ΑΠ' O,ΤΙ ΦΑIΝΕΤΑΙ, μου αρέσει να υπάρχει μια σταθερή παρέα και να προχωράμε τον τρόπο που παίζουμε και βλέπουμε τα κομμάτια. Επιπλέον, επειδή ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της δουλειάς είναι οι συναυλίες, είναι ακόμα πιο σημαντικό να υπάρχει μια ομάδα με την οποία να μπορείς να ταξιδέψεις -τουλάχιστον- ευχάριστα. Είμαστε σαν μια παρέα φίλων που με αφορμή τις συναυλίες συναντιέται και εξελίσσει τη σχέση της. Κάθε φορά είναι ωραία στο πάλκο με τους B-Movies. Είμαστε μεγάλα παιδιά όλοι και δεν βρισκόμαστε όπως οι νεότεροι στα προβάδικα για να παίξουμε 25 φορές το ίδιο τραγούδι. Έτσι, κάθε μας συναυλία είναι σαν βουτιά στο κενό. Η πρόβα μας είναι το sound check. Αν θέλεις να το ζήσεις με αυτό τον τρόπο, πρέπει να εμπιστεύεσαι αυτόν που έχεις δίπλα σου και κάπως έτσι είμαστε μεταξύ μας.
Ο ΤΕΛΕΥΤΑIΟΣ ΜΟΥ ΔIΣΚΟΣ είναι σίγουρα πιο «ελαφρύς». Ό,τι ανοιξιάτικο έχει αυτή η δουλειά ξεκινάει με το πρώτο τραγούδι, το «Αυτό», που ήταν μια μπαλάντα ήσυχη και εσωτερική, όπως την είχα κατασκευάσει με την κιθάρα. Όπως είναι φυσιολογικό, όταν φτιάχνεις τραγούδια με μια κιθάρα στο σπίτι σου υπάρχει μια ησυχία: δεν περνάνε τα τρένα και τα πλοία μέσα στο σαλόνι σου, μετά τα βλέπεις αυτά. Όταν πήγα να ηχογραφήσω, συνειδητοποίησα πως ήθελα να βγει κάτι διαφορετικό, είχα την ανάγκη να κάνω ένα πιο ματζόρε «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα», γι' αυτό κι έχω κρατήσει έναν πιο ακουστικό ήχο στα περισσότερα τραγούδια.
Η ΙΔEΑ ΓΙΑ ΤΟ REMASTER του «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» δεν ήταν δική μου. Να σου πω την αλήθεια, νομίζω πως προτιμώ την πρώτη του έκδοση. Ήταν ιδέα του Πάνου Θεοφανέλλη, μου το έκανε σαν δώρο: πήρε το δισκάκι και πήγε στη Νέα Υόρκη, θέλοντας με τον τρόπο του να με ευχαριστήσει επειδή αγαπούσε πολύ τον δίσκο. Δεν μπήκα εγώ στη διαδικασία να το κάνω. Μου φάνηκε καλή ιδέα, πιο πολύ από περιέργεια παρά κάτι άλλο.
ΕIΝΑΙ ΠΟΛY OΜΟΡΦΟ συναίσθημα, όταν επιστρέφεις σε έναν δίσκο σου έπειτα από έναν χρόνο χωρίς να τον έχεις ξανακούσει. Όπως και να το κάνουμε, όταν ασχολείσαι με μια παραγωγή για μήνες και είσαι καθημερινά σε ένα στούντιο, περνάς μια έντονη δοκιμασία. Καθρεφτίζεσαι συνέχεια και ανυπομονείς να τελειώσει για να φύγεις από αυτό τον καθρέφτη, να πας τις βόλτες σου και να καταφέρεις, όταν επιστρέψεις, να το δεις πιο αντικειμενικά. Αυτό είναι κάτι που το ζουν όλοι οι μουσικοί. Συνειδητοποιείς πως όταν είσαι στο στούντιο είναι σαν να δουλεύεις μια μεγάλη τοιχογραφία. Είσαι κολλημένος στον τοίχο για να φτάνει
το χέρι σου και το πινέλο και επικεντρώνεσαι τόσο πολύ στη λεπτομέρεια
με αποτέλεσμα να χάνεις το σύνολο. Μόλις περάσει ο απαραίτητος χρόνος και μόνο τότε μπορείς να επιστρέψεις στο παλιό σου υλικό. Είναι μια πολυτέλεια αυτό, αφού μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις. Είτε σε ικανοποιεί αυτό που ακούς είτε όχι. Το παρατήρησα αυτές τις μέρες, που έπεσε
στα χέρια μου μετά από καιρό το «Άλλη μια μέρα». Υπήρχαν πράγματα που δεν είχα προσέξει τότε επειδή ήμουν επικεντρωμένος σε κάποια λεπτομέρεια, στον ήχο μιας κιθάρας ή στον ήχο της φωνής.
EΧΕΙ ΠΛAΚΑ το δισκογραφικό κομμάτι - το στούντιο είναι μια τελείως διαφορετική διαδικασία από τις συναυλίες. Είναι κάτι τελεσίδικο που θα μείνει, κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις. Αυτή είναι και η μαγεία των συναυλιών. Σε απελευθερώνουν από τη φόρμα που έχεις δώσει ήδη. Συνήθως, μετά από 2-3
χρόνια τα τραγούδια καταφέρνουν να αποκτήσουν την πιο μεγάλη τους δύναμη. Να πάρουν την τελική τους μορφή.
ΝΟΜIΖΩ ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΙΝO που παρακολουθεί τη δουλειά μου, ακόμα και από την εποχή των Σπαθιών, το κάνει με αφορμή τους στίχους. Αυτό προσέχουν, πιστεύω, περισσότερο και συνήθως είναι και η δική μου αφετηρία. Τελευταία, βέβαια, μου έχει συμβεί κάτι πρωτόγνωρο ως διαδικασία. Να σκέφτομαι μια καινούργια μελωδία και να την ηχογραφώ στο κινητό μου. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα χρησιμοποιούσα ένα τηλέφωνο για κάτι τέτοιο.
ΔΕΝ ΚΑΤAΦΕΡΑ τελικά να παίξω στη συναυλία για τους μετανάστες και δεν ξέρω αν θέλω να κάνω σχόλιο γι' αυτό. Είναι θλιβερή η διαστρέβλωση από τα μέσα ενημέρωσης ως προς το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα με αυτούς τους ανθρώπους, που τους έχουμε πετάξει σε μια άκρη. Είναι απίστευτο να
παρατηρείς πώς μετακινούν όπου και όπως θέλουν μια συζήτηση, απομακρύνοντας τον κόσμο από αυτό που πραγματικά συμβαίνει.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚH ΚΡIΣΗ αφορά περισσότερο ανθρώπους που δεν είναι δίπλα μας. Είναι πιο πολύ πρόβλημα αυτών που είχαν λεφτά και όχι όσων περνούσαν ήδη δύσκολα. Τους δεύτερους τους επηρεάζει συγκριτικά πολύ λιγότερο. Έχουν καταφέρει, όμως, να μετατοπίσουν το πρόβλημα προς τα εμάς, ενώ δεν είναι έτσι τα πράγματα.
ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛIΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒAΤΟΥ θα είναι μαζί μας και ο φαντάρος της παρέας, ο Ορέστης. Ο κακομοίρης, στην άδειά του θα φύγει από ένα φυλάκιο στον Έβρο και θα έρθει μόνο και μόνο για να παίξει μαζί μας. Θα παίξουμε και δύο καινούργια κομμάτια.
σχόλια