Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης αγόγγυστα στηρίζουν την οικογενειακή οικονομία, την αρχέγονη κοινωνική πυραμίδα, βοηθούν τους γονείς γιατί μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι κάποτε θα έλθει και η σειρά τους, να είναι αδύναμοι, να μην μπορούν. Έτσι απλά.
Ένα εντελώς διαφορετικό αξιακό σύστημα

Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης μας διδάσκουν το «Σύστημα D»

Σε ένα από τα πιο φτωχά κράτη στον κόσμο, οι κάτοικοι οφείλουν να γίνονται ευρηματικοί για να επιβιώσουν

Ύψος ενός εξάχρονου αγοριού, βάση των δικών μας δεδομένων, αν και στην πραγματικότητα μετρούσε ήδη το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας του, πρόσωπο παιδικό αλλά σοβαρό, ματιά προβληματισμένου τριαντάχρονου. Όλες αυτές οι αντιφάσεις συγκεντρωμένες σ' ένα μικρό αλλά μυώδες κορμί, του Ντινό, από τη Μαζούνγκα, μια παραλιακή πόλη στα βόρεια της Μαδαγασκάρης.

 

Ο Ντινό είναι ένα από τα έξι παιδιά μιας από τις άπειρες φτωχές οικογένειες της Μαδαγασκάρης. Μιας οικογένειας που κύριο μέλημά της είναι η επιβίωση. Η επιβίωση έχει κάνει τη μητέρα του να διατηρεί μια υπαίθρια νυχτερινή καντίνα, στον παραλιακό δρόμο της Μαζούνγκα, στην οποία κεντρική μορφή έχει αναδειχτεί ο μικρός Ντινό.

 

Εκεί τον γνώρισα. Εκεί η στάση του απέναντι στη ζωή μου έδωσε το ερέθισμα να γράψω κάτι για όλους τους μικρούς Ντινό της Μαδαγασκάρης.


Μαδαγασκάρη, ένα νησί μεγαλύτερο σε έκταση από τη Γαλλία, με άπειρους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, αλλά και ένα από τα πιο φτωχά κράτη στον κόσμο, με περισσότερους από 25 εκατομμύρια κατοίκους. Από αυτούς υπολογίζεται ότι το 60% ηλικιακά είναι μικρότερο των 20 ετών. Παράλληλα το 60% του πληθυσμού ζει με λιγότερα από 1.000 αριάρ την ημέρα, δηλαδή με 25-30 λεπτά του ευρώ (4.000 αριάρ ισοδυναμούν σχεδόν με 1 ευρώ).

 

Στη Μαδαγασκάρη βασιλεύει απ' άκρη σ' άκρη το Σύστημα D. Ο θύλακας της οικογένειας στηρίζεται στα πολλά παιδιά. Ο πατέρας αποτελεί τον πυλώνα της οικογένειας και τυγχάνει σεβασμού μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αξίες που δυστυχώς τείνουν να ξεχαστούν στην χώρα μας. Η φτώχεια κάνει τους πάντες εφευρετικούς και αεικίνητους, προκειμένου να υπάρχει ένα εισόδημα για το σύνολο της οικογένειας. Ο ατομισμός παραμένει άγνωστη έννοια, όπως και η επιδοτούμενη ευημερία ή επιβίωση.

 

Σ' αυτό το σκηνικό φτώχειας, για του Δυτικούς, όπου και μόνο η αναφορά σε αυτά τα νούμερα τρομάζουν, οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης τολμούν να λένε ότι τα παιδιά είναι ευτυχία και η κάθε οικογένεια αριθμεί περισσότερα από τέσσερα με πέντε παιδιά.

 

Η οικονομία της Μαδαγασκάρης βασίζεται στον πρωτογενή τομέα, όπου τα πολλά εργατικά χέρια είναι πραγματικά ευτυχία. Από την ηλικία των τριών ετών τα αγόρια βοηθούν τους γονείς στα χωράφια, στο ψάρεμα, στη βοσκή των ζώων και τα κορίτσια φροντίζουν τα μικρότερα αδέλφια τους ή συνεισφέρουν στις δουλειές του σπιτιού. Όσα πηγαίνουν σχολείο ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους τον αφιερώνουν στο να βοηθήσουν τους γονείς τους να τα φέρουν πέρα σ' αυτό που απλά ονομάζουμε επιβίωση.


Η Μαδαγασκάρη μοιάζει με μια τεράστια μυρμηγκοφωλιά που ξυπνά στην ανατολή του ήλιου και κοιμάται λίγο μετά τη δύση, ακόμα και στην πρωτεύουσα, την Τάνα, μια πόλη των τεσσάρων εκατομμυρίων κατοίκων. Είναι η αρχαϊκή οικονομία της χώρας που επιβάλλει τους ρυθμούς της. Οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης τρέχουν, πασχίζουν, χαμογελούν και προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα.

 

Βλέπει κανείς ότι παντού εφαρμόζουν το «Σύστημα D» που εφαρμόζουν όλοι οι φτωχοί του πλανήτη. Άκουσα για πρώτη φορά να μιλούν για το Σύστημα D (D το αρχικό γράμμα του ρήματος Débrouiller που σημαίνει, τα καταφέρνω, τα βγάζω πέρα, επιβιώνω) στο Παρίσι, πριν από πολλά χρόνια, από φίλους Γάλλους, Άραβες και Αφρικανούς που προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε μια δύσκολη πόλη, κυρίως στα προάστια.

 

Το Σύστημα D συνίσταται στο να γίνεις ευρηματικός και να βρεις τρόπους επιβίωσης. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε έως σήμερα για τις μεγάλες γαλλικές πόλεις, όπου το Σύστημα D βοηθά τους λιγότερο ευνοημένους νέους να επιβιώσουν. Μου ξανάφερε στην μνήμη το Σύστημα D, λίγους μήνες πριν από το ταξίδι μου, ο Γαλλοαργεντίνος ρεπόρτερ Sebastian Perez Pizzani, στο ταξιδιωτικό του ντοκιμαντέρ Caméléon, αφιερωμένο στους Dahalo της Μαδαγασκάρης.

 

Οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης τολμούν να λένε ότι τα παιδιά είναι ευτυχία. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης τολμούν να λένε ότι τα παιδιά είναι ευτυχία. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος


Η κρίση όμως στη Γαλλία και κυρίως στο Παρίσι, τη δεκαετία του '90, έκανε ακόμα πιο έντονη την παρουσία μιας ιδιαίτερης κατηγορίας νέων, των frimeurs (επιδειξιομανείς, αυτοί που «πουλούν μούρη»). Το μόνο που μπορούσαν να υποστηρίξουν ήταν μονάχα η εμφάνισή τους, που φυσικά παρέπεμπε σ' έναν πλασματικό τρόπο ζωής που δεν υπήρχε καν. Ακριβά ρούχα, επίδειξη, άδεια τσέπη και δανεικά.

 

Στη Μαδαγασκάρη βασιλεύει απ' άκρη σ' άκρη το Σύστημα D. Ο θύλακας της οικογένειας στηρίζεται στα πολλά παιδιά. Ο πατέρας αποτελεί τον πυλώνα της οικογένειας και τυγχάνει σεβασμού μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αξίες που δυστυχώς τείνουν να ξεχαστούν στην χώρα μας. Η φτώχεια κάνει τους πάντες εφευρετικούς και αεικίνητους, προκειμένου να υπάρχει ένα εισόδημα για το σύνολο της οικογένειας. Ο ατομισμός παραμένει άγνωστη έννοια, όπως και η επιδοτούμενη ευημερία ή επιβίωση.

 
Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου από το 2009 υπάρχει ακυβερνησία, τα πράγματα χειροτερεύουν, οι υποδομές παρακμάζουν, η διαφθορά μεγαλώνει και οι Κινέζοι επεκτείνουν την κυριαρχία τους στο νησί. Δεν είναι όμως μόνο η Μαδαγασκάρη, αλλά και ολόκληρη η Αφρική, όπου όλες οι κυβερνήσεις εκλιπαρούν πλέον του Κινέζους να έλθουν και να επενδύσουν άνευ όρων στις χώρες τους, διαμορφώνοντας σύγχρονα αποικιοκρατικά καθεστώτα.


Αντιπαραθέτοντας την κατάσταση που υπάρχει στη φτωχή Μαδαγασκάρη με την κατάσταση που υπάρχει στην πτωχευμένη Ελλάδα (εξωτερικό χρέος της χώρας γύρω στα 325 δισ. ευρώ, οφειλές των ιδιωτών σε Τράπεζες, Εφορίες, Ασφαλιστικά Ταμεία πάνω από 250 δισ., ασθενής παραγωγική βάση, υψηλή ανεργία, υψηλή ελαστική απασχόληση, χαμηλή διεθνής ανταγωνιστικότητα κ.λπ.), πιστεύω ότι μπορούν να βγουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον, συγκρίνοντας απλά βασικές αξίες και αντιλήψεις της ίδιας της ζωής.

 

Από την ηλικία των τριών ετών τα αγόρια βοηθούν τους γονείς στα χωράφια, στο ψάρεμα, στη βοσκή των ζώων. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Από την ηλικία των τριών ετών τα αγόρια βοηθούν τους γονείς στα χωράφια, στο ψάρεμα, στη βοσκή των ζώων. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος


• Στη Μαδαγασκάρη πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι ευτυχία. Στην Ελλάδα όπου βασιλεύει η υπογεννητικότητα, πιστεύουν όλοι με έμπρακτο πια τρόπο, ότι οι γονείς και οι παππούδες είναι ευτυχία, εφόσον είναι αυτοί που στηρίζουν οικονομικά τα παιδιά. Στη Μαδαγασκάρη υπάρχει παντού μια δυναμική που στηρίζεται στους πολλούς νέους, που με την πρώτη ευκαιρία μπορούν να απογειώσουν αυτή την πλούσια σε πόρους χώρα. Στην Ελλάδα γύρω στις 680 χιλιάδες νέοι έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, τα τελευταία δέκα χρόνια.

 

• Στη Μαδαγασκάρη οι γονείς τυγχάνουν σεβασμού και εκτίμησης από τα παιδιά, τα οποία τους συντηρούν έως τα βαθιά γεράματα, ελλείψει συστήματος κοινωνικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης. Στην Ελλάδα οι γονείς παραμένουν παραδοσιακά απλοί χρηματοδότες των παιδιών, προκειμένου αυτά να διατηρήσουν ένα πλασματικό πολλές φορές επίπεδο κατανάλωσης, ένα πλασματικό στάτους.

 

• Στη Μαδαγασκάρη το κοινωνικό πρότυπο βασίζεται στο πρέπει, που στήριξε και στην Ελλάδα την πρότερη κοινωνικοοικονομική της ανάπτυξη. Στις μέρες μας το πρέπει έχει λησμονηθεί και έχει αντικατασταθεί από το θέλω.


• Στη Μαδαγασκάρη μια ολόκληρη κοινωνία οφείλει την επιβίωσή της στην άμιλλα και στην αλληλεγγύη, εφόσον το κράτος απουσιάζει και η διαφθορά είναι πολύ υψηλή. Στην Ελλάδα, εκτός από εξαιρέσεις, οι πολλοί έχουν γίνει απαθείς. Ακούν με συμπάθεια τα περί άμιλλας και αλληλεγγύης, έχουν απομονωθεί και παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους μπροστά από τις τηλεοράσεις τους και τους υπολογιστές τους.


• Οι κάτοικοι της Μαδαγασκάρης εφαρμόζουν με μεγάλη αποτελεσματικότητα το Σύστημα D. Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι το Σύστημα D έχει ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό και έχει μικρή χρησιμότητα, εφόσον σε μια αντεστραμμένη κοινωνικά πυραμίδα, όπου υπερπροστατεύεται η «ευτυχία των παιδιών», ενισχύεται με κάθε θυσία ένα παρελθοντικό επιδεικτικό καταναλωτικό πρότυπο (αυτοκίνητα, θεάματα, αναψυχή κ.λπ.).

 

Η κάθε οικογένεια αριθμεί περισσότερα από τέσσερα με πέντε παιδιά. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Η κάθε οικογένεια αριθμεί περισσότερα από τέσσερα με πέντε παιδιά. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Σε μια πτωχευμένη χώρα όπου το μέλλον θα είναι χειρότερο, διαβάζοντας σωστά και ερμηνεύοντας απλά τους αριθμούς, ίσως θα ήταν αναγκαίο να διευρυνθεί και εδώ η εφαρμογή του Συστήματος D, που απαντάται σε πλούσιες και φτωχές χώρες του πλανήτη και αφορά ίσως έναν πιο ευέλικτο τρόπο διαχείρισης της φτώχειας, ένα σύστημα επιβίωσης. Αυτό μπορεί να αφορά στα τρία ακόλουθα επίπεδα:

 

• Της οικογένειας. Η ελληνική οικογένεια θα πρέπει να εκπαιδεύσει τα μέλη της πώς θα αντιμετωπίσουν τη ζωή, χωρίς τη βοήθειά της, από πολύ νεαρή ηλικία. Δεν γίνεται πλέον να τους συνηθίζει σ' ένα ανύπαρκτο πλέον καταναλωτικό μοντέλο, σ' ένα υποθετικό θέλω. Δεν γίνεται να τους διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσουν να έχουν έναν παρελθοντικό πρότυπο κατανάλωσης. Δεν γίνεται στην Ελλάδα της κρίσης οι μανάδες να λένε στους τριαντάχρονους, πολλές φορές άνεργους, κανακάρηδές τους, «ό,τι θέλεις παιδάκι μου, ό,τι σου αρέσει παιδάκι μου, έφαγες παιδάκι μου, κοιμήθηκες παιδάκι μου;».

 

Δεν γίνεται οι γονείς να αποδέχονται και μάλιστα να επιδοκιμάζουν την αγορά κινητού αξίας 900 ευρώ από τα άνεργα τέκνα τους, όταν αυτό το ποσό πολύ συχνά αντιστοιχεί σε αμοιβές ελαστικής απασχόλησης τριών μηνών. Αυτά και μόνο ως νοοτροπίες είναι ανύπαρκτες στην χώρα του Συστήματος D. Η οικογένεια θα πρέπει να επαναφέρει το παλαιό αξιακό σύστημα, όπου τα παιδιά μάθαιναν τις βασικές αρχές της ζωής για να μπορούν να πετάξουν μόνα τους.


• Της εκπαίδευσης. Από το Δημοτικό το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά να είναι ευέλικτα σχετικά με τη ζωή, τα επαγγέλματα, τις επιστήμες. Δεν υπάρχουν πια οι βεβαιότητες του παρελθόντος. Η μόνη βεβαιότητα τώρα είναι ότι στους νέους μέχρι 27 ετών η ανεργία ξεπερνά το 50%.


• Του κράτους. Θα πρέπει να γίνει ευρηματικό, και αυτό αφορά όλους τους τομείς. Η ευρηματικότητά του θα πρέπει κατ' εξοχήν να στηριχτεί στην αρχή ότι η «τα παιδιά είναι ευτυχία» και όχι «οι πατεράδες και οι παππούδες», και να πράξει ανάλογα. Δεν μπορεί να στηρίζεται σ' ένα σκεπτικό που μοιάζει περισσότερο προσανατολισμένο στα χρόνια της δανειακής ευημερίας και αμεριμνησίας παρά στο μέλλον.

