδοοικογενειακή βία, κακοποίηση, ψέματα, κλοπές, πορνεία, ιδρυματοποίηση, καταλήγει στα βαθιά: έλλειψη αγάπης, μοναξιά, απελπισία και απόγνωση, ανακατεμένα με στιγματισμό, ντροπή και ενοχές. Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης της παράστασης, προσεγγίζει έξυπνα και διακριτικά τα περιγραφόμενα προβλήματα και αποδίδει αριστοτεχνικά τα δραματικά όσο και τα κωμικά στοιχεία. Γρήγορες εναλλαγές σκηνών σε συνδυασμό με τους ευσύνοπτους και κατατοπιστικούς διαλόγους ξετυλίγουν την ιστορία της ζωής των κοριτσιών χωρίς να κουράσουν. [...] Στο ρόλο της Πινκ, η Κόρα Καρβούνη διέπρεψε. Η ερμηνεία της ήταν καταπληκτική από όλες τις απόψεις.[...] Η Ιωάννα Κολλιοπούλου ανέδειξε δεξιοτεχνικά τις ψυχολογικές μεταπτώσεις εξ αιτίας της εύθραυστης και ευμετάβλητης συναισθηματικής ισορροπίας της Ρόλλυ.[...] Είναι ένα έργο σκληρό. Σκληρό γιατί είναι αληθινό. Η εικόνα που βλέπουμε επί σκηνής υπάρχει δίπλα μας, οι διάλογοι ακούγονται στην καθημερινότητά μας. Συνολικά, η επιτυχία της παράστασης βρίσκεται στο ότι όλοι οι συντελεστές της, κατόρθωσαν να απομονώσουν το βουητό της κοινωνίας, να παραμερίσουν τον ιδιότυπο "αυτισμό" μας και να ακούσουμε καθαρά αυτούς τους διαλόγους.Κατερίνα Πεσταματζόγλου(Απόσπασμα από δημοσιευμένη κριτική μου)