Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Όταν ο Στάθης Ψάλτης μίλησε για τη ζωή του όλη στον Ευθύμη Φιλίππου

Ο αρχετυπικός λαϊκός σταρ της δεκαετίας του ΄80
AΠΟ ΤΟΝ ΕΥΘΥΜΗ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
Δεν κάνω σχέδια ή όνειρα – είναι απαγορευτικό. Και ποτέ δεν παίζω ρόλους στη ζωή μου.

  

Κατάγομαι από το Φανάρι της Πόλης. Πήγα σχολείο στο Βέλο Κορινθίας. Στα 11 ήρθα στην Αθήνα. Στο Αιγάλεω. Μου φάνηκε υπέροχη η πόλη. Πήγα στη δραματική σχολή του Μιχαηλίδη. Αφορμή ήταν ένας φίλος, ο Κώστας ο Αθανασόπουλος. Συνάδελφος σήμερα.

 

Δεν με ενθουσίασε ποτέ αυτό το επάγγελμα. Και γενικότερα, τίποτα δεν με ενθουσιάζει. Από μικρό παιδί. Ο ενθουσιασμός για μένα είναι ένα πολύ επικίνδυνο συναίσθημα, κι έτσι έχω μάθει και το κοντρολάρω. Τη λύπη όμως δεν μπορώ. Κανείς πιστεύω δεν μπορεί. Όσα συναισθήματα κατάγονται από το στομάχι ή την καρδιά τα αφήνω να με κυριεύουνε. Πρέπει να τα αφήνω να με κυριεύουνε. Δεν ξέρω αν ταιριάζει η λέξη πρέπει.

  

Σιχαίνομαι όταν λένε είναι κρίμα να φθείρεται ένα τόσο μεγάλο ταλέντο. Το σιχαίνομαι πραγματικά αυτό το άλλοθι του ταλέντου.

 

Στη ζωή υπάρχουν πολλοί θάνατοι. Μικροί. Κι όταν είσαι νέος ένας μικρός θάνατος δεν είναι τίποτα, γιατί κοιτάζεις πολύ μακριά και ξεχνιέσαι. Όταν όμως μεγαλώνεις, και το πιο μακρινό σημείο που μπορείς να διακρίνεις είναι η μύτη σου, τότε ένας μικρός θάνατος μπορεί να σε τσακίσει.

 

Παντρεύτηκα στα 17. Ήταν ένα ερωτικό χτύπημα. Έφυγε γρήγορα, αλλά όχι με σκληρό τρόπο. Έχω μια κόρη. Τη δεκαετία του ’80 τη χάρηκα περισσότερο απ’ όσο φάνηκε. Πέρασα υπέροχα. Ακόμα με βλέπουν και μου φωνάζουν «Στάθη, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος». Κι αυτές οι ταινίες δεν ξέρω τι ακριβώς είχανε. Ίσως μια διαχρονικότητα στα θέματα.

 

Στο Καμικάζι Αγάπη Μου ήμουν ένα παιδί που ήθελε να πάρει ένα μηχανάκι. Πάντα θα υπάρχουν παιδιά που θα θέλουν να πάρουν ένα μηχανάκι. Και με τους ηθοποιούς που συμμετείχαν είμαστε σήμερα σαν αδέρφια. Το χαιρόμασταν όλο αυτό. Εκτός από μια σκηνή στο Καμικάζι Αγάπη Μου, που κατά λάθος έπεσε πάνω μου μια χοντρή και λιποθύμησα· έχασα τις αισθήσεις μου, μου κόπηκε η αναπνοή. Μη γελάς, ήταν τραγικό.

 

Ο ενθουσιασμός για μένα είναι ένα πολύ επικίνδυνο συναίσθημα, κι έτσι έχω μάθει και το κοντρολάρω. Τη λύπη όμως δεν μπορώ. Κανείς πιστεύω δεν μπορεί. Όσα συναισθήματα κατάγονται από το στομάχι ή την καρδιά τα αφήνω να με κυριεύουνε. Πρέπει να τα αφήνω να με κυριεύουνε. Δεν ξέρω αν ταιριάζει η λέξη πρέπει.

 

Στην κλασική ερώτηση αν πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός, θα σου δώσω την κλασική απάντηση πως ναι, πάντα ήθελα.

 

Βοηθούσα να βάζουν τις καρέκλες στο καφενείο του χωριού κάθε φορά που έπαιζε σινεμά, για να βλέπω τζάμπα. Και μετά πήγαινα σπίτι, γύρναγα ανάποδα το ποδήλατο, πέρναγα σερπαντίνα στην μπροστινή και στην πισινή ζάντα, γύρναγα το πεντάλ και στεκόμουν απέναντι και έκανα τον ηθοποιό.

 

Δεν έχω αγαπημένα μέρη στην πόλη. Διαβάζω Παπαδιαμάντη, Παλαμά, Καρκαβίτσα ή Λουντέμη. Ο Καζαντζάκης κάπως με δυσκολεύει.

 

Με την τηλεόραση συνήθως δεν έχω καμία σχέση, κι αυτή δεν έχει καμία σχέση μαζί μου. Χωρίς να σημαίνει ότι είμαι απ’ αυτούς που θα πούνε ότι είναι χάλια. Ακούω μουσική, αλλά δεν τραγουδάω. Μ’ αρέσουν τα λαϊκά. Σιχαίνομαι τα ψευτοκουλτουριάρικα και τα ντάπα ντούπα. Όταν ήμουν νέος έπινα καναδυό ουίσκια και δεν με ενοχλούσαν. Τώρα δεν τα αντέχω. Στο σπίτι αφήνω το ράδιο να επιλέγει τι θα ακούσω.

 

Το τραγούδι που με έχει σημαδέψει είναι το Φεύγω με πίκρα στα ξένα: Μην κλάψεις μανούλα / που φεύγω στα ξένα. Του Καζαντζίδη, ξέρεις. Στα 13 έφυγα στα καράβια. Για δυο χρόνια. Γι’ αυτό με συγκινεί μάλλον. Κι αυτός είναι ένας στόχος στην καρδιά μου που μπορείς να με σημαδέψεις αν θες. Δεν θα πονέσω. Ήταν μια εμπειρία όμορφη, πάρα πολύ όμορφη, που έγινε για έναν άσχημο, πολύ άσχημο λόγο. Κι αυτός ο λόγος είναι μυστικό δικό μου. Δεν θα το πω ποτέ σε κανέναν. Θα το πάρω μαζί μου.

 

Δεν κάνω σχέδια ή όνειρα – είναι απαγορευτικό. Και ποτέ δεν παίζω ρόλους στη ζωή μου.

 

Ένας άνθρωπος που υποδύεται έναν άλλο άνθρωπο για να γελάσει κάποιος τρίτος άνθρωπος, προφανώς έχει στο κεφάλι του κάτι που δεν λειτουργεί καλά. Ή το ακριβώς αντίθετο. Αλλά συνήθως ισχύει το πρώτο.
Ένας άνθρωπος που υποδύεται έναν άλλο άνθρωπο για να γελάσει κάποιος τρίτος άνθρωπος, προφανώς έχει στο κεφάλι του κάτι που δεν λειτουργεί καλά. Ή το ακριβώς αντίθετο. Αλλά συνήθως ισχύει το πρώτο.

 

Η χειρότερη προσβολή για μένα είναι να μου πει κάποιος «νόμιζα ότι ήσουν κάτι άλλο απ’ αυτό που βλέπω». Πολλές φορές έχω μπει στη διαδικασία να αλλάξω έναν άνθρωπο, αλλά πλέον έχω πειστεί ότι δεν γίνεται. Στην καλύτερη περίπτωση ο άλλος θα μάθει το λάθος του, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να κάνει κάτι γι’ αυτό. Εκτός από τα παιδιά.

 

Στην κόρη μου το μόνο που είπα όταν ήταν μικρή, ήταν να μην πάρει το μολύβι του διπλανού της. Κι αν κάποιος κλέψει αυτό το μολύβι να μην πει το όνομά του. Τώρα είναι μεγάλη. Τη λατρεύω. Θυμάμαι, όταν η κόρη μου ήταν 2 χρονών μωρό περνούσα μια πολύ δύσκολη περίοδο. Την τάιζα νερό και ζάχαρη αντί για γάλα. Της είχα υποσχεθεί όμως ότι μια μέρα θα την κάνω βασίλισσα. Στα 6 της λοιπόν, 4 χρόνια μετά, όταν της είπα ότι πρέπει να ξέρει τι είναι σωστό γιατί εγώ θα πεθάνω μια μέρα και θα είναι μόνη της, έβαλε τα κλάματα και μου είπε ότι δεν γίνεται να πεθάνω γιατί της είχα υποσχεθεί ότι θα την κάνω βασίλισσα. Ήταν συγκλονιστικό. Της είπα «αγάπη μου έχεις δίκιο, δεν γίνεται να πεθάνω».

 

Αλλάζω, αλλά όχι με τη λογική του ρόλου. Ένας άνθρωπος που υποδύεται έναν άλλο άνθρωπο για να γελάσει κάποιος τρίτος άνθρωπος, προφανώς έχει στο κεφάλι του κάτι που δεν λειτουργεί καλά. Ή το ακριβώς αντίθετο. Αλλά συνήθως ισχύει το πρώτο.

 

Βλέπω πάρα πολλά αλλά δεν μιλάω. Ακούω αλλά δεν λέω. Είναι τρόπος επιβίωσης αυτό που κάνω. Και δεν με κουράζει, δεν με βαραίνει. Με γεμίζει όλο αυτό.

 

Ζω λίγο έξω από το κέντρο. Με τη γυναίκα μου. Ξαναπαντρεύτηκα πρόσφατα. Αν δεν ζούσα εδώ θα ήθελα να ζω στο Περθ της Αυστραλίας ή στη Χαβάη. Η Χαβάη είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου, ακριβώς.

 

Δεν έχω κενά. Η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος. Κι εγώ έχω το χάρισμα να διορθώνω τις ατέλειές μου αυτόματα. Κι έχω κι ένα άλλο χάρισμα. Καταλαβαίνω, ψυχολογώ τους ανθρώπους με τους οποίους μιλάω· αμέσως. Και δεν πέφτω ποτέ έξω· μα ποτέ.

 

– Εγώ τι άνθρωπος είμαι;
– Εσύ είσαι απ’ αυτούς που δεν πιάνονται εύκολα φίλοι. Κι έχεις μέσα σου απωθημένα. Διάφορα. 

 

_____

© LIFO 2012

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αναμνήσεις ενός εισαγωγέα λαθραίων κασετών από το Βερολίνο των ’80s
Το Lifo.gr μίλησε με τον γνωστό παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Mark Reeder για τη συναρπαστική ζωή του στο Βερολίνο των ’80s.
«Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι!»: Η φιλοσοφία του Στιβ Τζομπς σε 4 λέξεις
Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει: Ολόκληρη η συγκλονιστική ομιλία- μάθημα ζωής στους απόφοιτους του Στάνφορντ του ανθρώπου που πεθαίνει σαν σήμερα το 2011, αφού προηγουμένως καταφέρει μία από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις στην ιστορία της τεχνολογίας
Γλυκερία Μπασδέκη: «Έχω ειδικευθεί στις πτώσεις. Αξέχαστα ήταν!»
Μια συνέντευξη της ποιήτριας που ζει στη Ξάνθη περί νεότητος (και γήρατος)
Ο βασιλιάς της Όπερας λεγόταν Λουτσιάνο, ήταν προληπτικός, ανοικονόμητος, ανεπανάληπτος
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2007 σιγεί για πάντα η πιο υπέροχη φωνή που πέρασε από τα λυρικά θέατρα τον 20ό αιώνα και έμεινε στην ιστορία με το όνομα Λουτσιάνο Παβαρότι
Zαν Ζενέ «Οι άγγελοι κι εγώ είμαστε εξίσου φτωχοί»
Δύο συνεντεύξεις του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα, στο Payboy και την Die Zeit, συντίθενται εδώ, δημιουργώντας μια εξαντλητική και αμείλικτη αυτοπροσωπογραφία που δεν αφήνει σχεδόν καμμία πλευρά του σκοτεινή. Ένα σπάνιο μεγαλο ανάγνωσμα, που ψηφιοποιείται πρώτη φορά και σας συστήνουμε θερμά να το διαβάσετε.
Η καθημερινή ζωή μου με τον Τσαρούχη. Από τον Γιώργο Ορφανό.
28 χρόνια μετά το θάνατό του, ο μεγάλος δάσκαλος παραμένει ένα γοητευτικό αίνιγμα. Σε αυτήν την σπάνια, αποκλειστική μαρτυρία που μας επέδωσε το 2000, ο πιστός φίλος και μαθητής του, Γιώργος Ορφανός, σκιαγραφεί με χαρισματική ενάργεια την καθημερινή του ζωή δίπλα στον μεγάλο στοχαστή και καλλιτέχνη
Στέφανος Ροζάνης: «Ζήστε! Αυτό είναι επαναστατικό»
Μια συζήτηση με τον συγγραφέα και καθηγητή φιλοσοφίας, γνωστό με το προσωνύμιο «αναρχικός φιλόσοφος», για την οικονομική κρίση, την παιδεία, τα social media, τον αναρχισμό, τα Εξάρχεια, τη ζωή, τον έρωτα και την αγάπη
Ο άγνωστος Νίκος Γκάτσος μέσα από τις αφηγήσεις της Αγαθής Δημητρούκα
Η στιχουργός, συγγραφέας και μεταφράστρια που έζησε στο πλευρό του ποιητή, μιλά για πρώτη φορά με τέτοια ειλικρίνεια και αμεσότητα για τη ζωή και τις συνήθειες του κορυφαίου Έλληνα στιχουργού και ποιητή.
O ηχολήπτης- θρύλος της Columbia περιγράφει μια ολόκληρη εποχή
Ο Στέλιος Γιαννακόπουλος πλησιάζοντας τα 90, μπορεί να επαίρεται ότι ηχογράφησε τον ανθό της ελληνικής δισκογραφίας- από τον «Μεγάλο Ερωτικό» του Χατζιδάκι μέχρι το «Δρόμο» του Πλέσσα και τους Πελόμα Μποκιού. Επόμενο, να έχει πολλά να διηγηθεί.
Τον μεγάλωσαν οι λύκοι. Κυριολεκτικά.
Ο Marcos Rodríguez Pantoja ήταν ένα εγκαταλελειμμένο παιδί που επιβίωσε μόνο στην άγρια φύση για 15 χρόνια. Αλλά το να ζει με ανθρώπους αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο
Λίνα Μενδώνη: Η Αμφίπολη εγκαταλείφθηκε για να πληγεί το «success story» του Σαμαρά
Η «σιδηρά κυρία του υπουργείου Πολιτισμού», αρχαιολόγος Λίνα Μενδώνη, γενική γραμματέας για 10 ολόκληρα χρόνια (σε δύο διαφορετικές φάσεις, με 12 διαφορετικούς υπουργούς και υφυπουργούς), είχε μιλήσει για όλα στο LIFO.gr
Ο μαθηματικός Μιχαήλ Ρασσιάς συνεργάστηκε με τον μεγαλοφυή Τζον Νας, που πέθανε σαν σήμερα
Ο Νομπελίστας θεμελιωτής της θεωρίας παιγνίων και ο Έλληνας επιστήμονας εξέδωσαν, λίγο πριν από τον ξαφνικό θάνατό του πρώτου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα βιβλίο με τα πιο ερεθιστικά μαθηματικά προβλήματα
Θανάσης Φωκάς: Ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός μιλά στη LiFO
Μια συζήτηση με τον διακεκριμένο επιστήμονα για τα Μαθηματικά, τον εγκέφαλο, τους νέους, τα social media και την ευτυχία
Η καθημερινή ρουτίνα δέκα μεγάλων συγγραφέων είναι πιο αυστηρή από ό,τι φαντάζεστε
Μη νομίζετε ότι γράφουν «όταν έχουν έμπνευση»
Πώς είναι η καθημερινότητα ενός Έλληνα ερευνητή στο Harvard
Ο Γιάννης Λαδάς είναι ερευνητής στο Dana-Farber/Harvard Cancer Center και ζει το «american dream» με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο
3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar aivreston 19.2.2017 | 20:22
Ψάαααλτηηη είσαι "Μεγάλο Νούμερο"
Γι αυτό θα σε αγαπάμε για ΠΑΝΤΑ!
avatar ΒρεΜπας...? 23.4.2017 | 10:30
Χαρισματικός άνθρωπος...

Θα 'θελα να 'ξερα αν είχε πέσει μέσα κύριε Φιλίππου στην "ανάγνωση" σας, κι αν ναι, πώς το εκλάβατε όλο αυτό.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή