Ανοιξιάτικο το φαγητό που με συγκινεί μέχρι δακρύων... τα ντολμαδάκια γιαλαντζί. Δηλαδή ψεύτικα, χωρίς κρέας, χωρίς κιμά, αλλά με μπόλικα φρέσκα μυρωδικά. Τρία πράσινα, δυόσμος, μαϊντανός, άνηθος, αλλά και ξερό και φρέσκο κρεμμύδι, ρυζάκι και αμπελόφυλλα. Εκεί στον Βορρά, στην Κομοτηνή όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, μέχρι και τον Ιούνιο έχει λίγη ψυχρούλα.
Προς το τέλος του Μαΐου, που αρχίζει ο καιρός να ανοίγει, όταν ήμουν ακόμα μαθήτρια παραδοσιακά πραγματοποιούνταν οι ημερήσιες σχολικές εκδρομές. Πότε στο βουνό της Νυμφαίας, πότε στα ποτάμια, στις λίμνες, στις παραλίες. Η φύση οργίαζε, τα μάτια μου δεν χόρταιναν τα χρώματα, οι μυρωδιές αδιανόητες, κάθε φορά ήταν μια μικρή επίσκεψη στον παράδεισο. Προς το μεσημεράκι, όμως, θα πεινούσαμε, οπότε παίρναμε μαζί και το κολατσιό μας σε ταπεράκια. Το δικό μου το ταπεράκι είχε πάντα γιαλαντζί ντολμαδάκια, παραπάνω από δύο μερίδες, διότι ήμουν −και είμαι− φαγανό παιδάκι, και κεφτεδάκια, όλα φτιαγμένα απ' τη μαμά μου (φοβερή μαγείρισσα).
Κάθε φορά, λοιπόν, που είτε μου στέλνει εκείνη ή φτιάχνω εγώ και τα δοκιμάζω αυτομάτως γυρίζω πίσω στον χρόνο, σ' αυτές τις σχολικές εκδρομές, που μετά το κύλισμα στα χώματα, τα σκαρφαλώματα στα δέντρα, την κατασκευή στεφανιών με αγριολούλουδα και το ξέφρενο παιχνίδι, ευτυχισμένη έτρωγα τα ντολμαδάκια μου και η γεύση τους ήταν τόσο εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον. Λοιπόν, έχω φρέσκα αμπελόφυλλα, ξεκινάω την ιεροτελεστία του τυλίγματος.
