Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Τι μας διδάσκει η ερωτική λογοτεχνία για τα σεξουαλικά ήθη στην οθωμανική κοινωνία
Ιδέες

Τι μας διδάσκει η ερωτική λογοτεχνία για τα σεξουαλικά ήθη στην οθωμανική κοινωνία

Στον οθωμανικό κόσμο, ετεροκανονικότητα και ετεροφυλοφιλία εισήχθησαν μετά τον 19ο αιώνα από την Δύση ως έννοιες και ευκταίοι ερωτικοί προσανατολισμοί

Η Ιστορία είναι πιθανώς το καλύτερο αντίδοτο στην ολέθρια πολιτογράφηση της cisgender ταυτότητας και της ετεροφυλοφιλίας ως κανονικότητα.

 

Όταν κανείς βρεθεί αντιμέτωπος με το γεγονός πως σε όλη σχεδόν την ανθρώπινη Ιστορία το είδος μας δεν αντιλαμβάνονταν την ανθρώπινη σεξουαλικότητα με προκαθορισμένους όρους φυλετικού διμορφισμού, είναι σε θέση να φανταστεί πολύ πιο εύκολα ένα απελευθερωμένο, πλουραλιστικό μέλλον.

 

Στην αρχαία Ελλάδα η οριακά θεσμοθετημένη σχέση μεταξύ εραστού και ερωμένου (ενηλίκων ανδρών και νεαρών αγοριών) προσφέρει ένα παράδειγμα σεξουαλικών ηθών που διαφέρουν από τα τρέχοντα.

 

Όταν οι επιστήμονες λένε πως η «ομοφυλοφιλία» είναι ένα σύγχρονο κατασκεύασμα, δεν εννοούν προφανώς ότι οι άνθρωποι στο παρελθόν δεν συνήπταν ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου.

 

Στην πραγματικότητα εννοούν ότι πριν την σύγχρονη εποχή οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου θεωρούνταν απλά μια προτίμηση ή πρακτική, ενώ κατά τον 19ο αιώνα άρχισαν να θεωρούνται κάτι έμφυτο, μια ταυτότητα. 

 

Ο γερμανικός όρος Homosexualität επινοήθηκε μόλις το 1868 από τον αυστρο-ούγγρο συγγραφέα και δημοσιογράφο, Károly Mária Kertbeny (προγενέστερα αναφερόμενο και ως Karl-Maria Benkert).

 

Το γεγονός αυτό εγείρει το ερώτημα του πώς οι άνθρωποι ανέφεραν αυτό που σήμερα αντιλαμβανόμαστε ως ομοφυλοφιλία πριν την επινόηση της λέξης.

 

Γι' αυτόν τον λόγο, όπως υπέδειξε και ο Robert Beachy, θα έπρεπε να μιλάμε για την «εφεύρεση» της ομοφυλοφιλίας στην Ευρώπη του ύστερου 19ου αιώνα.

 

Εντός του πλαισίου αυτού, ο τίτλος του βιβλίου του διανοούμενου και ιστορικού Khaled el-Rouayheb με θέμα τις σχέσεις μεταξύ ιδίου φύλου avant la lettre είναι σημαντικός: «Πριν από την Ομοφυλοφιλία στον Αραβο-Ισλαμικό κόσμο, 1500-1800» (2005).

 

Όταν οι επιστήμονες λένε πως η «ομοφυλοφιλία» είναι ένα σύγχρονο κατασκεύασμα, δεν εννοούν προφανώς ότι οι άνθρωποι στο παρελθόν δεν συνήπταν ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου. Στην πραγματικότητα εννοούν ότι πριν την σύγχρονη εποχή οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου θεωρούνταν απλά μια προτίμηση ή πρακτική, ενώ κατά τον 19ο αιώνα άρχισαν να θεωρούνται κάτι έμφυτο, μια ταυτότητα.

 

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν την έλευση της εκ δυσμάς επιρροής της ετεροκανονικότητας στα τέλη του 19ου αιώνα, τα σεξουαλικά ήθη ήταν τελείως διαφορετικά.

