Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ

Λιπάσματα Δραπετσώνας: τα όμορφα ερείπια

Ένα απόγευμα του '18 στο μισογκρεμισμένο εργοστάσιο της Δραπετσώνας που για 90 χρόνια σηματοδοτούσε την περιοχή και σήμερα έχει γίνει ένας ακμαίος πολυχώρος δίπλα στη θάλασσα.

Το σημάδι που ψάχναμε από μακριά στην ερημιά της παλιάς βιομηχανικής ζώνη της Δραπετσώνας ήταν μια καμινάδα βαμμένη στα χρώματα του Ολυμπιακού. Ξεθωριασμένη, πανύψηλη, στέκεται σαν φάρος ξεκομμένη από τα υπόλοιπα ερειπωμένα κτίρια, δίνοντας μια ένδειξη ότι κάποτε το μέρος έσφυζε από ζωή. Αν δεν ξέρεις ότι από τη βορινή πλευρά, δίπλα στο γήπεδο, υπάρχει δρόμος που σε οδηγεί εκεί όπου κάποτε ήταν τα Λιπάσματα, ο μόνος τρόπος για να μπεις στον χώρο είναι σκαρφαλώνοντας και πηδώντας πάνω από τη σιδερένια πόρτα (η οποία πού και πού ανοίγει με τηλεκοντρόλ και μπαινοβγαίνουν ακριβά αυτοκίνητα) ή περνώντας μέσα από τον τσιγγάνικο μαχαλά και κάνοντας αναρρίχηση στους σωρούς με τα μπάζα πίσω από τις καμάρες. Ο συννεφιασμένος ουρανός και οι θύσανοι από τα αγριόχορτα που κυματίζουν με το φύσημα του αέρα κάνουν το τοπίο να μοιάζει βορειοευρωπαϊκό – θυμίζει κάπως τα Highlands, με διαφορετική θέα στον ορίζοντα: από τη μια πλευρά βλέπεις μοντέρνες πολυκατοικίες και μια υπερυψωμένη δεξαμενή νερού και από την άλλη αγναντεύεις τον Σαρωνικό. Διασχίζουμε τα πυκνά χορτάρια και τη φρέσκια ρόκα –που βάφει με πρασινίλα τα παπούτσια μας, σκορπίζοντας στον αέρα μια πιπεράτη μυρωδιά– και φτάνουμε σε δυο κτίρια διαλυμένα και ρημαγμένα απ' οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί. Είναι εντυπωσιακά, ακόμα και μέσα στην παρακμή, το πλιάτσικο και το χαμένο μεγαλείο τους. Είναι τόσο γκρεμισμένα, που δύσκολα μπορείς να φανταστείς τι ακριβώς γινόταν μέσα στο καθένα την εποχή της «δόξας» τους. Στο μικρότερο, αυτό με την αρ ντεκό αισθητική, που φαίνεται ότι κάποτε φιλοξενούσε γραφεία, τα δωμάτια σήμερα είναι γεμάτα μπάζα, ξύλινους σκελετούς από συρταριέρες και ντουλάπες, πατώματα με τρύπες που αποκαλύπτουν καταπακτές και υπόγεια, και βιβλία με «σημειώσεις βάρδιας» που έχουν λιώσει η υγρασία και η βροχή. Η περιπλάνηση κάτω από λαμαρίνες που τρίζουν σε κάθε φύσημα του αέρα και ανάμεσα από απρόσμενα κενά που χάσκουν στο κενό είναι μάλλον επικίνδυνη. Παρ' όλα αυτά, την ώρα που περιεργαζόμαστε τα σκουριασμένα γρανάζια από τις τεράστιες μηχανές μια παρέα από τολμηρά κορίτσια αψηφά τον κίνδυνο και σκαρφαλώνει στη μισογκρεμισμένη σκάλα για να ανέβει στην ταράτσα. Βγάζουν ασταμάτητα φωτογραφίες και φαίνονται ενθουσιασμένες από το σκηνικό.

Η αλήθεια είναι ότι τα ερείπια,
η σκουριά και η παρακμή κάνουν το κτίριο γοητευτικό και δημιουργούν μια αίσθηση «στοιχειωμένου», γιατί ο χρόνος έχει σταματήσει σε άλλη εποχή.
 

Το μέρος είναι πολύ δημοφιλές σε φωτογράφους, ερασιτέχνες και επαγγελματίες – μέσα κι έξω από τα γκρεμίσματα έχουν γίνει ένα σωρό φωτογραφίσεις μόδας και βιντεοκλίπ. Και η αλήθεια είναι ότι τα ερείπια, η σκουριά και η παρακμή το κάνουν γοητευτικό και δημιουργούν μια αίσθηση «στοιχειωμένου», γιατί ο χρόνος έχει σταματήσει σε άλλη εποχή.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Το δεύτερο και μεγαλύτερο κτίριο είναι σε χειρότερη κατάσταση. Καμίνια, ντουβάρια, ξεχαρβαλωμένα έπιπλα, σπασμένα πλακάκια, τρία φωτιστικά –που μοιάζουν με installation– κρέμονται από τον κεντρικό σιδερένιο δοκό που συγκρατεί το ταβάνι. Η Ψυτάλλεια και η Σαλαμίνα φαίνονται μέσα από τις τρύπες που κάποτε ήταν παράθυρα. Τώρα έχουν χάσει ακόμα και τον σκελετό τους και μοιάζουν με στόματα ορθάνοιχτα από οδύνη. Η βροχή έχει αφήσει παντού μικρές λίμνες που καθρεφτίζουν τα θρύψαλα. Στο κάτω επίπεδο το τοπίο είναι σαν βομβαρδισμένο. Στο κέντρο το πάτωμα του ισογείου έχει υποχωρήσει, αφήνοντας κενό στον ουρανό, και το γκράφιτι με τα δύο χέρια που ακουμπάνε τα δάχτυλά τους, σαν τον πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου με τον Θεό και τον Αδάμ, κάνει το σκηνικό σχεδόν μεταφυσικό. Βλέπεις μπροστά σου μια σκηνή από διαστημική ταινία καταστροφής και το μέρος ξαφνικά γίνεται αποπνικτικό. Προσέχεις τη μούχλα, τη σαπίλα, τα λερωμένα στρώματα και τα πεταμένα ρούχα και συνειδητοποιείς ότι εκεί μέσα ζουν κάποιοι άνθρωποι, έστω και περιστασιακά.

Στο μεταξύ, ένα νεαρό ζευγάρι που κάνει τη βόλτα του μέσα στα ερείπια αγκαλιάζεται και φιλιέται με πάθος, προσπαθώντας να ισορροπήσει σε έναν σωρό πέτρες. Δεν μας έχουν δει, εκείνος την κρατάει σφιχτά και της χαϊδεύει τα μαλλιά.

Η Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων που ιδρύθηκε το 1909 από τον Ν. Κανελλόπουλο έδωσε το όνομά της σε μια ολόκληρη περιοχή και για 90 χρόνια σημάδεψε την ιστορία της. Έδωσε στους κατοίκους της δουλειά κι ευημερία σε εποχές μεγάλης φτώχειας και μετά το 1922, που έφτασαν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, οι εργάτες του εργοστασίου δημιούργησαν τη Δραπετσώνα. Το εργοστάσιο φτιάχτηκε στην Ηετίωνα Ακτή και οι κτιριακές εγκαταστάσεις, την εποχή της ακμής του, κάλυπταν έκταση 146.000 τετραγωνικών μέτρων, με 109 μονάδες. Σήμερα σώζονται μόνο δύο από τα κτίρια, η καμινάδα και οι τσιμεντένιες αποθήκες που μοιάζουν με σιλό. Ξεκίνησε ως εργοστάσιο κατασκευής χημικών λιπασμάτων. Το 1910 η ΠΥΡΚΑΛ παραχώρησε το δικαίωμα παραγωγής οξέων στην Εταιρεία Χημικών Λιπασμάτων και για μισό αιώνα είχε το μονοπώλιο στην κατασκευή λιπασμάτων, που με την υποστήριξη του κράτους εισήγαγε στην ελληνική γεωργία. Οργανώθηκε, μάλιστα, και γεωπονικό τμήμα, με σκοπό τη διδασκαλία της χρήσης των λιπασμάτων στις καλλιέργειες. Οι δουλειές της εταιρείας πήγαν τόσο καλά, που τη δεκαετία του '20 δημιουργήθηκε και μονάδα υαλουργίας. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή πολλοί πρόσφυγες κατέφθασαν στον Πειραιά και τα φτηνά χέρια τους έγιναν περιζήτητα. Γύρω από τα Λιπάσματα δημιουργήθηκε ένας ολόκληρος οικισμός από παράγκες όπου έμεναν οι εργάτες και οι οικογένειές τους, που στη συνέχεια έγινε η Δραπετσώνα. Το 1934 οι εργάτες στα Λιπάσματα πλησίαζαν τους 4.000.

 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
το εργοστάσιο βομβαρδίστηκε κι έτσι καταστράφηκε ένα μεγάλο μέρος των εγκαταστάσεων. Το 1946 ο Μποδοσάκης-Αθανασιάδης απέκτησε την πλειονότητα των μετοχών και το αναγέννησε από τις στάχτες του. Μάλιστα, τη δεκαετία του '50 η παραγωγή ξεπέρασε τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ την ίδια περίοδο εντάθηκε η μεταλλευτική δραστηριότητα. Κι ενώ έδινε στους κατοίκους δουλειά, το τίμημα που πλήρωναν ήταν η αποπνικτική ατμόσφαιρα από τις αναθυμιάσεις που τους δηλητηρίαζαν σιγά-σιγά. Στο βιβλίο του «Εκ Πειραιώς» ο Διονύσης Χαριτόπουλος περιγράφει τη ζωή στη Δραπετσώνα της δεκαετίας του '50:
 

«Στη Δραπετσώνα δεν φυτρώνει τίποτα. Αν βάλεις στο χώμα μια ρίζα λουλούδι ή δεντράκι, σε λίγες μέρες κιτρινίζει και ξεραίνεται, ο μολυσμένος αέρας δεν το αφήνει να ανθίσει και λες δεν γίνεται να ζήσουν εδώ άνθρωποι, ή αυτοί θα φύγουν ή τα εργοστάσια. Στη Δραπετσώνα η ζωή είναι κατάρα. Όποιος δεν φοβάται την κόλαση να έρθει εδώ να ζήσει με χιλιάδες ψυχές στη μεγαλύτερη παραγκούπολη της χώρας, […] να έχει στα ρουθούνια του το μαζούτ που καίει η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ και τα δεκάδες εργοστάσια, να πέφτει από ψηλά σαν πούδρα στα ρούχα του η σκόνη από τις καμινάδες του τσιμεντάδικου ΗΡΑΚΛΗΣ και να τα διαλύει, να ανασαίνει τα δηλητήρια που ξερνάει η μεγάλη τσιμινιέρα του Εργοστασίου των Λιπασμάτων και να σκάβουν τα σωθικά του για να καταλάβει αυτό που λένε εδώ οι κολασμένοι: Αν δεν αναπνέουμε θα πεθάνουμε, αν αναπνέουμε θα πεθάνουμε».

 

 
 

Το 1960 η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη. Η περιοχή μπορεί να «δούλευε χωρίς κανένα άγχος», σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός παλιού εργαζόμενου, «αλλά το καλοκαίρι έφευγε το οξύ από τα φουγάρα και τρύπαγε το δέρμα σου». Από τα τέλη του '70 το υαλουργείο άρχισε να αντιμετωπίζει ζημίες, οι προσπάθειες για επενδύσεις και άνοιγμα των αγορών ήταν άκαρπες. Το τελικό χτύπημα δίνεται το 1988 με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Μποδοσάκη. Η εταιρεία οδηγείται σε συρρίκνωση, η παραγωγή μειώνεται, έτσι το 1993 τίθεται σε εκκαθάριση εν ενεργεία και περνάει στον πλήρη έλεγχο της Εθνικής Τράπεζας. Το εργοστάσιο λειτουργεί υποτονικά μέχρι το 1999, οπότε κλείνει οριστικά. Άλλοθι για το κλείσιμό του ήταν η προστασία του περιβάλλοντος και η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, από τη Δραπετσώνα μέχρι το Κερατσίνι και το Πέραμα. Παρά την εισήγηση των αρμόδιων Εφορειών του υπουργείου Πολιτισμού και τις προσπάθειες κήρυξης των κτιρίων διατηρητέων, το 2003 κατεδαφίστηκαν τα περισσότερα βιομηχανικά κτίρια που υπήρχαν. Για πολλούς αποτελούσαν ιστορία της βιομηχανίας στην Ελλάδα. Το μόνο που έχει διασωθεί είναι το εργοστάσιο υαλουργίας, με την καμινάδα να υποδέχεται τα πλοία που προσεγγίζουν και να θυμίζει λίγο από την παλιά βιομηχανική αίγλη και το κτίριο του Ινστιτούτου «Νικόλαος Κανελλόπουλος».

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Σήμερα, η παραθαλάσσια περιοχή «Λιπάσματα» είναι ένα έρημο κομμάτι του Πειραιά που ανήκει στον Δήμο Κερατσινίου και Δραπετσώνας, έκτασης 640 στρεμμάτων. Ποιο είναι το μέλλον της; Άγνωστο. Στις 14 Ιουλίου 2011, σε καράβι των Μινωικών Γραμμών πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη παρουσίαση της ελληνικής υποψηφιότητας για αγώνες F1 στο λιμάνι του Πειραιά, με την ονομασία Dielpis Formula 1, από τον πρώην Δήμαρχο Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Η βασική ιδέα της πρότασης προέβλεπε ιδιωτική επένδυση με συνολικό κόστος κατασκευής 800.000.000 ευρώ, η οποία θα περιλάμβανε την ευρύτερη ανάπλαση της περιοχής της Δραπετσώνας, επιφάνειας περίπου 700 στρεμμάτων, ώστε να γεννηθεί ένα παγκόσμιο κέντρο Μηχανοκίνητου Αθλητισμού, Πολιτισμού και Ανάπτυξης. Ωστόσο, αν και την ιδέα χειροκρότησε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και παρόλο που τη στήριζαν όλοι, δεν πέρασε ποτέ η νομοθετική πρόταση. Προσπάθεια έγινε κι αργότερα, το 2014, όταν συστάθηκε η Ελληνική Εκτελεστική Επιτροπή Ανάληψης Αγώνων Αυτοκινήτου F1, καθώς και το Σωματείο Φίλοι και Υποστηρικτές Αγώνων Αυτοκινήτου F1, με σκοπό οι φίλοι του μηχανοκίνητου αθλητισμού να ενώσουν τις δυνάμεις τους για καλύτερη προβολή και ενημέρωση της ελληνικής υποψηφιότητας. Ωστόσο, ούτε τότε απέδωσε η ιδέα.

 
 

Το 2015 ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε την περιοχή των Λιπασμάτων και εξήγγειλε πως θα εξαιρεθεί από τη σύμβαση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς και θα παραχωρηθεί εξ ολοκλήρου στην περιοχή Κερατσινίου-Δραπετσώνας, ώστε να γίνουν άμεσα οι πρώτες ενέργειες προκειμένου αυτό το θαλάσσιο μέτωπο να μετατραπεί σε δημόσιο χώρο όπου όλοι οι πολίτες θα έχουν πρόσβαση. Το μέρος ακόμα ρημάζει...

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

«Η εικόνα του Ψαραντώνη αντικριστά από το μισογκρεμισμένο έργο που ξεπροβάλει πίσω από τα χαλάσματα και γράφει «Push me real hard». Στο διπλανό δωμάτιο που έχει μείνει μόνος ένας σκελετός από τσιμέντο, ένας σκεφτικός μικρός άγγελος αγναντεύει τον Σαρωνικό.

 
 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
 
 
 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Φεύγοντας από τον δρόμο δίπλα στη θάλασσα, μας ακολουθεί μια αγέλη σκύλων και μας συνοδεύει χοροπηδώντας μέχρι το λιμάνι. Η πιο μικρή και η πιο όμορφη ξαπλώνει στα χορτάρια και ποζάρει κόντρα στο φως του ήλιου. Όταν ο Πάρις σταματάει να την τραβάει, γρυλίζει και του δείχνει τα δόντια της!

 
 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
 
 
 
 
 
 
O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Aυτό θα είναι το νέο πρόσωπο της Δραπετσώνας
Ένα φιλόδοξο σχέδιο ανάπλασης ετοιμάζεται να δώσει νέα πνοή σε μία περιοχή που μαραζώνει εδώ και δύο δεκαετίες
Η ζωή στο Πέραμα το 2018
Στη λαϊκή συνοικία που δημιουργήθηκε από τους ανθρώπους που βρήκαν δουλειά στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη μετά τον πόλεμο, σήμερα η ανεργία φτάνει το 60%. Παρόλα αυτά, είναι μία περιοχή που δεν χάνει ποτέ την ελπίδα και την ανθρωπιά της.
30 λόγοι που αγαπάμε τον Πειραιά
Μια Πειραιώτισσα καταγράφει όσα αγαπάει στο λιμάνι
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ηετιώνειας Πύλης αποκτά ένα νέο μητροπολιτικό πάρκο στο Καστράκι του Πειραιά
Δείτε πώς το αρχιτεκτονικό γραφείο Tense Architecture Network θα μεταμορφώσει την περιοχή με την πρόταση που απέσπασε το Α' βραβείο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Νομοθετική ρύθμιση φαίνεται πως δρομολογεί την επαναλειτουργία των «Αττικόν» και «Απόλλων»
Ιδρύματα, ιδιώτες, δήμος και ασφαλιστικές εταιρείες είναι μπλεγμένοι σε μια απίστευτη διελκυστίνδα, όμως, για πρώτη φορά μετά από συνεχείς παλινωδίες, φαίνεται πως η λύση για την αποκατάσταση της πληγής της Σταδίου είναι κοντά.
Τα ποδήλατα επέστρεψαν στην Αθήνα
Τώρα που οι καθημερινές μας μετακινήσεις άλλαξαν λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, το ποδήλατο φαντάζει το ιδανικό μέσο αστικής μετακίνησης.
Η εθελοντική ομάδα Empty the cages Athens εργάζεται μέχρι να αδειάσουν τα κλουβιά από τα αδέσποτα
Περιθάλπουν, φιλοξενούν και προωθούν αδέσποτα ζώα που ζουν σε χώρο προσωρινής φιλοξενίας στον Βοτανικό σε σπίτια φιλοξενίας, μέχρι να βρει το καθένα τη δική του οικογένεια.
O πολιτισμός μένει πάντα ζωντανός!
H Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων στη νέα εποχή: Πάνω από 300.000 ψηφιακοί επισκέπτες μέχρι στιγμής.
Το μεγάλο σχέδιο για την ανάπλαση της Αθήνας - Τι αλλάζει άμεσα στο κέντρο της πόλης
O «Μεγάλος Περίπατος της Αθήνας»: Μία από τις μεγαλύτερες αστικές παρεμβάσεις στην ιστορία της πρωτεύουσας ξεκινά
Ο «κύριος Μπάτμαν» έχει τις κλειστές του
«Έχω μια υγιή επιχείρηση που έφτιαξα με κόπο μιας ζωής, δεν γίνεται να κλείσει από έναν ιό και τον φόβο...» λέει στη LiFO o ιδιοκτήτης του θρυλικού αφτεράδικου στον Νέο Κόσμο.
Η γυναίκα που «υποκίνησε τις διαμαρτυρίες» στην Αγία Παρασκευή μιλά στη LIFO
«Περιμένω και από τον δήμαρχο της Αγίας Παρασκευής να μου ζητήσει συγγνώμη για τα ψέματα»
Μπεράτι - Κιλκίς - Αθήνα: Η ιστορία ενός Έλληνα σκέιτερ
Ο Δημήτρης Βασιλείου έζησε φουλ το όνειρό του πάνω σε μια σανίδα και έχει να αφηγηθεί εκπληκτικές εμπειρίες. Υπήρχε, όμως, ποτέ ουσία και χρήμα πίσω απ’ τη λάμψη του ελληνικού σκέιτ;
Athena skates: Μια παρέα νεαρών γυναικών με πατίνια παίρνουν πίσω την πόλη τους
Μας δείχνουν γιατί το να κάνεις αυτό που αγαπάς - παρά τις δυσκολίες - έχει τώρα περισσότερη σημασία από ποτέ.
Ένας φωτογράφος καταγράφει τη ζωή των Αθηναίων στην καραντίνα
Ο Γιώργος Μακρής κάνει μία φωτογραφική και κινηματογραφική καταγραφή των ανθρώπων σε κατ' οίκον απομόνωση κατά την διάρκεια της καραντίνας λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού στην Αθήνα
Μια βόλτα στην άδεια νυχτερινή Πλάκα
Ένας φωτογραφικός βραδινός περίπατος εν μέσω lockdown.
Κλειστόν μέχρι νεωτέρας
Όλα δείχνουν ότι πλησιάζουμε τις τελευταίες μέρες του lockdown. Aς δούμε λοιπόν την Αθήνα, μια τελευταία φορά, έτσι όπως ευχόμαστε να μη τη ξαναδούμε ποτέ.
Δεν είναι όλες οι καραντίνες ίδιες
Μια απλή αλλά συγκινητική ανάρτηση του φωτογράφου Χάρη Παπαδημητρακόπουλου ήταν ικανή για να αναδείξει πόσο δύσκολη είναι η καραντίνα για μια οικογένεια που ζει μέσα σε μια ημιυπόγεια γκαρσονιέρα και έχει οικονομικά προβλήματα.
Όλο και περισσότερα αθηναϊκά εστιατόρια μαγειρεύουν δωρεάν για τα νοσοκομεία αναφοράς
Στην πρωτοβουλία #cook4heroes ενώθηκαν άλλοι δέκα επαγγελματίες της εστίασης στέλνοντας με αυτό τον τρόπο χιλιάδες γεύματα στα νοσοκομεία.
Η Αθήνα σαν ερειπωμένη πόλη: Οι κοινωνικές επιπτώσεις της καραντίνας
Ο επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ, Κώστας Τσιαμπάος αναλύει την αρνητική πλευρά του lockdown.
3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar mimik 22.11.2016 | 15:27
Νομίζω εκεί έχει γυριστεί και το φοβερό art ταινιάκι μικρού μήκους του Γιώργου Ευθυμίου
https://www.youtube.com/watch?v=cf3i-o55rsk
https://www.youtube.com/watch?v=sRgn6xGNJdg
avatar ΕΛΠΟ 23.11.2016 | 09:38
Τέτοια θέματα είναι αξιόλογα και χρήσιμα, γιατί αφενός μαθαίνουν - κυρίως οι νέοι - αλλά και όλοι, ότι μόλις μια-δύο γενιές πριν, σε κάτι γωνιές αυτού του λεκανοπέδιου υπήρχε βιομηχανική δραστηριότητα που το ψωμί έβγαινε πολύ δύσκολα, αλλά έβγαινε. Αφ' ετέρου, αποτελούν αφορμή για μια πολιτική ανασκόπηση από όσους έχουμε μια κάποια ηλικία.

Ήρθαν λοιπόν οι πολιτικοί που κατάργησαν αυτές τις δραστηριότητες στο αστικό περιβάλλον - και ορθά - αλλά δεν τις διατήρησαν μεταφέροντάς τις οργανωμένα αλλού δημιουργώντας το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο, ούτε όμως και δημιούργησαν νέες θέσεις άλλου τομέα. Γιατί η πολιτική ικανότητά τους εξαντλείτο στην καταστολή των αρνητικών και τους έλειπε το θετικό όραμα.

Έκατσαν λοιπόν μετά αυτάρεσκα στην πολυθρόνα τους τρίβοντας ευχαριστημένοι την γεμάτη και χορτάτη πια κοιλιά τους από το επάγγελμα. Παραδείγματα ουκ ολίγα.

Δυστυχώς όμως, ανάλογα συμβαίνουν και σήμερα με τους πολιτικούς. Δείτε συμβολικά και τωρινή εικόνα από τις φωτο με τον Ομπάμα του επαναστάτη αγραβάτωτου μεν πρωθυπουργού μας, αλλά με βλέμμα “τι κάνω εγώ εδώ με τον πλανητάρχη” και με κοιλιά που εσχάτως ακαλαίσθητα διακρίνεται στην κοινή θέα να περισσεύει.

Θα έλεγα σαν συμπέρασμα ότι, έχουμε ανάγκη από δημιουργικούς οραματιστές πολιτικούς και αυτούς οι νέοι κυρίως να ψάξουν. Και μακριά θα έλεγα από λαϊφσταλίστες πολιτικούς “χέβυ” (τύπου Βαρουφάκη) ή “σοφτ” (τύπου Καρανίκα).

Περιορίζομαι σε αυτούς που ασκούν σήμερα την εξουσία, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και σε άλλους πολιτικούς χώρους. Η ελαφρότητα δεν έχει ιδεολογία.
avatar KwstasD 23.11.2016 | 21:38
Το γκράφιτι του γεράκου δεν έχει καμμία σχέση με τον Ψαραντώνη !!
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή