Ο Βάγκνερ Μόουρα δεν φοβάται να πει την αλήθεια. Τη δική του αλήθεια, φυσικά. Πολιτικοποιημένος ως το κόκκαλο, ο Βραζιλιάνος ηθοποιός που μαγνήτισε την υφήλιο χάρη στην ερμηνεία του ως Πάμπλο Εσκομπάρ στη σειρά του Netflix «Narcos», κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου στις Κάννες του 2025 ως «Μυστικός πράκτορας» και μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ για την ίδια ταινία, επιλέγει συστηματικά ρόλους που φωτίζουν την έννοια της αντίστασης ενάντια στις δυνάμεις της απολυταρχίας, της κερδοσκοπίας και της εκμετάλλευσης των αδυνάμων.
Κινούμενος πέραν της λογικής του «καλού» και του «κακού», ο Μόουρα συνδύασε, σε θαυμαστές εναλλαγές και αναλογίες, τόσο την ωμή σκληρότητα όσο και την κρυφή ευαλωτότητα, προκειμένου να συνθέσει ένα συναρπαστικό πορτρέτο του διαβόητου Κολομβιανού βαρόνου της κοκαΐνης.
Ως Αρμάντο, στον «Μυστικό πράκτορα», κέρδισε τον έπαινο των κριτικών, επειδή απέφυγε μια επιδεικτικά «ηρωική», χολιγουντιανή προσέγγιση και οικοδόμησε αντ’ αυτής μια διακριτική, εσωτερικευμένη και βαθιά ανθρώπινη ερμηνεία, αποτυπώνοντας την εξάντληση και την απογοήτευση ενός απλού ανθρώπου που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το διεφθαρμένο γραφειοκρατικό σύστημα της δικτατορίας, στη Βραζιλία του 1977.
«Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που προέρχονται από το θέατρο, όπως εγώ, πρέπει να επιστρέφουν κάποια στιγμή στο θέατρο. Βλέπετε, εκεί θυμάμαι ποιος είναι ο λόγος που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Είναι ένα είδος reboot στο λογισμικό μου».
Και τώρα, στο πρώτο του θεατρικό εγχείρημα έπειτα από δεκαεπτά χρόνια, επιλέγει να διασκευάσει τον «Εχθρό του λαού» του Ίψεν και να ερμηνεύσει τον κεντρικό ήρωα, τον Τόμας Στόκμαν, έναν γιατρό που συγκρούεται με τις Αρχές μιας μικρής κοινωνίας επειδή έφερε στο φως το σκάνδαλο των μολυσμένων τοπικών υδάτων.
Πρόκειται για μια ριζική διασκευή του ιψενικού πρωτοτύπου, που φαντάζεται τον Στόκμαν, επαγγελματικά κατεστραμμένο και ψυχικά κλονισμένο, να επιστρέφει έπειτα από χρόνια στη Βάλε ντε Ρίο Βερμέιλο, την πόλη που τον είχε εξορίσει, όταν είχε προσπαθήσει να δημοσιοποιήσει επιστημονικές αποδείξεις για την ποσότητα εξασθενούς χρωμίου στα τοπικά ιαματικά λουτρά. Παρ’ όλη την απεγνωσμένη προσπάθειά του να προειδοποιήσει τον δήμαρχο αλλά και τους κατοίκους για την επικινδυνότητα των νερών, ο Στόκμαν δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις, απαξιώθηκε, φιμώθηκε, κατηγορήθηκε ως «εχθρός του λαού» και εκδιώχθηκε χωρίς καν να του δοθεί η δυνατότητα δικαστικώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Κανένας δεν ήθελε να ακούσει την αλήθεια. Γιατί αυτό θα σήμαινε το κλείσιμο των λουτρών και την οικονομική καταστροφή της περιοχής, που ανθούσε τα τελευταία χρόνια χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού. «Το να είσαι ενήλικος, όμως, σημαίνει να διαχειρίζεσαι την αλήθεια και τις συνέπειές της», λέει κάποια στιγμή ο ήρωας. Για τον Στόκμαν, το κέρδος και η «ανάπτυξη» δεν μπορούν να αναδεικνύονται σε απόλυτες αξίες και να τοποθετούνται πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.
Ο Μόουρα, όπως ομολογεί στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, πιστεύει πολύ στον ήρωά του. Και ίσως αυτό να πυροδοτεί ακόμη περισσότερο την αριστοτεχνική ερμηνεία του επί σκηνής, όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε χθες το βράδυ, στην Πειραιώς 260, όπου παρουσιάστηκε η παράσταση, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (η πρεμιέρα δόθηκε τον Οκτώβριο του 2025 στο Σαλβαδόρ της Βραζιλίας και τώρα πραγματοποιείται η παγκόσμια περιοδεία με επόμενο σταθμό τη Βαρκελώνη).
Η παράσταση στήνει ενώπιόν μας μια «δίκη», τη διεξαγωγή της οποίας, σύμφωνα με την παρούσα διασκευή, αιτήθηκε ο ίδιος ο Στόκμαν, προκειμένου να εμφανιστεί ενώπιον ενός αμερόληπτου σώματος ενόρκων (οι τελευταίοι επιλέγονται με κλήρωση σε κάθε πόλη όπου παρουσιάζεται η παράσταση). Αφού ακούσουν και τις δύο πλευρές (την κατηγορία στην υπόθεση υποστηρίζει ο αδελφός τού Τόμας και δήμαρχος της πόλης, Πέτερ Στόκμαν), καλούνται να αποφανθούν αν τελικά ο Στόκμαν είναι πράγματι ένας «εχθρός του λαού».
Ο Μόουρα προσδίδει μια αίσθηση απόλυτου παρόντος και απόλυτης κρισιμότητας στη θεατρική διαδικασία. Κάθε στιγμή μοιάζει εξίσου πολύτιμη, εξίσου καθοριστική για τον Στόκμαν, σε αυτόν τον αγώνα δρόμου προς την απόδειξη της αθωότητάς του. «Είμαι εδώ επειδή θέλω να είμαι εδώ», λέει στην αρχή, «για να ασκήσω το δικαίωμα του λόγου. Να μπορέσω να πω ακριβώς τι συνέβη». Μας κοιτάζει και νιώθουμε ότι μας βλέπει. Ότι όλο αυτό τον αφορά βαθιά. Αποφασισμένος, αφοσιωμένος, δίνει τη μάχη του μέχρι τέλους. Ηρεμεί, φουντώνει, ορμά, σιωπά, βάλλεται και επιτίθεται σε μια δριμεία ταλάντωση που δεν έχει σταματημό. Καμία επίδειξη, καμία υπερβολή, αλλά ταυτόχρονα τόση ακρίβεια, τόση θέρμη, τόση θλίψη, τόση λαχτάρα...
«Δεν έχεις λόγο να εμπιστευτείς τους ανθρώπους πάνω στη σκηνή, αν δεν νιώθεις ότι οι άνθρωποι αυτοί αναζητούν κάτι που δεν μπορούν να το βρουν πουθενά αλλού», έγραφε ο σοφός του θεάτρου, Πίτερ Μπρουκ. Και με τον Μόουρα, χθες το βράδυ, αισθανθήκαμε ακριβώς αυτό: ότι δεν θα ήθελε να βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά εδώ, μαζί μας, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ως Τόμας Στόκμαν.
— Έχετε φτάσει σε ένα σημείο στην καριέρα σας όπου έχετε κατακτήσει διεθνή αναγνωρισιμότητα: όλοι εγκωμιάζουν την υποκριτική σας, βραβεύεστε κατ’ επανάληψη, είστε περιζήτητος. Με λίγα λόγια, θα μπορούσατε να κάνετε ό,τι θέλετε, κι εσείς αφιερώνετε πολύτιμο χρόνο για να κάνετε θέατρο. Γιατί;
Τείνω να επιλέγω καθετί που κάνω πάρα πολύ προσεκτικά. Ειδικά στο θέατρο. Επειδή πρέπει να είσαι εκεί κάθε μέρα. Έπαιζα θέατρο στο Σαλβαδόρ, όπου γεννήθηκα, όταν ήμουν νέος, τη δεκαετία του ’90. Είναι μια πολύ μεγάλη δέσμευση. Όμως πιστεύω ότι οι άνθρωποι που προέρχονται από το θέατρο, όπως εγώ, πρέπει να επιστρέφουν κάποια στιγμή στο θέατρο. Βλέπετε, εκεί θυμάμαι ποιος είναι ο λόγος που αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Είναι ένα είδος reboot στο λογισμικό μου. Τελευταία φορά που ανέβηκα στη σκηνή ήταν, νομίζω, το 2009, πριν από πολύ καιρό δηλαδή. Έπαιζα τον «Άμλετ» στη Βραζιλία, μια πολύ έντονη και υπέροχη εμπειρία. Έκτοτε, οι προτάσεις που δεχόμουν δεν μου φαίνονταν αρκετά θελκτικές ώστε να προχωρήσω σε αυτήν τη μεγάλη δέσμευση που απαιτεί το θέατρο. Όμως εγώ συνέχιζα να νιώθω την ανάγκη. Και τότε, είδα μια παράσταση της Κριστιάν Ζαταΐ στο Λος Άντζελες. Κι όταν την είδα, θυμήθηκα. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια με την Κριστιάν, και γρήγορα αρχίσαμε να συζητάμε το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας: αισθάνθηκα ότι αυτό ήταν κάτι που θα το ήθελα πολύ. Και αφιερώσαμε σχεδόν δύο χρόνια αναζήτησης, μέχρι να καταλήξουμε: όλο αυτό το διάστημα, ανταλλάσσαμε βιβλία, ιδέες, κείμενα, ειδήσεις από την επικαιρότητα…
— Αυτό δεν είναι το πιο απολαυστικό μέρος της διαδικασίας;
Ναι, εύχομαι όλα τα πρότζεκτ στα οποία εμπλέκομαι να ήταν σαν αυτό. Ο «Εχθρός του λαού» του Ίψεν ανήκε πάντοτε στα έργα που ήθελα να εξερευνήσω, εφόσον πολλά πράγματα για τα οποία μιλά με αγγίζουν βαθιά. Αλλά όταν της το πρότεινα δεν ήταν σίγουρη. Η Κριστιάν, άλλωστε, ποτέ δεν ανεβάζει ένα θεατρικό έργο «όπως είναι». Πάντα το αλλάζει.
— Ναι, το καταλάβαμε αυτό... (γέλια)
Αλλά μετά της ήρθε η ιδέα της δίκης, που τη βρήκα κι εγώ ενδιαφέρουσα: δηλαδή, να ρωτήσουμε τους ανθρώπους σήμερα τι πιστεύουν εκείνοι για τον γιατρό Στόκμαν, όσον αφορά το ηθικό καθήκον που τον οδηγεί να αποκαλύψει την αλήθεια για τη μόλυνση των υδάτων και πώς αυτό το καθήκον συγκρούεται με την «πρόοδο». Μας φάνηκε πολύ γόνιμη προσέγγιση. Και έτσι, σιγά σιγά, αρχίσαμε να γράφουμε το κείμενο. Δούλεψα πολύ τον χρόνο που πέρασε προσπαθώντας να ισορροπήσω το θέατρο με τα άλλα πρότζεκτ στα οποία εμπλέκομαι, αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι στη σκηνή νιώθω όλο και πιο συνδεδεμένος με τους λόγους για τους οποίους αποφάσισα να γίνω ηθοποιός. Θα τολμούσα να πω ότι όταν παίζω θέατρο, γίνομαι πιο ευφυής ηθοποιός.
— Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; Ποια η διαφορά τού να παίζετε μπροστά στην κάμερα και να παίζετε στη σκηνή;
Προσωπικά, όταν βρίσκομαι στη σκηνή, ανακαλώ το συναίσθημα που είχα όταν πρωτοξεκίνησα ως ηθοποιός. Στον πυρήνα μου, στην ψυχή μου, είμαι ηθοποιός του θεάτρου. Γι’ αυτό ενεργοποιείται η σπίθα που άναψε τη φωτιά κάθε φορά που κάνω θέατρο. Σίγουρα παίζει ρόλο και η επαφή με τους θεατές, ειδικά σε αυτό το έργο που είναι τόσο διαδραστικό. Δεν έχω ξανακάνει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν. Το κοινό, βλέπετε, πράγματι συμμετέχει.
— Πράγματι, η «Δίκη» έχει ένα ανοιχτό τέλος: προσφέρει τη δυνατότητα στο κοινό να ψηφίσει υπέρ ή κατά του Στόκμαν, χωρίς κανένας να γνωρίζει ποια θα είναι η ετυμηγορία. Ποια είναι η πολιτική διάσταση αυτής της δραματουργικής επιλογής;
Είμαι πολιτικό ον, τα περισσότερα πράγματα που κάνω διαθέτουν μια τέτοια πλευρά, και τείνω να βλέπω την πολιτική διάσταση ακόμη και σε πράγματα που δεν είναι εμφανώς πολιτικά. Αυτό διαπότισε ολόκληρη την παράσταση, εφόσον και η Κριστιάν είναι επίσης μια πολιτικοποιημένη καλλιτέχνιδα. Ας μην ξεχνάμε όμως πως το πιο σημαντικό, πάντα, είναι οι χαρακτήρες και οι συνδέσεις που το κοινό δημιουργεί με τα ανθρώπινα όντα επί σκηνής. Ειδάλλως, τα πολιτικοποιημένα πρότζεκτ καταλήγουν απλά μανιφέστα ή κηρύγματα. Και αυτό είναι βαρετό, δεν είναι θέατρο.
— Δείχνετε να προτιμάτε χαρακτήρες που αγωνίζονται ενάντια σε καταπιεστικά καθεστώτα: ως αντιφρονών επιστήμονας που αντιστέκεται στις διεφθαρμένες κρατικές δυνάμεις στον «Μυστικό πράκτορα» και επίσης ως ευσυνείδητος επιστήμονας που αγωνίζεται ενάντια στα τοπικά συμφέροντα στον «Εχθρό του λαού». Πώς αισθάνεστε για τον δόκτορα Στόκμαν του Ίψεν; Νιώθετε κάποια προσωπική σύνδεση μαζί του;
Ναι, φυσικά, πόσο μάλλον εφόσον συμμετείχα στη συγγραφή του κειμένου. Υπάρχουν πολλά πράγματα που λέει ο ήρωάς μου που είναι εγώ, που τα λέω εγώ, πράγματα για τα οποία ήθελα να μιλήσω. Το έργο, μάλιστα, ανοίγει με μια φράση που χρησιμοποιώ συχνά: «Η αλήθεια έχει τελειώσει». Αυτό είναι κάτι που με τρομάζει, ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα γεγονότα δεν έχουν πια σημασία. Και έχετε δίκιο, υπάρχει μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, της ταινίας και του θεατρικού. Όταν γυρίζαμε τον «Μυστικό πράκτορα», είχα ήδη αρχίσει τη συνεργασία για τον «Εχθρό του λαού» και θυμάμαι ότι το συζητούσα με τον Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιο, τον σκηνοθέτη της ταινίας, κι εκείνος πήρε το αεροπλάνο και πήγε στην Αβινιόν και είδε την παράστασή μας εκεί. Ήταν πολύ όμορφο να παρακολουθώ τους δύο σκηνοθέτες μου, τον Κλέμπερ Μεντόνσα και την Κριστιάν, να συζητούν για το έργο του Ίψεν. Και στα δύο ο χαρακτήρας μου είναι κάποιος που υπερασπίζεται σθεναρά τις αξίες του. Οπότε, ναι, συνδέομαι με αυτό.
— Ο Ίψεν δραματοποιεί τη δυσκολία ανάδυσης της αλήθειας, όλες τις αντιστάσεις, οικονομικές, κοινωνικές, προσωπικές, που ανακύπτουν σε αυτήν τη διαδικασία. Γιατί υπάρχουν τόσες αντιστάσεις, από τη μία, και τόση αδιαφορία, από την άλλη; Έχουμε εξαντληθεί από τον σύγχρονο τρόπο ζωής; Έχει μουδιάσει το μυαλό μας από την υπερπληροφόρηση;
Δεν ξέρω, ελπίζω ότι το έργο πυροδοτεί αυτές τις συζητήσεις. Δεν νομίζω ότι προσφέρουμε κάποια συγκεκριμένη απάντηση: δείχνουμε την πολυπλοκότητα όλων των παραγόντων που αναφέρετε. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας και του ΑΙ, τίθεται επιπλέον το ερώτημα: τι είναι σήμερα «αληθινό»; Ζούμε σε «φούσκες», η πληροφορία που έρχεται σε μένα είναι διαφορετική από την πληροφορία που έρχεται σε σας, εξαιτίας ενός αλγόριθμου που αφορά τις προτιμήσεις του καθενός. Η δημοσιογραφία βάλλεται, ηγέτες κρατών απαξιώνουν τη δουλειά των δημοσιογράφων, οι άνθρωποι καταναλώνουν πληροφορίες σε γκρουπ στο WhatsApp ή στα social media: αυτό το βρίσκω πολύ ανησυχητικό, την ιδέα δηλαδή ότι τα γεγονότα δεν έχουν πια σημασία.
— Καταλαβαίνω ότι τώρα είναι μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδος στη Βραζιλία, λόγω των επερχόμενων εκλογών, σωστά; Νιώθετε ότι κινδυνεύει εκ νέου η δημοκρατία; Ή είστε αισιόδοξος;
Νομίζω ότι η πόλωση συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία. Δεν γνωρίζω πώς είναι εδώ στην Ελλάδα η κατάσταση, αλλά στη Βραζιλία, στις ΗΠΑ, η κοινωνία είναι βαθιά πολωμένη: υπάρχει είτε η μία πλευρά είτε η άλλη, και οι δύο πλευρές αντιλαμβάνονται δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες, δεν συμφωνούν ούτε καν στο ποια είναι τα γεγονότα. Όταν σταματάμε να βλέπουμε τις αποχρώσεις τού γκρι και όλα τα άλλα χρώματα του φάσματος και βλέπουμε μόνο άσπρο ή μαύρο, αυτό είναι πραγματικά επικίνδυνο. Στη Βραζιλία, ειδικότερα, λόγω της πρόσφατης φρίκης της δικτατορίας, μέσα στην οποία ζήσαμε πολλά χρόνια, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος υποτροπής. Γι’ αυτό είναι ακόμη πιο κρίσιμο να αγωνιστούμε, επειδή καραδοκεί η πιθανότητα επιστροφής στον εφιάλτη. Είναι ο παλιός αγώνας ενάντια στον φασισμό και την απολυταρχία. Γι’ αυτό εγώ, προσωπικά, θέλω να υπερασπιστώ τον Λούλα (σ.σ.: νυν Πρόεδρο της Βραζιλίας): θα ήταν καταστροφή αν κέρδιζε τις εκλογές η οικογένεια Μπολσονάρου.
— Είναι δηλαδή πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο;
Ναι, φυσικά. Κάθε μέρα έρχονται στο φως αποκαλύψεις για τον Φλάβιο Μπολσονάρου (σ.σ.: που διεκδικεί τώρα την προεδρία, μετά την καταδίκη του πατέρα του, Ζαΐρ), σκάνδαλα διαφθοράς και απολυταρχισμού, σχέσεις με τη μαφία κ.ο.κ. Αλλά, όπως είπαμε πριν, τα γεγονότα δεν έχουν πια σημασία. Παλαιότερα, η είδηση του εξωφρενικού πλουτισμού του Τραμπ από τότε που ανέλαβε την προεδρία θα ήταν τεράστιο ζήτημα, τώρα όμως όχι. Είναι, συνεπώς, μια στιγμή για τις δημοκρατικές προοδευτικές δυνάμεις να συνασπιστούν και να αγωνιστούν, όπως παλιά.
— Πιστεύετε ότι το θέατρο ή το σινεμά ή όποια άλλη μορφή τέχνης μπορούν να συνεισφέρουν σε αυτόν τον αγώνα;
Ναι, αλλά όχι με έναν πραγματικό, πραγματιστικό τρόπο. Με έναν λεπτό τρόπο, με τον τρόπο που η τέχνη πάντοτε λειτουργούσε στην ιστορία της ανθρωπότητας, κάνοντας τους ανθρώπους να σκεφτούν και να αισθανθούν – και αυτό από μόνο του είναι, νομίζω, επαναστατικό. Γι’ αυτό όλα τα φασιστικά καθεστώτα επιτίθενται πρώτα στην τέχνη και τους καλλιτέχνες. Η τωρινή προσπάθεια εκ μέρους των κυβερνήσεων να αποδυναμώσουν τις τέχνες, να μειώσουν τα κονδύλια, οι επιθέσεις που εξαπολύουν ενάντια στη δημοσιογραφία, στα πανεπιστήμια, σε όλους αυτούς τους χώρους που ασχολούνται με την αναζήτηση της αλήθειας, δεν είναι κάτι που ξεκίνησε τώρα, έχει ρίζες στο παρελθόν.
— Γιατί οι άνθρωποι παρασύρονται από αντιδημοκρατικούς, λαϊκιστές ηγέτες;
Δεν ξέρω την απάντηση, αλλά νομίζω ότι πολλές φορές η άκρα δεξιά εμφανίζεται με πολύ εύκολες απαντήσεις σε ιδιαίτερα πολύπλοκα ερωτήματα, όπως αυτά της σεξουαλικότητας, των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων κ.ο.κ., κι έτσι βρίσκουν ανταπόκριση από τους ανθρώπους. Ενώ εμείς, στην προοδευτική πλευρά, προσπαθούμε να δούμε την πολυπλοκότητα, όχι την απλούστευση. Στη Βραζιλία αισθάνομαι ότι η αριστερά έχασε τη σύνδεση με τον κόσμο. Και αυτό είναι λάθος μας. Για παράδειγμα, παρόλο που η Βραζιλία είναι κατά βάση μια καθολική χώρα, παρατηρείται τελευταία μεγάλη άνοδος των ευαγγελιστών, οι οποίοι προτάσσουν μια ακραία συντηρητική ιδεολογία. Τα συζητάμε αυτά στο έργο.
— Υπάρχει μεγάλη προσδοκία γύρω από τη νέα σας ταινία με τίτλο «Aroma da Pitanga» του Λισάντρο Αλόνσα. Πρόκειται για ριμέικ της κλασικής ιρανικής ταινίας «Η γεύση του κερασιού» του Αμπάς Κιαροστάμι. Φαίνεται λοιπόν ότι αυτήν τη στιγμή συμμετέχετε σε δύο «ριμέικ» κλασικών έργων, το ένα από τον κόσμο του κινηματογράφου και το άλλο από τον κόσμο του θεάτρου. Τι σημαίνει για σας να ξαναγράφετε ένα κλασικό κείμενο ή να το βλέπετε με νέα οπτική;
Αυτό ήταν σύμπτωση. Είμαι μεγάλος θαυμαστής του Αμπάς Κιαροστάμι, και ο Λισάντρο είχε την ιδέα να κάνει ένα ριμέικ της «Γεύσης του Κερασιού» εν όψει της επετείου των τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία της ταινίας (σ.σ.: η ταινία αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ το 2027). Οι κλασικοί είναι κλασικοί για κάποιον λόγο. Μας αποκαλύπτουν τον εαυτό μας. Επιστρέφεις σε ένα κλασικό έργο, του αποτίνεις φόρο τιμής από τη μία, και από την άλλη το χρησιμοποιείς, με την καλή έννοια, για να μιλήσεις για το παρόν. Αυτό τουλάχιστον ελπίζουμε πως κατορθώνουμε στη δουλειά μας, θα το κρίνετε κι εσείς μόνοι σας.
