Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η νέα ζωή του Πύρρου Δήμα στην Αμερική

Μετά τον θάνατο της γυναίκας του, ο Έλληνας ολυμπιονίκης βρίσκεται στο Σικάγο, έχοντας αναλάβει την Αμερικανική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών. Πώς ζει; Τι σκέφτεται από την Ελλάδα; Πώς βίωσε την πολιτική και την απώλεια; Μιλά για όλα στο LIFO.gr
Πέρασα μια ζωή βλέποντας τον εαυτό μου στην επόμενη Ολυμπιάδα, στο επόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ε, τώρα, ας αφήσω και λίγο τη ζωή να με πάει.

Η πρώτη εικόνα που θυμάται από τη ζωή του ο Πύρρος Δήμας είναι η γιαγιά του να τον ταΐζει μούρα με ζάχαρη. Η λέξη «φόβος» επανήλθε πολλές φορές, με διαφορετική χροιά, στη συζήτησή μας.

Μιλάει στη LiFO για τον ρατσισμό που δέχτηκε τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Ελλάδα, το πώς νίκησε τον σωματικό πόνο –«σκέφτομαι ότι μπορεί να πονάω, αλλά να μην το καταλαβαίνω»–, για το αν τον πλήγωσε η Ελλάδα και «τις σκιές που έπεσαν πάνω μου ίσως για να μην τυφλωθώ από τη λάμψη», τη Χρυσή Αυγή, τη νέα του ζωή στις ΗΠΑ, όπου οι Αμερικανοί τού έδωσαν γη και ύδωρ προκειμένου να αναλάβει την Αμερικανική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών και να βάλει τη χώρα στον παγκόσμιο χάρτη του αθλήματος.

Μιλά για τα τέσσερα παιδιά του, από την 21 ετών Ελένη, που κάνει μεταπτυχιακά στο Σικάγο, ως τον μικρό Νικόλα, που πηγαίνει δημοτικό, αλλά και για την πολύτιμη Αναστασία, τη σύζυγό του που έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο. Για τη μη συνειδητοποίηση της απώλειας, το «πένθος της στιγμής» όπως λέει, τη μάχη με τον καρκίνο. Και για τα μίλια που γράφει ταξιδεύοντας τώρα σε όλο τον κόσμο, έχοντας νικήσει τον φόβο για τα αεροπλάνα, επιτέλους, και ακούγοντας ελληνική μουσική.

 

― Βιώσατε τον ρατσισμό τα πρώτα χρόνια της πορείας σας λόγω της καταγωγής σας μέχρι να εξελιχθείτε στον εθνικό ήρωα που υψώνει την ελληνική σημαία. Αισθανθήκατε ποτέ ότι υπάρχει μια μορφή υποκρισίας σε αυτήν τη μεταστροφή της κοινής γνώμης; Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια το ζούμε με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο αυτό – αν και έχουμε τόσο πρόσφατη την κραυγή Τσουκαλά περί πιθήκων…

Εντάξει, ο Τσουκαλάς είναι για εισαγγελέα, δεν αξίζει να ασχοληθούμε παραπάνω. Ο ρατσισμός, όμως, είναι ένα σύνθετο φαινόμενο. Έχει να κάνει με την εποχή, τις συνθήκες υπό τις οποίες ζει κάθε κοινωνία, τον πλούτο και, κυρίως, τη φτώχεια των ανθρώπων.

 

Εγώ ήρθα στην Ελλάδα πριν από τριάντα χρόνια, όταν στη χώρα έφτανε ένα μεγάλο κύμα μεταναστών όχι μόνο από την Αλβανία, αλλά από ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη.

 

Σε μια κλειστή κοινωνία σαν την ελληνική ήταν λογικό να εκδηλωθεί αντίδραση. Δεν ήταν, φυσικά, καλό, αλλά ήταν κάτι που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε. Τριάντα χρόνια μετά έχουν γίνει αρκετά βήματα προόδου, δεν γίνεται να μην το παραδεχτούμε αυτό. Όμως πρέπει να γίνουν περισσότερα.

 

Όποιος έχει παιδιά ξέρει ότι οι κοινωνίες αλλάζουν με τις γενιές που έρχονται. Σε κάποια πράγματα πιο εύκολα φεύγουν οι άνθρωποι παρά οι ιδέες τους.

 

Ένας Έλληνας 30 ετών έχει πάει σχολείο με παιδιά άλλων εθνικοτήτων, έχει δουλέψει, έχει κάνει σχέσεις μαζί τους. Δεν κουβαλάει τον συντηρητισμό που είχαν οι γονείς του, είναι φυσιολογικό αυτό. Τότε που ήρθα εγώ στην Ελλάδα, όμως, ήταν αλλιώς.