 

Τα κορίτσια φροντίζουν τα μικρότερα αδέλφια τους ή συνεισφέρουν στις δουλειές του σπιτιού. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Τα κορίτσια φροντίζουν τα μικρότερα αδέλφια τους ή συνεισφέρουν στις δουλειές του σπιτιού. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Το Σύστημα D συνίσταται στο να γίνεις ευρηματικός και να βρεις τρόπους επιβίωσης. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Το Σύστημα D συνίσταται στο να γίνεις ευρηματικός και να βρεις τρόπους επιβίωσης. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Στην Ελλάδα και οι τρεις θεσμοί λειτουργούν με τις βεβαιότητες του κοντινού παρελθόντος ευημερίας και κατανάλωσης, ενώ στη Μαδαγασκάρη ακόμα και τρίχρονα παιδιά μαθαίνουν πώς να γίνουν ευρηματικά στην επιβίωση. Ακόμα και τις τρύπες των δρόμων βουλώνουν με χώμα, ζητώντας από τους οδηγούς λίγα αριάρ. Το Σύστημα D τους βοηθά να επιβιώνουν και να ελπίζουν. Στην Ελλάδα, η κρίση αντί να ωθήσει τους νέους σε μια μεγαλύτερη δημιουργικότητα, μοιάζει να έχει δημιουργήσει πάρα πολλούς frimeurs.

 

Νοοτροπίες, βεβαιότητες, διαφορετική αξιολόγηση του χρόνου, ευρηματικότητα, προσωρινή ευμάρεια, ίσως και η ανυπαρξία οράματος κάνουν την διαφορά. Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης δεν διαθέτουν κινητά τηλέφωνα, για να μιλούν με τις ώρες άσκοπα, δεν έχουν υπολογιστές, δεν γνωρίζουν τι είναι το Facebook, τα παιχνίδια σε κινητό και υπολογιστή. Δεν έχουν τηλεόραση για να σκοτώνουν τον χρόνο τους με εκπομπές μαγειρικής, μόδας, ποδοσφαίρου, τραγουδιού, χορού, διασημοτήτων κ.λπ.

 

Αγνοούν τις πολύωρες τηλεοπτικές σειρές στο Netflix. Αγνοούν τα τηλεοπτικά παιχνίδια όπου τριαντάρηδες σπάζουν μπαλόνια για να κερδίσουν λίγα ευρώ. Αγνοούν τις διαφημίσεις με άεργους μουσάτους τριανταπεντάρηδες που βλέπουν ποδόσφαιρο τρώγοντας πίτσες. Είναι αδύνατον να φανταστούν ότι νεαρά κορίτσια ή και ώριμες κυρίες εκθέτουν τα περίτεχνα περιποιημένα νύχια τους στο Facebook, την υπέροχη σαλάτα που έφτιαξαν ή το ποτό που ήπιαν στο Χ μπαρ, φλερτάροντας με νοοτροπίες διασήμων. Οι μικροί Ντινό δεν μπορούν να φανταστούν ότι όλα αυτά γίνονται από νέους ανθρώπους που είναι άνεργοι ή κερδίζουν 200 με 300 ευρώ τον μήνα. Οι μικρό Ντινό δρουν απαρατήρητοι στην χώρα του Συστήματος D.

 

Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Ένα ουσιαστικό ερώτημα διατυπώνεται: «Όταν θα λείψει η συμπαθέστατη και ανθεκτική, προς το παρόν, τάξη των γονιών και των παππούδων ή μειωθούν τα εισοδήματά τους, ποιος θα υποστηρίξει αυτή την επίπλαστη συχνά ευημερία, την επίπλαστη κατανάλωση, που δίνει τη λανθασμένη εντύπωση ότι όλα πηγαίνουν καλά; Ποια θα είναι η διάδοχη κατάσταση; Πώς θα επιβιώσουν οι νέοι σε ανοιχτές κοινωνίες και οικονομίες, όταν δεν θα έχουν μαθητεύσει στο Σύστημα D;».

 

Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης αγόγγυστα στηρίζουν την οικογενειακή οικονομία, την αρχέγονη κοινωνική πυραμίδα, βοηθούν τους γονείς γιατί μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία ότι κάποτε θα έλθει και η σειρά τους, να είναι αδύναμοι, να μην μπορούν. Έτσι απλά. Όμως έχουν ελπίδες γιατί εκπαιδεύονται από τις πολύ μικρές ηλικίες στο Σύστημα D, είναι πραγματιστές, έχουν αξίες.

 

Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης θα επιβιώσουν και θα προοδεύσουν, γιατί το βλέμμα τους είναι καθαρό και τα μάτια τους τεντωμένα στην ζωή. Οι μικροί Ντινό έχουν όνειρα και μάλιστα πολλά, γιατί είναι παιδιά. Όμως σε αντίθεση με τα παιδιά στην χώρα μας, όπου όλα αποτελούν βεβαιότητες, θα πρέπει να δουλέψουν για την απόκτησή τους, τίποτε δεν είναι δωρεάν, τίποτε δεν είναι δεδομένο.

 

Το μεγάλο όνειρο του μικρού Ντινό από την Μαζούνγκα, είναι να μπορέσει να αγοράσει ένα ποδήλατο. Θα πρέπει να δουλέψει και να εξοικονομήσει χρήματα για να αγοράσει το ποδήλατο των ονείρων του. Αυτό το καλοκαίρι είχε καταφέρει να βάλει στην άκρη γύρω στις 80.000 αριάρ. Δεν γνωρίζω πόσο κοστίζει ένα ποδήλατο στην Μαδαγασκάρη. Για ένα είμαι σίγουρος, ότι ο μικρός Ντινό θα αγοράσει το ποδήλατο που τόσο θέλει και θα κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, όπως είμαι σίγουρος ότι θα βγει νικητής στον αγώνα του με την ζωή, θα στηρίξει την οικογένειά του και θα φροντίσει αργότερα τους γέροντες και αδύναμους πια γονείς του, όταν αυτοί δεν θα μπορούν. Οι μικροί Ντινό της Μαδαγασκάρης θα βγουν σίγουρα νικητές στην πάλη τους με τη ζωή. Εδώ, στη χώρα μας;

 

Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Ο μικρός Ντινό από τη Μαζούνγκα. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Ο μικρός Ντινό από τη Μαζούνγκα. Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος
Φωτο: Στέλιος Βαρβαρέσος

 

Info

O Στέλιος Βαρβαρέσος είναι συγγραφέας και καθηγητής Τουρισμού στο ΠΑ.Δ.Α.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

DW: Η οικονομική κρίση αφήνει τους Έλληνες πεινασμένους και τα παιδιά να υποσιτίζονται
Βάσει της έρευνας του Transnational Institute, 9% των παιδιών στην Ελλάδα δεν μπορούν να απολαύσουν τουλάχιστον ένα γεύμα με πρωτεΐνη, ενώ πριν την έναρξη της κρίσης το ποσοστό ήταν 4%.
ΠΟΕΔΗΝ: 40 παιδιά εγκαταλελειμμένα ως και 10 χρόνια στο «Αγία Σοφία»
Εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο «Αγία Σοφία» πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας και παράσταση στον διοικητή
Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για τη βία, τα social media και άλλα ζόρικα ζητήματα;
Η υγιής συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, ο θυμός, η απώλεια, το σεξ, είναι θέματα που απασχολούν όλους τους γονείς. Η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Ιωάννα Παπανδρέου λύνει όλες τις απορίες.
Θεαματικά μεγάλη η μείωση των γεννήσεων παγκοσμίως - Η Ελλάδα στη φάση μείωσης πληθυσμού
Κοινωνίες με περισσότερους παππούδες και γιαγιάδες από εγγόνια είναι η δυστοπική εικόνα του μέλλοντος που σκιαγραφεί επιστημονική μελέτη
Μιλώντας με έναν Έλληνα ζωγράφο που ζει στα ανατολικά της μακρινής Μαδαγασκάρης
Ο εικαστικός καλλιτέχνης Μιχάλης Κιούσης έχει επιλέξει εδώ και δύο χρόνια για σπίτι του το απομακρυσμένο νησί της Ρεϋνιόν

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

O ουρανοξύστης και η ψυχούλα μας
Ο βιωματικός ρομαντισμός και ο τρόμος του αστικού γιγαντισμού με αφορμή τον ουρανοξύστη του Ελληνικού.
Οι πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης και η τουρκική επέμβαση στη Συρία
Όλες οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών.
Η κατηγορία του Χάντκε ως «εθνικιστή» είναι ό,τι πιο παράλογο μπορούσε να γράψει κανείς για αυτόν
Ούτε την Σρεμπρένιτσα αρνήθηκε ο Χάντκε, ούτε ισχυρίστηκε ποτέ ότι οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν μεταξύ τους.
Η αναγέννηση της νυχτερινής Κυψέλης, το brain drain και τα plus size μοντέλα
Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
Μόνιμοι κάτοικοι σε μια Αθήνα «κουλ»
Ο άθλος να κυκλοφορείς στους δρόμους του κέντρου
«Πόσο ήρθαμε, τελικά, ρε φίλε;»: Αναμνήσεις από τη Σκεπαστή στη Νέα Φιλαδέλφεια
Η εξέδρα των φανατικών οπαδών στο παλιό γήπεδο της ΑΕΚ, που λειτούργησε για πρώτη φορά ακριβώς πριν από 40 χρόνια, ήταν για τους έφηβους οπαδούς ένα ελεύθερο πεδίο αντικοινωνικής συλλογικότητας.
Αντιεμβολιασμός: Το νεορατσιστικό έγκλημα
Η υγειονομική προστασία ενός παιδιού δεν επαφίεται πια μόνο στην επιστημονική έρευνα αλλά και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα καχυποψίας που υπάρχει για οποιονδήποτε σύγχρονο θεσμό, της επιστήμης συμπεριλαμβανομένης.
Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και η μεταλλαγμένη στάση της Γερμανίας στο προσφυγικό
Απειλές, εκβιασμοί και τα πλεονεκτήματα της Τουρκίας
Περί σπουδών
Γέμισε ο κόσμος «σελιδοδείκτες» - ανθρώπους με βαρύγδουπους τίτλους σπουδών και περγαμηνές που μιλάνε με ξένα λόγια.
Βrain drain: Μήπως φεύγουνε στο εξωτερικό για να μη γίνουν υπάλληλοι μιας «ελίτ» κληρονόμων;
Eίμαστε μια κοινωνία ακραίας αδικίας, όπου μετράει υπερβολικά πολύ το πώς λέγεσαι και υπερβολικά λίγο το πόσο καλά και αποτελεσματικά κάνεις τη δουλειά σου.
Πόσο απαραίτητη είναι τελικά η λέξη «γυναικοκτονία»;
Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που την άκουσα με ξένισε αρκετά, μου φάνηκε υπερβολική, αχρείαστη, τραβηγμένη από τα μαλλιά. Είχα δηλαδή την ίδια αντίδραση που έχουν οι περισσότεροι, όταν την ακούν ή την διαβάζουν για
Η μέρα της γυναίκας
Η μέρα μου ξεκινάει μπαίνοντας στο αυτοκίνητο και αφού ακούσω και κανένα «πήγαινε να πλύνεις κανά πιάτο, μωρή» φτάνω στο σχολείο για να αφήσω την κόρη μου
Το εφιαλτικό ελικόπτερο πάνω από την Αθήνα
Το ελικόπτερο που πλανάται ολημερίς πάνω από το κέντρο της πόλης, κάθε φορά που γίνονται επίσημες επισκέψεις ή απλώς διαδηλώσεις είναι πηγή εφιαλτικής ηχορύπανσης.
Η τυραννία του ξερόλα και η ισχύς του «δεν ξέρω»
Το «δεν ξέρω» ή το «δεν μπορώ να έχω άποψη» δεν προκαλεί emoji, ούτε «αντιδράσεις», ούτε σχόλια, ούτε κοινοποιήσεις, εμπεριέχει όμως, μέσα στην αδυναμία του, ένα ισχυρό αντίδοτο στον ορυμαγδό «αυθεντίας» που κατακλύζει τη δημόσια συζήτηση στο εξωτερικό.
Το Αττικόν, η κλιματική αλλαγή και ο πρώτος κομμουνιστής Τούρκος δήμαρχος
Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Μαύρος Γάτος 17.12.2018 | 17:22
Στο παρελθόν, μια από τις πολλές όψεις του συστήματος D στη Μαγαδασκάρη ήταν η ζωοκλοπή, κυρίως των ζέμπου, της ντόπιας ράτσας αγελάδων. Αρκετά πρωτότυπος τρόπος αναδιανομής εισοδήματος που εξασφάλιζε επίσης την επιβίωση (μέσω της προσφοράς δωρεάν πρωτεϊνών) σε πολλούς φτωχούς. Παρόμοιο μοντέλο συναντάμε σε πολλές παραδοσιακές κοινωνίες (π.χ. στην Κρήτη). Σήμερα όμως, με τα μηχανοκίνητα μέσα και τα καλάσνικοφ, οι ζωοκλέφτες, πραγματικές συμμορίες μαφιόζων δολοφόνων πλέον που καλύπτονται με τον μανδύα της παράδοσης, έχουν μετατραπεί σε πραγματική μάστιγα της υπαίθρου, αποτελώντας σημαντικό ανασταλτικό παράγοντα για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και, κατ' επέκταση, της χώρας, αλλά και για την εξασφάλιση της διατροφικής ασφάλειας. Συχνά η χωροφυλακή δίνει πολύνεκρες μάχες εναντίον τους

Συστατικό στοιχείο της παράδοσης στο νησί, είναι η τελετή του "retournement des morts", του "γυρίσματος των νεκρών". Κάθε οικογένεια εξοικονομεί και υποβάλλεται σε σημαντικές θυσίες, έτσι ώστε να μπορεί κάθε μερικά χρόνια να ανοίγει τους τάφους, να βγάζει έξω τα σώματα ή τα οστά, να τους αλλάζει σάβανο και να οργανώνει ένα μεγάλο τσιμπούσι γύρω στον τάφο, με πολλούς καλεσμένους, στο οποίο υποτίθεται ότι συμμετέχουν οι νεκροί και δίνουν την ευλογία τους.
Ομως, αρκετοί "ατομιστές" νέοι έχουν αρχίσει πλέον να διαμαρτύρονται για αυτήν την σπατάλη πόρων που θα μπορούσαν για παράδειγμα να διατεθούν για την εκπαίδευσή τους, εξασφαλίζοντάς τους ένα καλύτερο μέλλον.

Πηγή: διάφορα δημοσιεύματα της RFI - Radio France International (έκδοση για την Αφρική) η οποία διατηρεί πλήθος ανταποκριτών στην Αφρική

Νιώθω πραγματικά μεγάλη τύχη, χαρά και περηφάνια για το γεγονός ότι μοιράστηκα αυτή την ταξιδιωτική εμπειρία με το φίλο Στέλιο.
Ηταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που είχαμε μαζί, 6 εβδομάδες γεμάτες εικόνες, αισθήματα και συγκινήσεις. Ένα ταξίδι με όλη τη σημασία του όρου.

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τις παρατηρήσεις, απόψεις και σχόλια που εκφράζει σε αυτό το άρθρο. Απόρροια της διεισδυτικής ματιάς και παρατηρητικότητας ενός ευαίσθητου και έμπειρου ταξιδιώτη. Ήταν και το αντικείμενο πολλών παρατηρήσεων και συζητήσεων που είχαμε κάνει καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού και των 9.000 χιλιομέτρων.
Το εντελώς διαφορετικό αξιακό σύστημα και σύστημα επιβίωσης αντικατοπτρίζεται πλήρως στο βλέμμα, καθαρό και αποφασιστικό, όλων των παιδιών αυτής της χώρας. Το μέλλον της κάθε χώρας.

Νάσαι καλά. Εύχομαι και στο επόμενο ταξίδι φίλε Στέλιο.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή