Υπάρχει εκείνη η σκηνή στην ταινία «Call me by your name» όπου ο Oliver, o νεαρός Αμερικανός φοιτητής, βγαίνει από το αυτοκίνητο που τον φέρνει για πρώτη φορά στην καλοκαιρινή εξοχή του μπουρζουά ιταλικού Βορρά του 1983.

 

Τότε που ένας θεόρατος, σαν άγαλμα, ξανθός κούκλος σηκώνει το κεφάλι του προς τον ιταλικό ήλιο και κάνει το λεπτοκαμωμένο θαύμα της ιταλικής ομορφιάς Elio να νιώσει την πρώτη μεγάλη ερωτική αναταραχή στη δεκαεπτάχρονη ζωή του.


Θυμάμαι τόσο καλά αυτήν τη στιγμή, γιατί με έκανε να ανασηκωθώ λίγο από το κάθισμά μου και να κοιτάξω καλύτερα για να μη σταματήσω στη συνέχεια να αναζητώ και να συγκινούμαι με τις λεπτομέρειες – ο Oliver ήταν ντυμένος σαν μοντέλο καμπάνιας του Ralph Lauren, φωτογραφημένος από τον φακό του Bruce Weber.

 

H λεπτοδουλεμένη, ανάλαφρη και σοβαρή ματιά της Giulia Piersanti στο «Call me by your name» είναι πολύ επιδραστική όσον αφορά τη συλλογική ποπ μνήμη και τον τρόπο που οι σχεδιαστές μόδας εμπνέονται για να φτιάξουν τα ρούχα που θα φορέσουμε σήμερα.


Η ταινία εκτυλισσόταν το καλοκαίρι του '83 κι εγώ αναγνώριζα τις λεπτομέρειες, το σακίδιο Invicta του Elio, την απαραίτητη τσάντα κάθε Ιταλού μαθητή, τα lacoste polo, το έμβλημα της μπουρζουά οικογένειας, το κοντό καφέ adidas σορτσάκι με το μπλε πουκάμισο, ανοιχτό στο στήθος, που φορά ο Oliver, τα Converse μποτάκια με τις χαμηλωμένες ψηλές αθλητικές κάλτσες, το καφέ σορτς με τη δερμάτινη ζώνη και ίδιο πουκάμισο της φινετσάτης Γαλλίδας μάνας.

 

Τα μικρά φλοράλ μπλουζάκια, σαν bustier, των έφηβων κοριτσιών και τα φορέματά τους, τα σορτς και τα μαγιό τους.

 

Το new age ζευγάρι που χορεύει μόνο του σε μια πλατεία το βράδυ της ονειρικής απόδρασης του Elio και του Oliver. Τα μικρά, μεγάλα ρούχα που διηγούνται την Ιταλία του '80, τους ρόλους, τις ταχύτητες, το πάθος, τις αποφάσεις.

 

 

H σκηνή της άφιξης του Όλιβερ στο σπίτι του Έλιο

 

Κομμάτια που πιθανότατα κάποιος που δεν τραβά το δικό μου ζόρι δεν θα προσέξει – απλώς, όταν θα θυμάται τη σκηνή θα φέρνει στον νου του αβίαστα και τι φορούσε ο πρωταγωνιστής. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι η στόφα ενός μεγάλου ενδυματολόγου.


Γιατί, ναι, τα Όσκαρ βραβεύουν ‒και δικαίως‒ τη μεγάλη ιστορική δουλειά που κάνουν σπουδαίοι ενδυματολόγοι, όπως o Mark Bridges, ο φετινός νικητής του «Phantom Thread», που ανέδειξε τα ελαφρώς χοντροκομμένα couture βρετανικά ρούχα της δεκαετίας του '50 που δεν μπορούσαν να πάθουν αρκετό γαλλικό Dior.

 

Αλλά η λεπτοδουλεμένη, ανάλαφρη και σοβαρή ματιά της Giulia Piersanti στο «Call me by your name» είναι μακράν πιο επιδραστική όσον αφορά τη συλλογική ποπ μνήμη και τον τρόπο που οι σχεδιαστές μόδας εμπνέονται για να φτιάξουν τα ρούχα που θα φορέσουμε σήμερα.


Γιατί το ήρεμο, ήπια ερωτικό κάζουαλ, το διανοουμενίστικο, λίγο ελίτ ντύσιμο των πρωταγωνιστών της ταινίας «γράφει» τόσο μοντέρνα απέναντι στη φρενίτιδα της φόρμας και του αθλητικού που «φωνάζουν» σήμερα τα Yeezy και τα Fenty, δίνοντας έτσι την απάντησή τους.


H Giulia Piersanti όμως είναι ένα υβρίδιο, ένας επαγγελματίας που ακροβατεί μεταξύ σινεμά και μόδας. Με σπουδές στο Parsons της Νέας Υόρκης και ειδίκευση πλέον στο πλεκτό, η Giulia έχει δουλέψει ήδη για τους Balenciaga, Lanvin και τώρα για τη Céline – στο μεταξύ, βρίσκει χρόνο να δουλέψει αποκλειστικά με τον Λούκα Γκουαντανίνο.

 

Σκέφτομαι πως το μεγάλο της ταλέντο είναι ότι απλώς δεν φοβάται να ντύσει τους πρωταγωνιστές όχι με κοστούμια αλλά με αληθινά ρούχα.
Σκέφτομαι πως το μεγάλο της ταλέντο είναι ότι απλώς δεν φοβάται να ντύσει τους πρωταγωνιστές όχι με κοστούμια αλλά με αληθινά ρούχα.


Στο «A bigger splash» η Giulia συνεργάστηκε με τον Raf Simons και το ατελιέ του Dior για να δημιουργήσουν τα ρούχα που μια ροκ σταρ φοράει ένα καλοκαίρι ανάπαυσης στον ιταλικό Νότο μετά από χειρουργείο και τώρα στο «Suspiria», το remake του μεγάλου Dario Argento, η Giulia βουτά στα '70s, φτιάχνοντας ένα ολόκληρο ενδυματολογικό σύμπαν, τόσο συμπαγές και μοναδικό που η παραγωγή σκέφτεται να πουλήσει τη συλλογή αυτή online.


O Λούκα Γκουαντανίνο λέει πως το υπερ-ατού της είναι η βαθιά γνώση και το ένστικτο που διαθέτει για κάθε υποκουλτούρα και κοινωνική κάστα, εγώ σκέφτομαι πως το μεγάλο της ταλέντο είναι ότι απλώς δεν φοβάται να ντύσει τους πρωταγωνιστές όχι με κοστούμια αλλά με αληθινά ρούχα.


Κερδίζει στο ότι, σε αντίθεση με τους σχεδιαστές μόδας και τους βραβευμένους ενδυματολόγους, η Giulia δεν μπαίνει στον δικό της ιδανικό κόσμο για να σχεδιάσει τα ρούχα των ηρώων.

 

Κλείνει διακριτικά ραντεβού μαζί τους στον δικό τους χώρο και σχεδιάζει για χάρη τους τα ρούχα που θα φορέσουν στην αξέχαστη ιστορία που θα θυμόμαστε εμείς σιωπηλά, αφού ανάψουν τα φώτα στην κινηματογραφική αίθουσα.