 

GREEK PRIDE: Εμένα και τον Αντετοκούνμπο μας αγάπησαν επειδή είχαμε να δώσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο κάθε λαός: υπερηφάνεια.
GREEK PRIDE: Εμένα και τον Αντετοκούνμπο μας αγάπησαν επειδή είχαμε να δώσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο κάθε λαός: υπερηφάνεια.

 

― Τι εννοείτε;

Εδώ ήμουν Αλβανός, στην Αλβανία ήμουν  Έλληνας, μπέρδεμα. Έχουν συμβεί διάφορα περιστατικά που θα μπορούσα να σας διηγηθώ, αλλά, εντάξει, εγώ, ας πούμε, ήμουν τυχερός. Άλλοι έχουν περάσει και περνάνε χειρότερα. Και ξέρετε κάτι; Το θέμα δεν είναι το κάθε περιστατικό, αλλά ο μόνιμος φόβος που βάζει μέσα σου.

 

Εγώ έμπαινα στο λεωφορείο και πιανόμουν από την ψηλότερη λαβή για να φαίνονται τα χέρια μου. Φοβόμουν ότι έτσι και χανόταν κανένα πορτοφόλι θα κατηγορούσαν εμένα...

 

― Είμαστε ρατσιστές οι Έλληνες;  

Νομίζω ότι οι Έλληνες είμαστε ρατσιστές προς τους αδύναμους και τους φτωχούς. Εγώ, αν δεν γινόμουν ολυμπιονίκης, δεν θα με αποδέχονταν εύκολα. Με μισό μάτι θα με έβλεπαν. Το ίδιο και ο Γιάννης. Αν είχε μείνει να πουλάει CD, θα ήταν, απλώς, ένας μαύρος που πουλάει CD. Έγινε draft και τον κάλεσε ο Σαμαράς στο Μαξίμου για να του δώσει υπηκοότητα.

 

Ε, δεν είναι υποκριτικά όλα αυτά; Μας αγάπησαν επειδή είχαμε να δώσουμε αυτό που αγαπάει περισσότερο κάθε λαός: υπερηφάνεια. 

 

― Αλήθεια, τον Αντετοκούνμπο τον έχετε γνωρίσει;

Δεν τον έχω γνωρίσει, ελπίζω να το κάνω σύντομα, όταν βρεθώ στα μέρη του για δουλειά.

 

Χρυσή Αυγή σημαίνει ύβρις και απόρριψη. Ποιος θέλει να δώσει το πρόσωπό του σε μια ύβρι;

 

― Μπορώ να αντιληφθώ τις χαρές, τις ευκαιρίες που σας πρόσφερε η Ελλάδα. Σας έχει πληγώσει, όμως, υπάρχουν σκιές;

Είναι τόσο πολλά και τόσο σπουδαία αυτά που έχω πάρει από την Ελλάδα που δεν έχουν καμία σημασία αυτά που μπορεί να με πλήγωσαν.

 

Τώρα που πλησιάζω τα 50 και μπορώ να γυρίσω το κεφάλι και να κοιτάξω πίσω στα τελευταία τριάντα χρόνια βλέπω μια ζωή τόσο γενναιόδωρη σε εμπειρίες και συγκινήσεις ώστε σκέφτομαι ότι κάποιες σκιές έπεσαν για να μην τυφλωθώ από τη λάμψη.

 

Η Ελλάδα με πληγώνει, όπως πληγώνει όλους μας. Όταν πληγώνεται η ίδια, όταν τρώει τις σάρκες της και μετά τα παιδιά της. Όταν αρνείται να κοιτάξει μπροστά και βλέπει μόνο προς τα πίσω. Καμιά φορά λέω ότι δεν είναι εύκολο να είσαι Έλληνας γιατί είναι σαν να ζεις με έναν δαίμονα...

 

― Γιατί επιλέξατε να φύγετε από την Ελλάδα;

Έφυγα για επαγγελματικούς και οικογενειακούς λόγους. Δέχτηκα μια τιμητική πρόταση από την Αμερικανική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών να αναλάβω τεχνικός διευθυντής. Ξέρετε τι είναι να σου ζητούν οι Αμερικανοί να στήσεις ένα άθλημα από την αρχή;

 

Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί αυτή την πρόταση; Μετά, ήταν και τα παιδιά που μέτρησαν στην απόφαση, αφού είχαμε αποφασίσει να σπουδάσουν σε αμερικανικά πανεπιστήμια. 

 

― Σκέφτεστε να επιστρέψετε;

Τι να σας πω. Συχνά αισθάνομαι σαν να μην έχω φύγει. Στον κόσμο που ζούμε πια δεν έχει και τόση σημασία πού βρίσκεσαι...

 

ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ: Εγώ έμπαινα στο λεωφορείο και πιανόμουν από την ψηλότερη λαβή για να φαίνονται τα χέρια μου. Φοβόμουν ότι έτσι και χανόταν κανένα πορτοφόλι θα κατηγορούσαν εμένα...
ΨΗΛΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ: Εγώ έμπαινα στο λεωφορείο και πιανόμουν από την ψηλότερη λαβή για να φαίνονται τα χέρια μου. Φοβόμουν ότι έτσι και χανόταν κανένα πορτοφόλι θα κατηγορούσαν εμένα...

 

― Tι θα λέγατε σε έναν 18χρονο που θα ψηφίσει πρώτη φορά και σκέφτεται να υποστηρίξει τη Χρυσή Αυγή;

Θα του έλεγα ότι είναι ένα από τα λάθη που δεν τα συγχωρεί ούτε η νιότη του. Θα του μιλούσα για τις πολιτικές καταβολές αυτών των ανθρώπων και γι' αυτά που έχουν κάνει. Θα του έδειχνα τα χαμένα νιάτα του Φύσσα, θα του θύμιζα ότι οι άνθρωποι αυτοί δικάζονται με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης. Αλήθεια, ξέρετε για ποιον λόγο καθυστερεί η δίκη τους;

 

Όμως, πάνω απ' όλα, θα του έλεγα ότι η πολιτική είναι σύνθεση και συμμετοχή. Χρυσή Αυγή σημαίνει ύβρις και απόρριψη. Ποιος θέλει να δώσει το πρόσωπό του σε μια ύβρι;

 

― Αναρωτιέμαι αν μετανιώσατε που μπήκατε στην κεντρική πολιτική σκηνή, στη Βουλή;

Όχι, δεν μετάνιωσα καθόλου που μπήκα στην πολιτική, πώς σας ήρθε αυτή η ιδέα; Ήταν μια εμπειρία που ήμουν τυχερός και την έζησα, όσες πίκρες κι αν μου άφησε. Και μάλιστα, μπήκα σε μια περίοδο τόσο δύσκολη που ακόμα και η Αναστασία είχε διαφωνήσει με την επιλογή μου. Έλα όμως που εμένα με τραβάνε τα δύσκολα! Το 2012 υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ; Κάποιοι φίλοι μου έλεγαν ότι είμαι τρελός. 

 

― Γιατί το κάνατε λοιπόν;

Εγώ αισθανόμουν ότι έπρεπε να βγω μπροστά στα δύσκολο. Όμως κατάλαβα ότι δεν το έχω, δεν είμαι για την ενεργό πολιτική. Άλλα πράγματα είχα στο μυαλό μου και άλλα βρήκα. 

 

― Προτάσεις για να πολιτευτείτε δέχεστε ακόμα;

Ε, πώς να έχω, αφού δεν ζω στην Ελλάδα και όλοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται να επιστρέψω, τουλάχιστον σύντομα; Ούτως ή άλλως, πάντως, έτσι όπως είμαι και σκέφτομαι αυτήν τη στιγμή, δεν σκοπεύω να ασχοληθώ με την πολιτική, τουλάχιστον έτσι όπως την έζησα.

 

― Θα έρθετε στην Ελλάδα για να ψηφίσετε στις επικείμενες εκλογές; 

Πείτε μου πότε θα γίνουν οι εκλογές, να σας πω τι θα κάνω! Μα, δεν είναι παράλογο να μην ξέρεις πότε θα γίνουν οι εκλογές; Και με την ευκαιρία, τώρα που το ζω δηλαδή, να προσθέσω και τη δική μου φωνή στο αίτημα για τη διευκόλυνση της ψήφου των αποδήμων. Τόσες χιλιάδες Έλληνες είμαστε στο Σικάγο, είναι κρίμα κι άδικο να μην μπορούμε να ψηφίσουμε. Ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα η διαδικασία μπορεί να οργανωθεί σχετικά εύκολα.

 

Βέβαια, για να πούμε την αλήθεια, έτσι όπως το βλέπω από μακριά θεωρώ λογικό οι πολιτικοί να μην εκτίθενται σε ψήφο ψηφοφόρων που δεν επηρεάζουν, δεν μπορούν να τους κάνουν ρουσφέτι. Τι να τάξεις στον ιδιοκτήτη εστιατορίου στο Σικάγο; Διορισμό; Πιστεύω ότι η καλύτερη ιδέα που έχει ακουστεί για το θέμα είναι να δοθούν κάποιες έδρες στους απόδημους. 

 

Να είσαι Έλληνας είναι σαν να ζεις με έναν δαίμονα.

 

― Τι θα ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές;

Ε, είναι προφανές. Θα στηρίξω το Κίνημα Αλλαγής.

 

― Νομίζω ότι μία από τις πιο έντονες δημόσιες αντιδράσεις σας ήταν η έκφραση του προσώπου σας, η σύσπαση ενός λυγμού, όταν μιλούσατε στη Σία Κοσιώνη για το δημοψήφισμα, ο φόβος για την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος. Αυτή η σύσπαση τι έκρυβε; 

Φόβο. Όποιος έχει ζήσει στην Αλβανία του Χότζα ξέρει πολύ καλά τι εννοώ. Έξω από την Ευρώπη δεν ισχύουν αυτά που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα.

 

Αν η Ελλάδα έφευγε από την Ευρώπη, θα βυθιζόταν στο χάος, στη φτώχεια και στον αυταρχισμό. Κι αν δεν κάνω λάθος, το παραδέχτηκε τώρα και ο πρωθυπουργός που είπε ότι επικράτησε η καθαρή σκέψη. Υπήρχε, δηλαδή, το ενδεχόμενο της οριστικής ρήξης με την Ευρώπη.

 

Φοβόμουν, λοιπόν. Φοβόμουν πάρα πολύ. Για τα παιδιά. Όχι μόνο τα δικά μου. Για τα παιδιά όλων.  

 

― Πιστεύετε ότι δεχτήκατε περισσότερες επιθέσεις –μπορώ να μιλήσω για bullying;– λόγω της πολιτικής σας πορείας και της στάσης σας στο δημοψήφισμα ή λόγω της καταγωγής σας στην αρχή της καριέρας σας;

Εντάξει, είναι διαφορετικά πράγματα. Εξάλλου, έτσι όπως είναι τα πολιτικά και ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα το bullying από την πολιτική κριτική! Δέχτηκα μεγάλη πίεση τότε στο δημοψήφισμα, αλλά και ποιος δεν δέχτηκε; Τότε, αν δεν ήσουν ΣΥΡΙΖΑ, ήσουν γερμανοτσολιάς, προδότης.

 

Και ξέρετε κάτι; Τώρα αισθάνομαι ότι όλοι εμείς που σταθήκαμε δίπλα στο «ναι» πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Είναι τολμηρό να πηγαίνεις κόντρα στο κύμα. Αν ήμασταν λιγότεροι, τα πράγματα μπορεί να είχαν εξελιχθεί αλλιώς. 

 

― Βλέποντας τη ζωή σας, διακρίνω ένα είδος επανάληψης, σαν ένα σπιράλ. Από τις σκληρές συνθήκες της Αλβανίας στην Ελλάδα, με σκληρότητα ξανά στην αρχή, μετά η δόξα παγκοσμίως, και τώρα ξανά σε φυγή στην Αμερική του Τραμπ. Με τον φόβο κοινό παρανομαστή ίσως. 

Διαφορετικά πράγματα, μην τα συγκρίνετε. Ο φόβος που αισθανόσουν στην Αλβανία δεν υπάρχει αλλού. Τώρα η Αμερική, έτσι όπως τα παρακολουθώ τα πράγματα, πάει να διχαστεί. Αυτό δεν κάνει ο Τραμπ; Διχάζει. Από τη μία πάνε οι λευκοί χωρίς μόρφωση, εργάτες και μεσαίοι επιχειρηματίες, και από την άλλη οι υπόλοιποι.

 

Μου έκανε εντύπωση, ξέρετε, που οι Έλληνες εστιάτορες στο Σικάγο ψηφίζουν κυρίως Τραμπ, και μάλιστα δεν είχαν ψηφίσει ούτε τον Ομπάμα, κι ας ήταν από την πόλη τους. 

 

 
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ: Τόσες χιλιάδες Έλληνες είμαστε στο Σικάγο, είναι κρίμα κι άδικο να μην μπορούμε να ψηφίσουμε. Ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα η διαδικασία μπορεί να οργανωθεί σχετικά εύκολα.
ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ: Τόσες χιλιάδες Έλληνες είμαστε στο Σικάγο, είναι κρίμα κι άδικο να μην μπορούμε να ψηφίσουμε. Ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα η διαδικασία μπορεί να οργανωθεί σχετικά εύκολα.

 

― Γιατί το έκαναν; 

Είναι κυρίως συντηρητικοί άνθρωποι και αισθάνθηκαν ότι το πράγμα με τον Ομπάμα κάπου πάει να ξεφύγει. Με τρομάζει όμως η ευκολία με την οποία τους έπεισε ο Τραμπ...

 

― Περιγράψτε μας πώς έχει διαμορφωθεί αυτήν τη στιγμή η ζωή σας.

Η βάση μου είναι στο Σικάγο. Κανονικά έπρεπε να είναι στο Κολοράντο, όμως οι άνθρωποι της Ομοσπονδίας εκτίμησαν ότι, αφού θα έχω μαζί μου τον μικρό μου γιο, θα ήταν καλύτερα να μείνω στον Σικάγο, όπου ζει η μεγάλη μου κόρη. Απίστευτο δεν ακούγεται; Κι όμως το έκαναν.

 

Στην Αμερική ο επαγγελματισμός σου αμείβεται και με το παραπάνω. Ε, κι αυτοί εκτίμησαν ότι από τότε που ανέλαβα την τεχνική διεύθυνση της Ομοσπονδίας, η Αμερικανική Άρση Βαρών μπήκε στον παγκόσμιο χάρτη.

 

Έδρα μου, λοιπόν, είναι το Σικάγο. Και μετακινούμαι σε όλη τη χώρα προκειμένω να δω αθλητές, να μιλήσω με τους προπονητές τους. Είναι τεράστια χώρα, με πολλούς ανθρώπους, δεν είναι κάτι που ελέγχεται εύκολα.

 

Μετά, έχω τα ταξίδια για αγώνες αλλά και τις υποχρεώσεις με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Άρσης Βαρών της οποίας είμαι αντιπρόεδρος. Ξέρετε, συνεδριάσεις, αγώνες, όλα αυτά. Γράφω μίλια, είναι η αλήθεια. Και να φανταστείτε ότι κάποια περίοδο της ζωής μου φοβόμουν τα αεροπλάνα...

 

― Ένας γνωστός μου, αθλητής, μου είπε πρόσφατα: «Τις περασμένες δεκαετίες λέγαμε "ναρκωτικά ή αθλητισμός". Τώρα είναι "αναβολικά ή αθλητισμός"». 

Λάθος φράση, μεγάλη κουβέντα. Ο αθλητισμός δεν έχει σχέση με τα αναβολικά. Έχει ο πρωταθλητισμός.

 

Ο αθλητισμός διαφέρει από τον πρωταθλητισμό. Εγώ είμαι πρέσβης της WADA, του οργανισμού κατά του ντόπινγκ. Στη ζωή μου έχω περάσει πάνω από 400 ελέγχους ντόπινγκ.

 

Σας δηλώνω, λοιπόν, ότι μπορεί να υπάρξει πρωταθλητισμός χωρίς αναβολικά, τουλάχιστον σε κάποια αθλήματα. Από την άλλη, αν κάτσουμε μπροστά σε μια τηλεόραση και δούμε οποιοδήποτε άθλημα, δεν μπορεί, θα σκεφτούμε ότι δεν βλέπουμε υπερανθρώπους, ότι κάτι δεν πάει καλά. Και δυστυχώς, πάντα, αυτό που δεν πάει καλά είναι πολύ πιο μπροστά από τον έλεγχο...

 

― Εξηγήστε μου πώς είναι δυνατόν να ξεπεράσεις τον υπέρτατο πόνο, να ξεπεράσεις το σημείο που το σώμα σου λέει «δεν μπορείς, πέτα την μπάρα» και να συνεχίζεις; Πώς επιβάλλεσαι στα όρια του σώματός σου;

Με αυτό που άλλος λέει ψυχή, άλλος θέληση, άλλος πείσμα, άλλος δύναμη. 

 

― Εσείς πώς το λέτε;

Εγώ το λέω ψυχή. Και είναι κάτι εσωτερικό που δεν μπορείς να το περιγράψεις εύκολα. Δεν υπάρχουν οι λέξεις ή δεν τις ξέρω, τι να σας πω...

 

― Έχετε εξοικειωθεί με τον πόνο;  

Από πόνους στο κορμί άλλο τίποτα! Αφού σκεφτόμουν ότι μπορεί να πονάω, αλλά να μην καταλαβαίνω ότι πονάω γιατί το έχω συνηθίσει.

 

― Με ποια άλλα συναισθήματα και συνθήκες που λυγίζουν τον άνθρωπο αισθάνεστε ότι έχετε εξοικειωθεί;

 Έχω εξοικειωθεί με τα περισσότερα από τα συναισθήματα που μπορούν να λυγίσουν έναν άνθρωπο, όπως εξοικειωνόμαστε όλοι όσο μεγαλώνουμε. Το θέμα, βέβαια, είναι τι πληγές αφήνουν στον καθένα. Όλοι με τις πληγές μας δεν ζούμε; 

 

― Νομίζω ότι ένα από τα γενναία που έχετε κάνει –ακόμα πιο πολύ ίσως και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ή τις δημόσιες τολμηρές πολιτικές δηλώσεις– είναι ο τρόπος με τον οποίο ποτέ δεν κρύψατε την αγάπη σας και την ευγνωμοσύνη σας για τη σύζυγό σας και στη συνέχεια, βέβαια, τη συντριβή σας για τον χαμό της. Πέντε μήνες μετά, πόσο πιο πολύ βαραίνει η απουσία της και η συνειδητοποίηση ότι δεν είναι εδώ;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη της συνειδητοποίησης. Νομίζεις ότι είναι εδώ. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι δεν είναι. Το ξεχνάς, αλλά μόλις έχεις περάσει ένα πένθος της στιγμής. Κι αυτό συμβαίνει πολλές φορές. Πενθείς πολλές φορές. Θα φύγει, βέβαια, αλλά δεν θα χαθεί. Ο πόνος μένει σαν τις πληγές που λέγαμε. 

 

ΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΔΟΥΓΚΟΥ, ΣΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ (1996): Με την Αναστασία, εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο. Γι' αυτό και νίκησε και τη στατιστική και έζησε πέρα από τις προγνώσεις. Δοκιμάσαμε οτιδήποτε υπήρχε, ως την τελευταία στιγμή. Και μετά άρχισε να σβήνει. Εκεί, ναι, ο θάνατος προβάλλει ως λύτρωση. Όχι για σένα που κρατάς τον σφυγμό του ανθρώπου σου, αλλά για τον ίδιο... Φωτό.: Σπύρος Στάβερης / LIFO
ΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΔΟΥΓΚΟΥ, ΣΤΟΝ ΞΕΝΩΝΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ (1996): Με την Αναστασία, εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο. Γι' αυτό και νίκησε και τη στατιστική και έζησε πέρα από τις προγνώσεις. Δοκιμάσαμε οτιδήποτε υπήρχε, ως την τελευταία στιγμή. Και μετά άρχισε να σβήνει. Εκεί, ναι, ο θάνατος προβάλλει ως λύτρωση. Όχι για σένα που κρατάς τον σφυγμό του ανθρώπου σου, αλλά για τον ίδιο... Φωτό.: Σπύρος Στάβερης / LIFO

 

― Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που σε ταπεινώνει, σε κάνει να χάσεις την προσωπικότητα και την ελευθερία σου. Στιγμές που εύχεσαι να έρθει ο θάνατος ως λύτρωση. Το αισθανθήκατε ποτέ αυτό ή είχατε μέχρι το τέλος πίστη σε ένα θαύμα που θα νικήσει το σώμα και την αρρώστια;

Η χειρότερη μορφή του καρκίνου σε σκοτώνει, αλλά κάνει και τους δικούς σου να αργοπεθαίνουν. Κοιτάζουμε πάντα τον άνθρωπο στο κρεβάτι και καλά κάνουμε. Ας μην ξεχνάμε, όμως, κι αυτούς που είναι γύρω από το κρεβάτι. Και αυτοί με κομμάτια ζωής το πληρώνουν όλο αυτό.

 

Με την Αναστασία, που λέτε, εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο. Γι' αυτό και νίκησε και τη στατιστική και έζησε πέρα από τις προγνώσεις. Δοκιμάσαμε οτιδήποτε υπήρχε, ως την τελευταία στιγμή. Και μετά άρχισε να σβήνει. Εκεί, ναι, ο θάνατος προβάλλει ως λύτρωση. Όχι για σένα που κρατάς τον σφυγμό του ανθρώπου σου, αλλά για τον ίδιο. Και μετά για τους άλλους, για την αγωνία τους. Η ζωή, ούτως ή άλλως, είχε τελειώσει. Ήταν μόνο μαρτύριο. 

 

― Η φράση που κουβαλάτε πάντα μέσα σας;

Διάφορα λόγια αγαπημένων ανθρώπων, ανάλογα με την περίσταση. Και πράγματα που λέω εγώ στον εαυτό μου και δεν μπορώ να μοιραστώ. 

 

― Τα παιδιά σας σε τι φάση βρίσκονται αυτήν τη στιγμή;

Η Ελένη, η μεγάλη μου, κάνει μεταπτυχιακό στο Σικάγο. Ο Βίκτωρ είναι υπότροφος στο Yale, όπου και εργάζεται. Η Μαρία πέρσι τελείωσε, τώρα θα κάνει χαρτιά για υποτροφία στην Αμερική, επειδή είναι αθλήτρια της κωπηλασίας. Ο Νικόλας πάει δημοτικό και από το καλοκαίρι θα είναι στο Σικάγο με τον μπαμπά του...

 

Το βαρύ καθημερινό πρόγραμμα - προπόνηση, μαθήματα, μελέτες...
Το βαρύ καθημερινό πρόγραμμα - προπόνηση, μαθήματα, μελέτες...
 

 

― Χειμάρρα, Αθήνα, ΗΠΑ: Θα τα ξανακάνατε όλα από την αρχή με τον ίδιο τρόπο;

Δεν θα άλλαζα ούτε ένα λεπτό, ούτε μία λέξη. 

 

― Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση, η πρώτη εικόνα, ήχος, γεύση που θυμάστε στη ζωή σας;

Η γιαγιά μου να με ταΐζει μούρα με ζάχαρη.

 

― Τι ονειρεύεστε τώρα; Πώς σας βλέπετε σε δέκα χρόνια;

Αν μπορούσα να με δω σε δέκα χρόνια, δεν θα είχε και τόσο ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Πέρασα μια ζωή βλέποντας τον εαυτό μου στην επόμενη Ολυμπιάδα, στο επόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ε, τώρα, ας αφήσω και λίγο τη ζωή να με πάει...

 

― Ποια εικόνα υπάρχει στο κινητό σας και στον υπολογιστή;

 Μια οικογενειακή φωτογραφία. Η ίδια και στο τηλέφωνο και στον υπολογιστή. 

 

― Τι κουβαλάτε από την Ελλάδα στην καθημερινότητά σας;

Μόνο μουσική για τα ταξίδια. Κάνω μεγάλα ταξίδια...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο χουλιγκανισμός της διπλανής πόρτας
Το πρόβλημα που ακούει στο όνομα Τάκης Τσουκαλάς δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε περιστασιακό.
Ο συγγραφέας Καπλάνι δημοσιεύει φωτογραφία που «δεν δείχνουν ποτέ τα ελληνικά  ΜΜΕ»
Florian Marku, Αλβανός παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμάχος.
Το συγκινητικό μήνυμα του Πύρρου Δήμα για το θάνατο της συζύγου του: Η Αναστασία στάθηκε γενναία
Το μήνυμα υπογράφει ο Πύρρος Δήμας μαζί με τα τέσσερα παιδιά του
Γκαζμέντ Καπλάνι: «Οι Έλληνες και οι Αλβανοί είναι πρώτα ξαδέρφια που τους έμαθαν να μη χωνεύονται μεταξύ τους»
Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων», ο γνωστός Αλβανός συγγραφέας που πλέον ζει στην Αμερική αφηγείται τη ζωή του στην Ελλάδα και την επί 25 ετών άκαρπη αναζήτηση υπηκοότητας
RIP. Αναστασία Σδούγκου-Δήμα
Μέρες αγάπης, χαράς και δόξας στον ξενώνα του Ολυμπιακού Σταδίου (1996)

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Μιχάλης Μαλανδράκης, η πιο σφριγηλή νέα φωνή της ελληνικής λογοτεχνίας, στην πρώτη του συνέντευξη
Το «Patriot» του 22χρονου Έλληνα συγγραφέα είναι μια νουβέλα συναρπαστική, που μιλά με τρόπο καινοφανή για τους μετανάστες στην Ελλάδα.
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: Η βραβευμένη φέτος με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας μιλά στη LIFO
Η ομότιμη καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, αφηγείται τη ζωή της και μιλά για την τέχνη, την εκπαίδευση, την αγάπη και τη μοναξιά.
Μισέλ Γαβρά: «Πενήντα χρόνια μετά το "Ζ", τα ίδια σκ** από τον Τύπο!»
Λίγες εβδομάδες μετά την πρεμιέρα της ταινίας «Ενήλικοι στην αίθουσα» στην Ελλάδα και αφού οι αντιδράσεις δείχνουν να έχουν κοπάσει, η σύζυγος και παραγωγός του Κώστα Γαβρά μιλά με πάθος στη LiFO για όλο το επεισοδιακό χρονικό της δημιουργίας της.
 Νίκος Μαστοράκης: «Αν δεν είχα το θέατρο, θα ήμουν ερημίτης»
Μια συζήτηση με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου για τον Μπέρνχαρντ, το σκληρό πρόσωπο και τις αντιφάσεις της Αυστρίας, και τις δυσκολίες του θεάτρου σήμερα.
Βέρνερ Χέρτζοκ: «Ο 21ος αιώνας  είναι ο αιώνας της μοναξιάς»
Λίγο πριν από την κυκλοφορία της ταινίας του «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.» ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός μιλάει στη LiFO για την απόλυτη μοναξιά των αστικών κέντρων.
Λεωνίδας Εμπειρίκος: «Η εξεγερσιακή δυναμική των προηγούμενων ετών μετατράπηκε σε ενοχή»
Ο ιστορικός και γιος του σπουδαίου ποιητή σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για άγνωστες οικογενειακές πτυχές, τις μειονότητες, την Iστορία και την πολιτική.
«Οι ποιητές δεν σκοτώνουν, να το ξέρετε»: Η συναρπαστική ζωή του Ροβήρου Μανθούλη μέσα από μια παθιασμένη συνέντευξη
Μια εξομολογητική συνάντηση με τον διαυγή, σπινθηροβόλο, παρά τα 90 του χρόνια, βραβευμένο βετεράνο του σινεμά Ροβήρο Μανθούλη.
Τζον Γουότερς: Ένα «αμετανόητο φρικιό» μιλά στη LiFO για όσα τον έκαναν τόσο λατρεμένα απαράδεκτο
Η «Αυτού Ρυπαρότητα», ο ισοπεδωτικός συγγραφέας, καλλιτέχνης και πρωτοπόρος του ανεξάρτητου σινεμά που ο Ουίλιαμ Μπάροουζ χαρακτήρισε «ποντίφικα του trash» είναι φέτος το τιμώμενο πρόσωπο του 60ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάζει και τη stand up comedy «This filthy world».
Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά για νέα «μεγάλα ταξίδια» και μιλά για όσα την απασχολούν καθημερινά
Με αφορμή τη δισκογραφική της επιστροφή, η Ελευθερία Αρβανιτάκη εξηγεί γιατί εμπιστεύεται νέους ανθρώπους, σχολιάζει το τοπίο της ελληνικής δισκογραφίας και μιλά για τον φασισμό, την κλιματική αλλαγή και τους προσωπικούς της φόβους.
Σπεράντζα Βρανά: «Ευτύχησα να πηδηχτώ καλά όταν έπρεπε!..»
Υπήρξε Σταρ. Θεογκόμενα. Αθυρόστομη. Αδελφομάνα. Έζησε ζωή έντονη και πλούσια. Αυτή είναι η μία από τις καλύτερες συνεντεύξεις που έδωσε ποτέ.
Φατίχ Μεχμέτ Ματσόγλου: ο πρώτος κομμουνιστής δήμαρχος της Τουρκίας
«Πατάμε στην πραγματικότητα» δηλώνει ο νέος κομμουνιστής δήμαρχος του Ντερσίμ, έχοντας κρεμάσει πορτρέτα του Καρλ Μαρξ και του Τσε Γκεβάρα, αντί του Κεμάλ, στους τοίχους των κτιρίων του δήμου
Χρήστος Χρήστου: Ο νέος διεθνής πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα αντιμέτωπος με τις προκλήσεις της εποχής μας
Λίγο πριν από τη συμπλήρωση 50 χρόνων από την ίδρυση της οργάνωσης, ο νεοεκλεγείς πρόεδρός της μιλά στη LiFO για την καταστροφική διαχείριση του προσφυγικού, τον εθελοντισμό και τις αποστολές στις οποίες έχει συμμετάσχει.
«Dream Workers»: η ομάδα που σύστησε στην Ελλάδα τα θεματικά πάρκα
Μία κουβέντα με την τριάδα που δημιούργησε την «Ονειρούπολη», τον «Μύλο των Ξωτικών», το «Εργοστάσιο Σοκολάτας» και πολλά άλλα θεματικά πάρκα που πέρασαν τα σύνορα
Μια νύχτα στην Αθήνα με τον Τάκη Σπυριδάκη
Φιδές και ακινησία.Ένα βράδυ στους Θεσσαλούς.
Εντουάρ Λουί: Ο νεαρός συγγραφέας που έγινε η πιο μαχητική φωνή υπέρ της εργατικής τάξης στη Γαλλία
Ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της νέας γενιάς, ο 26χρονος Εντουάρ Λουί, σε μία συνέντευξη για τη σημασία του να είσαι διαφορετικός και να μεγαλώνεις σε ένα περιβάλλον απόλυτης φτώχειας και απομόνωσης
7 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar σκύλος 29.11.2018 | 10:34
Πάντως κάτι σάλια που προσπαθήσαν να του ρίξουν αναρχικοί, αριστεροί και χρυσαυγίτες επιστράφηκαν στη μούρη τους.

Ο προσωπικός βίος του καθενός είναι η ασπίδα του.

Για αυτό ο Πύρρος με συγκινεί...
Vlix Vlix 29.11.2018 | 10:41
Υπέροχη συνέντευξη, μπράβο!
avatar σαλιγκάρι 29.11.2018 | 10:44
πολύ χαίρομαι για τους ανθρώπους που πηγαίνουν καλά επειδή έφυγαν από την ελλάδα (και είναι μακρυά από τους εδώ έλληνες)

υ.γ. έκανε μπάκα ο πύρρος;
Network Network 29.11.2018 | 11:22
Ενας ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ που αντιμετωπίστηκε με τοση μικροτητα απο το χειρότερο μέρος της κοινωνίας στην Ελλάδα που δυστυχώς για όλους μας κυριαρχεί σε διαφορετικες παραλλαγές και διαμορφωνει τη ζωη σε αυτό τον τόπο.

Ο Πυρρος ειναι υποδειγμα μεγαλοσυνης και κερδος για τον Ελληνισμό , αλλα η φυγή του ειναι μεγαλη απωλεια για τη χώρα.
Ετσι απλα για να γνωριζουν μερικοι
Μεχρι να φτασεις σε επιπεδο να παιζεις με φανελα της εθνικης ομαδας θα πρεπει να πληρωνεις απο την τσεπη σου τα παντα
Παπουτσια
Γυμναστήριο
Ταξιδια για αγώνες
Ξενοδοχεια
Κλπ
Πολλοι παρατησαν την αρση βαρών λογω οτι δεν ειχα χρηματα στην τσεπη τους και πηγαιναν για δουλεια
Το αθλημα θα ηταν ακομα πιο ψηλα.
Νηφάλιος, μετρημένος, Αξιοθαύμαστος !
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή