Μπαίνοντας στο κλειστό γυμναστήριο πυγμαχίας «Περσέας» στο Γαλάτσι, στην οδό Εκάβης 39, ακούς τις κοφτές ανάσες των πυγμάχων, τα διαδοχικά χτυπήματα στους σάκους, τις εμψυχωτικές φωνές του προπονητή που βρίσκεται δίπλα στο ρινγκ, ανάμεσα σε πολλές αντρικές φιγούρες.
Αυτό που βλέπεις όμως πρώτο, κατεβαίνοντας τα σκαλιά, είναι οι χρυσές ζώνες της Χριστίνας Λιναρδάτου Duran. Με καταγωγή από τον Άγιο Δομίνικο και το Μεσολόγγι, στα τριάντα τέσσερά της, η «Μedusa», όπως έγινε γνωστή, είναι η πρώτη γυναίκα από την Ελλάδα που έχει κατακτήσει παγκόσμιο τίτλο στην επαγγελματική πυγμαχία.
Έχει κορυφαίες διακρίσεις (UBF, WBC), τελευταία είναι εκείνη του παγκόσμιου τίτλου της WBO. Μεγάλες αφίσες με το πρόσωπό της καλύπτουν τους τοίχους του γυμναστηρίου. Όταν την εντοπίζω να κάνει σκοινάκι και παράλληλα να μιλάει με έναν νέο αθλητή που θέλει να μάθει γι’ αυτήν, ακούω και ένα μωρό.
Δίπλα, στη ρεσεψιόν, ο γιος της, μόλις δέκα μηνών, είναι στο καρότσι και ανυπομονεί να τελειώσει η μητέρα του τη δίωρη προπόνησή της. Όταν εκείνη τον παίρνει αγκαλιά, ηρεμεί αμέσως.
Ο προπονητής και πατέρας του μωρού πλησιάζει και οι τρεις τους παίζουν για λίγο ‒τα γέλια του μικρού ακούγονται δυνατά στον χώρο‒, πριν εκείνη τον αλλάξει και ετοιμαστεί για τη συνέντευξή μας.
«Μια μέρα γυρνάω από το σχολείο και ρωτάω “μαμά, τι θα πει μαυροτσούκαλο;”. Μου εξηγεί στα ισπανικά ότι είναι κάτι σαν καμένο ξύλο. “Ποιος σου το είπε αυτό;”, “κάτι παιδιά στο σχολείο”, της απαντώ.
Όταν καθόμαστε μετά από λίγο σε ένα γειτονικό καφέ τον κοιμίζει και μου εξηγεί πως το παιδί και η προπόνηση είναι οι δύο προτεραιότητες που ρυθμίζουν όλη της τη μέρα. Κάπου ανάμεσα στο άλλαγμα, την προετοιμασία του φαγητού το πρωί, τον μεσημεριανό ύπνο και όλη τη φροντίδα που χρειάζεται το μωρό, χωράνε συνήθως οι βραδινές προπονήσεις ή το πρωινό τρέξιμο. Σήμερα, που ετοιμάζεται να ξαναμπεί στο ρινγκ, για να διεκδικήσει εκ νέου τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας, η Χριστίνα νιώθει δυνατή και αποφασισμένη να τα καταφέρει όλα.
«Δεν είχα σκοπώ να κάνω παιδί τώρα. Η καραντίνα φταίει για όλα (γέλια). Έμεινα έγκυος στο δεύτερο lockdown. Αποφάσισα να το κρατήσω και αν χρειαστεί να γίνω χίλια κομμάτια για να ανταποκριθώ και στις απαιτήσει του μποξ και στις ανάγκες του παιδιού. Είπα ότι προτεραιότητά μου θα είναι το παιδί και θα ακολουθήσουν οι προπονήσεις, γιατί χάρη σε αυτές παίζω αγώνες και βγάζω λεφτά», λέει.
«Μέχρι να καταλάβω ότι ήμουν έγκυος συνέχισα να προπονούμαι. Ήμουν παγκόσμια πρωταθλήτρια, ήξερα πως είχα σημαντικούς αγώνες, ότι από στιγμή σε στιγμή έπρεπε να υπερασπιστώ ξανά τον τίτλο μου, ότι θα έπρεπε να επιχειρήσω να γίνω undisputed (σ.σ. να διατηρήσει όλους τους μεγάλους τίτλους στην κατηγορία της) ή κάτι πιο μεγάλο. Άρχισε να με πονάει πολύ η κοιλιά μου όταν έτρεχα, όταν έκανα βάρη. Έτσι έπαθα αποκόλληση.
Έμεινα τρεις μήνες στο κρεβάτι. Έπαθα σοκ, ήταν πάρα πολύ δύσκολο για μένα το να μην μπορώ να κάνω τίποτα, να μην μπορώ να σηκωθώ καν. Είχα φτάσει στο σημείο να λέω ότι θα πάω για τρέξιμο και ό,τι γίνει. Η μητέρα μου δεν με άφηνε να κάνω τίποτα. Ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο». Τώρα τα πράγματα είναι πάλι δύσκολα, με διαφορετικό τρόπο όμως, όπως μου εξηγεί.
«Όσο μεγαλώνει το μωρό, γίνεται υπερκινητικό, το κυνηγάω συνέχεια. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω, νομίζω ότι μας έχει προετοιμάσει η φύση να αντεπεξερχόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις. Όταν είμαι κομμάτια από την προπόνηση, σκέφτομαι γυναίκες που δουλεύουν πάρα πολλές ώρες. Τώρα που επέστρεψα νιώθω πάρα πολύ δυνατή. Δεν ήξερα πώς θα τα κατάφερνα. Πίστεψα στον εαυτό μου και είπα “πάμε”, όπως λέω πάντα».
«Μαμά, τι θα πει μαυροτσούκαλο;»
Η Χριστίνα γεννήθηκε στον Άγιο Δομίνικο και ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν δέκα χρονών. Ο πατέρας της ήταν ναυτικός, οπότε συχνά έλειπε. Όταν ήταν μικρή όμως την έπαιρνε συχνά μαζί του στα ταξίδια του.
«Το μόνο πρόβλημα που είχα ως παιδί ήταν όταν άλλαξα σχολείο στην Ελλάδα, που δέχτηκα bullying, αλλά μόνο στην αρχή. Στον Άγιο Δομίνικο είχα άλλα, τσακωνόμουν γιατί μου έλεγαν κάτι ή για να υπερασπιστώ τα ξαδέλφια μου. Ήμουν πολύ ήρεμο παιδί, αν δεν με πείραζες», λέει.
«Μια μέρα γυρνάω από το σχολείο και ρωτάω “μαμά, τι θα πει μαυροτσούκαλο;”. Μου εξηγεί στα ισπανικά ότι είναι κάτι σαν καμένο ξύλο. “Ποιος σου το είπε αυτό;”, “κάτι παιδιά στο σχολείο”, της απαντώ. Άρχισε να γελάει. Έτσι το έπαιρνε, μου έλεγε “μην αφήνεις να σε πειράζουν, αλλά δεν είναι τίποτα τρελό, και να σε είπαν έτσι, τι έγινε; Είσαι εσύ καμένο ξύλο;” Την άλλη μέρα έβρεχε και είχα μια ομπρέλα μαζί μου. Πήγα στο σχολείο, άρχισαν πάλι να μου λένε το ίδιο κι εγώ τους κυνήγησα με την ομπρέλα.
Έκανα διάφορα πράγματα. Δοκίμασα πιάνο, πήγαινα ζωγραφική, έπαιζα βόλεϊ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου δεν ήθελε να συνεχίσω το ποδόσφαιρο γιατί έπαιζαν όλο άντρες. Μου είπε να κάνω κάτι άλλο. Λέω “θα κάνω kick box”. Δεν ήξερε τι ήταν. Έτσι πήγα. Οι δικοί μου ήθελαν να βλέπουν το κορίτσι τους να κάνει πιο κοριτσίστικα πράγματα».
Η Χριστίνα σπούδασε μαγειρική για να ταξιδεύει στα καράβια, όπως ο πατέρας της, με την ιδιότητα της σεφ. Ένας λόγος υγείας την ανάγκασε να σταματήσει τις σπουδές και όταν ξεκίνησε ξανά έψαχνε κάτι για να εκτονωθεί, έτσι επέστρεψε στο kick box και στα είκοσι ένα της ξεκίνησε την πυγμαχία.
«Είχα βγει δύο φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος, είχα κερδίσει ένα διεθνές τουρνουά, πήγαινα πολύ καλά, υπήρχε τον ενδεχόμενο να παίξω σε τουρνουά στο εξωτερικό, όμως δεν είχα στήριξη από την ομοσπονδία. Είναι πολλοί καλοί αθλητές που στο τελικά μένουν στο περιθώριο. Δεν με βοήθησαν από την ομοσπονδία και είπα πως ή θα έφευγα και θα γινόμουν επαγγελματίας ή θα τα παρατούσα τελείως», σχολιάζει.
Ήταν η απόφαση αυτή που θα την οδηγούσε για έναν χρόνο στον Άγιο Δομίνικο, εκεί που θα ερχόταν αντιμέτωπη με δύσκολες συνθήκες και άντρες αθλητές διαφορετικών ηλικιών και τεχνικών πυγμαχίας.
«Η περιοχή δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Δεν ξέρω αν το είχα ζήσει αυτό μικρή, αλλά δεν θυμόμουν τίποτα. Εκεί βγαίνουν πολύ μεγάλοι αθλητές. Δεν θέλεις και πολλά για να γίνεις πρωταθλητής. Το γυμναστήριο ήταν ένας ενιαίος χώρος σαράντα τετραγωνικά, με δύο σάκους που τους χτυπούσε ο ήλιος και από τη ζέστη και τον ιδρώτα είχαν γίνει σκληροί σαν τοίχος. Από πάνω το ταβάνι είχε τσίγκο. Εκεί έκαναν τριάντα άτομα προπόνηση. Πέθαινες. Τα γάντια μπορεί να ήταν πιο άδεια μέσα, πιο παλιά, φαγωμένα. Πονούσαν περισσότερο. Κάθε βράδυ έβαζα μπαντάζ (γάζες). Βαρούσα τους σάκους και ήταν σαν να βαράω τοίχο. Τα χέρια μου έτρεμαν, γέμισαν πληγές, ψήθηκαν όμως».
Σήμερα δυσκολεύεται να βρει εύκολα γυναίκες πυγμάχους στην Ελλάδα για να κάνει sparring (ελεύθερη προπόνηση), έτσι ώστε να μην προσέχει συνέχεια τα χτυπήματά της. Η συζήτηση πηγαίνει αμέσως στη γυναικεία πυγμαχία.
«Όσο προχωράς και πας καλά, αμείβεσαι όλο και καλύτερα. Οι γυναίκες, βέβαια, παίρνουν λιγότερα. Οι άντρες παίρνουν τα πολλά, όπως και σε όλα τα αθλήματα. Τόσα χρόνια τα αθλήματα στις γυναίκες δεν έχουν πάρει τα πάνω τους. Το αντρικό μποξ υπάρχει από πολύ παλιά, το γυναίκειο ήρθε αργότερα, τώρα όμως ανεβαίνει συνεχώς».
Αυτό που συνήθως χρειάζεται για να αναπτυχθεί ένα άθλημα σε μια χώρα είναι ένας πρωταθλητής και ένας άνθρωπος που να μπορεί να το στηρίξει.
«Αυτό θέλω. Ήμουν έτοιμη να συμμετάσχω και στην Ολυμπιάδα. Να πάω και για παγκόσμιο. Από την ομοσπονδία έλεγαν ότι θα τα πληρώσουν και ήθελα να πάω μόνο και μόνο για να πάρω μια καλή διάκριση γιατί πιστεύω στον εαυτό μου. Το ερασιτεχνικό είναι άλλο επίπεδο, δεν το ακολούθησα, όμως πιστεύω ακράδαντα ότι αν ασχοληθώ, θα πάω πολύ καλά», λέει.
Στο εξωτερικό η πυγμαχία γυναικών είναι πολύ πιο εξελιγμένη. Υπάρχουν πρωταθλήματα, διεθνή rankings, ιστοσελίδες που μπορεί κάποιος να δει τις κατατάξεις ακόμη και για την Ελλάδα. Οι promoters πλέον υπογράφουν γυναίκες. Συγκεκριμένα, η Χριστίνα έχει υπογράψει με έναν από τους καλύτερους promoters στην Αμερική. Στην Ελλάδα, βέβαια, είναι αρκετοί αυτοί που είναι προκατειλημμένοι με την πυγμαχία και τη θεωρούν ένα βίαιο άθλημα που θα έπρεπε να αποφεύγεται.
«Αυτό έχει κάνει κακό σε όλες τις πολεμικές τέχνες. Δεν είναι στη νοοτροπία μας να σκεφτούμε ότι ο αθλητισμός είναι υγεία, ότι χτίζει χαρακτήρα. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν κομμάτι της εκπαίδευσης, εδώ τον έχουμε αφήσει εντελώς. Στο σχολείο η γυμναστική είναι η ώρα που πίνουμε καφέ και πάμε βόλτες. Μπορεί να μην το καταλαβαίνεις, αλλά μέσα από τον αθλητισμό θα μάθεις να ελέγχεις τον θυμό σου, να χάνεις, θα αποκτήσεις πολλά εφόδια για τη ζωή σου. Δεν είναι ωραίο να δίνεις στο παιδί ένα tablet για να ηρεμήσει. Πήγαινέ το να κάνει δραστηριότητες».
Τίτλος στα αποδυτήρια
Η αγωνιστική της διαδρομή έχει πολλούς σημαντικούς σταθμούς. Αρχίζει να μου αφηγείται ένα περιστατικό που συνέβη αφού επέστρεψε από τον Άγιο Δομίνικο, όταν της δόθηκε η ευκαιρία να παίξει για έναν διεθνή τίτλο στην Αγγλία. Ενώ είχε κερδίσει κατά κράτος την αντίπαλό της, οι διαιτητές δεν την έβγαλαν νικήτρια. «Είμαι στα αποδυτήρια, πολύ στενοχωρημένη, μέσα στα νεύρα, και έρχονται οι διοργανωτές να μου δώσουν συγχαρητήρια. “Εσύ κέρδισες τον αγώνα”, μου λένε. “Με κοροϊδεύετε;” ρώτησα. “Όχι, απλώς ήταν πιωμένοι οι θεατές στο γήπεδο και για να μη γίνει φασαρία, βγάλαμε αυτό το αποτέλεσμα”».
Η Χριστίνα μετρά δύο ήττες στην καριέρα της. Η μία από αυτές στον διάσημο αγώνα με τη δύο φορές ολυμπιονίκη και undisputed champion στην κατηγορία της Katie Taylor. Στο τέλος του αγώνα, όπως μπορεί να δει κανείς στην τεταμένη συνέντευξη Τύπου, το πρόσωπο της Χριστίνας είναι άθικτο, ενώ της αντιπάλου της αγνώριστο. Νικήτρια όμως αναδείχθηκε η Taylor.
«Σε αυτόν τον αγώνα έχασα, με επηρέασε ψυχολογικά, αλλά ξέρω πώς είναι τα πράγματα», σχολιάζει. «Το ματς με την Taylor ήταν μια μεγάλη εμπειρία. Εννοείται πως υπάρχει μεγάλος σεβασμός ό,τι και να έχει γίνει, ό,τι και να λέμε. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αγώνες που θα έδινα, ένας αγώνας που για να τον παίξω ήθελα πρώτα να χτίσω τη φήμη και το όνομά μου προκειμένου να αμειφθώ καλύτερα. Η Taylor όμως μπορούσε να επιλέξει ποια θα προκαλούσε επειδή είναι undisputed. Δεν μπορούσα να την αποφύγω», λέει.
«Θέλω ρεβάνς μαζί της, γιατί πιστεύω ότι τον αγώνα τον κέρδισα. Σε έναν αγώνα πυγμαχίας αυτό που μετρά είναι να χτυπάς και να μη χτυπιέσαι. Ακόμη και αυτός που κάνει άμυνες θα πρέπει να φεύγει και να μη δέχεται χτυπήματα. Στη συνέντευξη μετά τον αγώνα ήμουν μέσα στα νεύρα. “Πλάκα μου κάνετε; Δείτε το πρόσωπό μου και δείτε το δικό της”, είπα. Αυτή ήταν πρησμένη και εγώ άθικτη».
Ο αγώνας για τον τίτλο του WBC Ιnternational ήταν αυτός που απογείωσε την καριέρα της. «Έπαιξα με μια πάρα πολύ καλή αθλήτρια που αυτήν τη στιγμή είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια. Εκεί την έχουν κάνει θεά, εδώ δεν ξέρουν καν τι κάνουμε. Μπορείς να κάνεις πολύ περισσότερα στο εξωτερικό, αλλά ήταν επιλογή μου να μείνω εδώ, με την οικογένειά μου, το σπίτι μου. Αφού έχω managers και promoters εκεί και κάνω πάντα την προπόνηση μου όπως πρέπει, δεν θεωρώ ότι πρέπει να φύγω για να πετύχω».
Όταν τη ρωτάω για την πρώτη υπεράσπιση του τίτλου της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας που έγινε στο Γαλάτσι απέναντι στην αήττητη Hobbs, σχολιάζει.
«Ήταν δυνατή. Πρόσεχα. Είχα άλλο παιχνίδι. Προσαρμόζεσαι. Μελετάς με τον προπονητή, αλλά όταν έρχεται ο αγώνας, μπορεί να προκύψει κάτι άλλο. Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να τις διαχειριστείς. Θα έχεις θυμό, θα είσαι στενοχωρημένος για κάποιον λόγο. Μέσα από την πυγμαχία μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου».
Τι απαιτείται για να φτάσει στο σημείο της ιδανικής πνευματικής και φυσικής κατάστασης τη στιγμή του αγώνα;
«Είναι σαν τον χορό, αν δεν εξασκηθείς πάρα πολύ, δεν μπορείς να χορέψεις όμορφα», απαντά. «Μελετάς τα λάθη, τη συμπεριφορά σου. Κάποια φορά μπορεί να δώσουμε έμφαση στα συναισθήματα, π.χ. στον αγώνα δεν μου έβγαιναν κάποια πράγματα και εκνευριζόμουν. Το πνευματικό κομμάτι είναι πάρα πολύ σημαντικό, ίσως το σημαντικότερο, αλλά παίζουν ρόλο κι άλλα, όπως το πόσο γυμνασμένος είσαι. Το σώμα πρέπει να ακολουθεί».
Από τη μητρότητα στην προπόνηση και στους επόμενους μεγάλους στόχους, η Χριστίνα μοιάζει να μη σταματά ποτέ. Όταν τη ρωτάω για το πώς βλέπει την προπονητική, μου εξηγεί ότι ο προπονητής πρέπει να έχει μεταδοτικότητα, να είναι ψυχολόγος, γυμναστής, πατέρας και φίλος προκειμένου να οδηγήσει έναν αθλητή ψηλά. «Μου αρέσει η προπονητική, να δίνω πράγματα, να ασχολούμαι με παιδιά, αλλά είναι κάτι που θέλει πλήρη αφοσίωση και αυτήν τη στιγμή δεν νιώθω ότι θα μπορούσα να δώσω πολλά».
«Ήταν ο προπονητής μου, μετά φίλος με τον οποίο συζητούσαμε. Σιγά σιγά ήρθαμε κοντά», λέει για τον άνθρωπο που έμελλε να γίνει ο πατέρας του παιδιού της. «Μια μέρα είχαμε πάει σε ένα αφρικανικό φεστιβάλ και εκεί που έπαιζα με κάτι τύμπανα διασταυρώθηκαν οι ματιές μας και προβληματίστηκα. Ένιωσα διαφορετικά, δεν ήταν ο προπονητής μου πια. Τον είδα κάπως αλλιώς.
Κάποια στιγμή γίναμε ζευγάρι. Μείναμε μαζί. Ήρθε το παιδί. Οι σχέσεις σήμερα δεν είναι εύκολες, περνούν από διάφορες δοκιμασίες, όπως πέρασε και η δική μας. Δουλεύεις με τον άνθρωπό σου θέματα στα οποία μπορεί να μη ταιριάζετε. Εμείς το είχαμε αυτό, δουλεύαμε τη σχέση μας πολύ. Έχουμε ζήσει πολλά μαζί, ταξίδια, αγώνες, απογοητεύσεις. Δεθήκαμε.
Αυτό που με ενοχλεί κυρίως είναι ότι οι άνθρωποι δεν σε θέλουν ούτε κακό ούτε καλό, σε θέλουν όμοιό τους. Με ενοχλούν πολύ τα στερεότυπα. Που σου λένε τι πρέπει να κάνεις και πώς. Όλοι είμαστε διαφορετικοί. Δεν μου αρέσει όταν ανακατεύεται ο κόσμος στην προσωπική σου ζωή: “γιατί παντρεύτηκες αυτόν;”, “γιατί έγινες μαμά;”. Με ενοχλεί όταν δεν αποδέχονται τους άλλους και απλώς κρίνουν».
Όταν έμεινε έγκυος, η Χριστίνα ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια κι αυτό της δίνει το δικαίωμα να διεκδικήσει απευθείας τον παγκόσμιο τίτλο από την αθλήτρια που τον έχει τώρα. «Το πρόγραμμά μου είναι κάνω έναν warm up fight για να ξαναβγώ στο ρινγκ, να ξαναβρώ τα πατήματά μου και να διεκδικήσω τον τίτλο το συντομότερο δυνατό γιατί οι δικοί μου θέλουν να πάω για unification champion (σ.σ να συνδυάσει πάνω από δύο τίτλους σε έναν)».
Μέχρι να φύγουμε, το μωρό κοιμάται ακόμη στο καρότσι. Πού και πού ανοίγει ελαφρώς τα μάτια για να δει αν είναι εκεί η μητέρα του. «Η ζωή», λέει η Χριστίνα, «μου έχει μάθει ότι είναι πάρα πολύ ωραίο να αγωνίζεσαι, να βάζεις συνεχώς στόχους σε όλα τα επίπεδα, να είσαι ενεργή».
Αυτό είναι και το στυλ της στο ρινγκ: καλές άμυνες, δυνατά χτυπήματα. Μπορείς να πεις ότι είναι όντως σαν να χορεύει διαρκώς, χωρίς να μένει πίσω, περιμένοντας. «Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι να πηγαίνω μπροστά και να αμύνομαι. Στη μάχη, στα δύσκολα».
Instagram: medusa_christina
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