 

Μια πιο προσεκτική ματιά στην οθωμανική εμπειρία της σεξουαλικότητας αποδεικνύεται λίαν διδακτική. Ο İrvin Cemil Schick και οι οθωμανολόγοι Helga Anetshofer και İpek Hüner-Cora στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο έχουν ανατρέξει σε πέντε αιώνες οθωμανικής λογοτεχνίας επιχειρώντας να αλιεύσουν την σεξουαλική ορολογία που χρησιμοποιούνταν τότε.

 

Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής, πρόκειται για περισσότερες από 600 λέξεις, μας διδάσκουν αν όχι το πως ζούσαν οι άνθρωποι τότε, τουλάχιστον το πως αντιλαμβανονταν το σεξ στο σύνολο του οθωμανόφωνου κόσμου, δηλαδή κυρίως στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας και τις γειτονικές χώρες. 

 

Αναμφίβολα το λεξιλόγιο που έχει εξαχθεί προς το παρόν δεν είναι εξαντλητικό, αλλά κάποια σαφή στοιχεία έχουν κάνει την εμφάνιση τους.

 

Συγκεκριμένα, έχει διαπιστωθεί πως οι συγγραφείς μιλάνε για τρία φύλα και δύο σεξουαλικότητες. Καταρχάς, αντί για την διχοτόμηση άρρενος/θήλεως, οι πηγές αντιμετωπίζουν σαφώς τους άνδρες, τις γυναίκες και τα αγόρια ως τρία διαφορετικά φύλα. 

 

Πράγματι, τα αγόρια δεν θεωρούνται ως «θηλυκά» ούτε αποτελούν υποκατάστατο των γυναικών, παρότι μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά όπως η απουσία τριχοφυΐας στο πρόσωπο. Τα αγόρια κατατάσσονται σαφώς σε ένα ξεχωριστό φύλο.

 

Επιπλέον, καθώς μεγαλώνουν και γίνονται άνδρες, το φύλο μετατρέπεται σε κάτι ρευστό και υπό μία έννοια κάθε ενήλικας άνδρας είναι διεμφυλικός, καθώς έχει στο παρελθόν υπάρξει αγόρι.

 

Κατά δεύτερον, οι πηγές αφήνουν να εννοηθεί πως υπάρχουν δύο ξεχωριστές σεξουαλικότητες. Αντί όμως για μια ετερο/ομοφυλοφιλική διχοτόμηση, οι δύο σεξουαλικότητες ορίζονται από το ενεργητικό ή παθητικό είδος της διείσδυσης. 

 

Για έναν άνδρα που διεισδύει το ζήτημα του μέσα σε ποιον θα εισέλθει θεωρούνταν ήσσονος σημασίας, ή καλύτερα απλά θέμα προσωπικής προτίμησης. Είναι ενδεικτικό πως οι λέξεις που χρησιμοποιούνται για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός «ενεργού» άνδρα στερούνται αξιολογικής κρίσης.

 

Τέτοια παραδείγματα είναι οι λέξεις ματλάμπ (απαιτήσεις, επιθυμίες, πόθοι), μεσρέμπ (ιδιοσυγκρασία, χαρακτήρας, προδιάθεση), μεζέμπ (τρόπος, σέκτα, συμπεριφορά), ταρίκ (μονοπάτι, οδός, μέθοδος, τρόπος), και τερσί (επιλογή, προτίμηση).

 

Ως αντικείμενα διείσδυσης, τα αγόρια και οι γυναίκες δεν θεωρούνταν εξίσου ευγενείς με τους άνδρες. Ωστόσο, ως σεξουαλικοί σύντροφοι ούτε οι γυναίκες, ούτε τα αγόρια αντιμετωπίζονταν ως ανώτεροι οι μεν των δε. 

 

Εν ολίγοις, αντί για μια καλά ορισμένη σεξουαλική ταυτότητα, η λογοτεχνία υποδεικνύει πως στην οθωμανική κοινωνία η επιλογή σεξουαλικού συντρόφου του άνδρα θεωρούνταν αμιγώς θέμα γούστου, όπως σήμερα θα αναφέραμε ότι κάποιος προτιμάει κρασί παρά μπύρα ή το αντίστροφο. 

 

Τουρκία, κατά πάσα πιθανότητα Κωνσταντινούπολη, 18ος αιώνας. Ερωτική σκηνή που αποδίδεται στον Abdullah Bukhari. 1743 μ.Χ. Φωτογραφία: Sothebys
Τουρκία, κατά πάσα πιθανότητα Κωνσταντινούπολη, 18ος αιώνας. Ερωτική σκηνή που αποδίδεται στον Abdullah Bukhari. 1743 μ.Χ. Φωτογραφία: Sothebys

 

Ο El-Rouayheb κατέδειξε πως η αξιολόγηση πολλών δυτικών οριενταλιστών σχετικά με την υποτιθέμενη κυριαρχία και αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στην Μέση Ανατολή και την Αφρική ήταν αναχρονιστική και έπασχε από το σύγχρονο τεκμήριο της καθολικής και διιστορικής εγκυρότητας μιας ενιαίας αντίληψης περί ομοφυλοφιλίας.

 

Έχει επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας πιο πολυσχιδούς θεώρησης των σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου ανάλογα με την ηλικία και τον ρόλο τους, βασιζόμενος σε αραβικές πηγές πριν την σύγχρονη εποχή.

 

Όπως είπε και ο Frédéric Lagrange που διδάσκει Αραβική Λογοτεχνία στην Σορβόννη, στο βιβλίο του Islamicate Sexualities (2008): 'ο σύγχρονος δυτικός αναγνώστης που πιθανά ποτέ δεν αμφισβήτησε την ολιστική αντίληψη περί ομοφυλοφιλίας, την βλέπει κατακερματισμένη σε μια πλειάδα εξειδικευμένων ρόλων καθώς οι συγγραφείς του μεσαίωνα συνήθως δεν βλέπουν καμία «κοινότητα της επιθυμίας» μεταξύ των ενεργών και των παθητικών συντρόφων στην ομοφυλοφιλική επαφή. 

 

Η σεξουαλική ορολογία που χρησιμοποιείται στην λογοτεχνία της οθωμανικής εποχής υποδεικνύει πως ακριβώς το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της: η «ομοφυλοφιλία» ως όρος που χρησιμοποιείται συλλήβδην για να συμπεριλάβει σεξουαλικούς συντρόφους που είναι και άνδρες και γυναίκες, νεαροί και ηλικιωμένοι, ενεργοί και παθητικοί, απλά δεν υφίσταται.

 

Αντ' αυτού, η οθωμανική γλώσσα είναι ιδιαίτερα πλούσια σε άκρως εξειδικευμένες λέξεις που περιγράφουν συγκεκριμένους συμμετεχοντες στην πράξη, οι οποίοι επιτελούν συγκεκριμένους ρόλους. 

 

Ως τα τέλη του 19ου αιώνα, οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και αγοριών είχαν πέσει σε δυσμένεια. Σε ένα έγγραφο που έχει αναφερθεί άπειρες φορές, το οποίο υπέβαλλες στον Αμπντουλχαμίντ Β', σουλτάνο από το 1876 έως το 1909, ο ιστορικός και πολιτικός Ahmed Cevdet Pasha έγραφε:

 

Οι γυναίκες-ερωμένες έχουν αυξηθεί σε αριθμό ενώ τα αγαπημένα αγόρια έχουν μειωθεί. Είναι λες και άνοιξε η γη και κατάπιε τον Λαό του Λωτ.

 

Η αγάπη και η συνάφεια που στην Κωνσταντινούπολη συνήθως κατευθυνόταν προς τους νεαρούς άνδρες, έχει πλέον προσανατολιστεί προς τα κορίτσια, σύμφωνα με την φυσική κατάσταση. 

 
Η μείωση της παιδεραστίας ήταν φυσικά ωφέλιμη. Ωστόσο, η αλλαγή προανήγγειλε και την έλευση της επηρεασμένης από την Δύση ετεροκανονικότητας στην οθωμανική κοινωνία, και την καταπίεση που αναπόφευκτα την συνόδευε. 

 

Η ομοφοβία είναι μια ισχυρή κινητήριος δύναμη σήμερα στην Τουρκία. Στις 26 Μαΐου 1996, μία εβδομάδα πριν από την Δεύτερη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ανθρώπινους Οικισμούς (Habitat II) που φιλοξενήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όχλος ακροδεξιών πραγματοποιήσε πογκρόμ κατά των παρενδυτικών και διεμφυλικών που ζούνε και συχνάζουν στην οδό Ülker κοντά στην Πλατεία Taksim, επίθεση που είχε ως αποτέλεσμα θανάτους, τραυματισμούς, και εξώσεις πολλών μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας από τα σπίτια τους.

 

Πέρυσι, οι αρχές απαγόρευσαν την πραγματοποίηση του ετήσιου  Pride στην Κωνσταντινούπολη έπειτα από τις απειλές μιας ομάδας ανεγκέφαλων ότι θα την διαλύσουν.

 

Το μόνο που μένει λοιπόν να ελπίζουμε είναι πως κάποτε η διατρανωμένη λατρεία της τουρκικής κυβέρνησης για την οθωμανική παράδοση της θα επεκταθεί και στην σαφώς πιο φωτισμένη προσέγγιση της για την σεξουαλικότητα. 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Άσμα ηρωικό (και πένθιμο) για το μικρό πέος στην αρχαία ελληνική τέχνη
Είναι υπερβολικά μικρά τα πέη των Ελλήνων ηρώων που απεικονίζονται σε αγγεία και αγάλματα; Και γιατί το μικρό πέος ήταν ένδειξη αριστοκρατίας και αρετής;
Πέη, φεμινισμός και σεξουαλική θετικότητα (NSFW)
Η έκθεση I Didn't Ask For This: A Lifetime of Dick Pics συνεχίζει τη συζήτηση για την θετικότητα στο σεξ, τη σεξουαλική παρενόχληση, τον διατομικό φεμινισμό και την πορνογραφία
Η Κύπρος της αρχαιότητας ήταν τόπος λαγνείας
Σεξουαλικά έθιμα στον περίβολο του ναού της Αφροδίτης έρχονται και πάλι στο προσκήνιο με αφορμή την αναγόρευση της Πάφου σε Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2017
Μυστήριο με το μεγάλο γλυπτό ενός πέους που εμφανίστηκε ξαφνικά σε βουνό της Αυστρίας
Οι αρχές δεν έχουν καταφέρει να βρουν ούτε πώς τοποθετήθηκε σε ένα τόσο δύσβατο σημείο ούτε ποιος είναι ο δημιουργός του

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Frank Gehry: Ο πιο διάσημος αρχιτέκτονας στον κόσμο αρνείται να πάρει σύνταξη στα 91 του
Ακμαίος και καυστικός, ενώ διανύει τη δέκατη δεκαετία της ζωής του, ο Φρανκ Γκέρι παραχώρησε μια μεγάλη συνέντευξη στο περιοδικό New York, μιλώντας για την αρχιτεκτονική και το ρόλο του στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της.
Γιατί οι γυναίκες φοβούνται στο δρόμο;
Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός ο Λύκος
Οι μηχανικοί του χάους
«Ένα μυρμήγκι δεν πρέπει να ξέρει πώς λειτουργεί η μυρμηγκοφωλιά.»
Όταν ο Πάουλ Τσέλαν επισκέφτηκε τον Μάρτιν Χάιντεγκερ στο απομονωμένο καλύβι του Μέλανα Δρυμού
Η θρυλική συνάντηση του μεγάλου Εβραίου ποιητή που επέζησε του Ολοκαυτώματος Πάουλ Τσέλαν και του μέγιστου Γερμανού φιλοσόφου που υποστήριζε τους Ναζί, είναι μια τεταμένη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας που κατέδειξε τα μεγάλα διλήμματα και αδιέξοδα της σκέψης του 20ου αιώνα
Eπιστήμη και ψευδοεπιστήμη
Ένα διαυγές και αναλυτικό άρθρο του Rory Coker για το πώς ορισμένοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται μια αρχέγονη κλίση των λαϊκών στρωμάτων στο μεταφυσικό και την συνομωσιολογία.
Kama muta: Αυτό το υπέροχο, θερμό, συνδετικό συναίσθημα που δεν είχε όνομα, τώρα έχει
Eίναι το βραχύ αλλά συγκλονιστικό συναίσθημα που βιώνουμε όταν ξαναβρίσκουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Όταν κρατάμε για πρώτη φορά το νεογέννητο μωρό μας. Όταν κερδίζει η ομάδα μας έναν σημαντικό τίτλο.
Γιατί στα Χριστούγεννα ταιριάζουν τόσο οι τρομακτικές ιστορίες;
Τι μας κάνει να θέλουμε να ακούμε για καλικάντζαρους και φαντάσματα τις ημέρες μιας χριστιανικής θρησκευτικής εορτής;
«Η τέχνη του να πεθαίνεις»: Το κείμενο της δεκαετίας γράφτηκε στο τέλος της
Ο γνωστός κριτικός τέχνης του New Yorker – και παλαιότερα της Village Voice - Peter Schjeldahl, διαγνώστηκε με προχωρημένο στάδιο καρκίνου και αποχαιρέτησε τους αναγνώστες του περιοδικού αλλά και την ζωή του την ίδια με ένα συγκλονιστικό κείμενο που φέρει τον τίτλο “The Art of Dying”. Μεταφέραμε κάποια αποσπάσματα που λειτουργούν ως πολύτιμα μαθήματα ζωής από έναν μελλοθάνατο
Ο Αλέν Μπαντιού μιλά στη LiFO: «Το θέμα δεν είναι να ρίξεις την κυβέρνηση, αλλά να έχεις να προτείνεις κάτι άλλο»
Ο κορυφαίος Γάλλος μαρξιστής στοχαστής Αλέν Μπαντιού τοποθετεί με γλώσσα εύληπτη και λαγαρή τα προβλήματα της εποχής στην πραγματική τους διάσταση.
Αντισημίτης ο Κόρμπιν; Η ύπουλη προπαγάνδα.
Το άρθρο του Gideon Levy υπέρ του ηγέτη των Εργατικών
Δεν είμαι ο νέγρος σου
Ένα απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο με κείμενα του James Baldwin που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά
Μικρή ιστορία της «ασχήμιας», αυτού του δυσβάσταχτου χαρακτηρισμού, και όσων συνεπάγεται
Από τα freak shows των προηγούμενων αιώνων μέχρι το σημερινό διαδικτυακό bullying, η μόνη σταθερά είναι η κακία των ανθρώπων απέναντι σε εκείνους που διαφέρουν
Το The Crown ως ξέπλυμα της μοναρχίας και ως απόηχος του Brexit
Η εξαιρετικά δημοφιλής και στη χώρα μας τηλεοπτική σειρά δεν είναι η πρώτη πρόσφατη παραγωγή υψηλού κύρους που φαίνεται να παρατηρεί με «ροζ γυαλιά» την σύγχρονη ιστορία της βρετανικής μοναρχίας.
Ήταν η Χάνα Άρεντ υπεροπτική και άσπλαχνη όταν μιλούσε για την «πεζότητα του κακού»;
Η κορυφαία ερμηνεύτρια του ολοκληρωτισμού θεώρησε ότι το Ολοκαύτωμα ήταν προϊόν μιας πολεμικής γραφειοκρατείας που θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και ο Άιχμαν υπαλληλάκος ενός συστήματος οργανωμένου φόνου. Ήταν έτσι; Ένα συναρπαστικό βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, απαντά.
«To Τρίτο Ράιχ των ονείρων»: Πώς αλλάζουν τα όνειρά μας σε καθεστώς ολοκληρωτισμού
Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία το 1933, μια Γερμανοεβραία δημοσιογράφος στο Βερολίνο αποφάσισε να καταγράψει τα όνειρα των συμπολιτών της που γίνονταν όλο και πιο σκοτεινά και παράξενα και να τα συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο που μοιάζει απόκοσμα επίκαιρο στις μέρες μας
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή