Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Η δίκη του Αδόλφου Άιχμαν
Ένα οπτικό αφήγημα του Σπύρου Στάβερη | 16.2.2017
Πριν 56 χρόνια, άρχιζε η δική του πρώην συνταγματάρχη των SS και κύριου εκτελεστή του σχεδίου της εξόντωσης του Εβραϊκού λαού στις χώρες του ΙΙΙ Ράιχ, Αδόλφου Άιχμαν. Η πολύκροτη αυτή δίκη που ονομάστηκε "δεύτερη Νυρεμβέργη", κράτησε 8 μήνες και κατέληξε στην θανατική καταδίκη του Άιχμαν. Ήδη από το 1939, ο Άιχμαν είχε αποδείξει τις ικανότητες του στη μαζική εκτόπιση των Εβραίων της Αυστρίας. Από το 1942 μέχρι το 1945, ορίστηκε "αρχιτέκτονας της τελικής λύσης", σχεδιάζοντας και οργανώνοντας τη μεταφορά των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Υπερηφανευόταν ότι είχε οδηγήσει στο θάνατο πέντε εκατομμύρια Εβραίους. Μετά τον πόλεμο, βρήκε καταφύγιο στην Αργεντινή χάρη στη συνενοχή εκκλησιαστικών κυκλωμάτων και αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών. Εκεί τον εντόπισε το 1959 η Μοσσάντ που οργάνωσε και την απαγωγή του, δίνοντας έτσι στην κυβέρνηση του Μπεν Γκουριόν την ευκαιρία να επιχειρήσει μια "κάθαρση" που θα ενίσχυε την εθνική ενότητα του κράτους του Ισραήλ.
Η είσοδος του στρατοπέδου του Birkenau (Auschwitz II).
H "Ράμπα του Θανάτου". Στο βάθος, οι καπνοδόχοι ανήκουν στα κρεματόρια ΙΙ και ΙΙΙ.
"Ήμουν στο στρατόπεδο του Bergen-Belsen όταν είδα αυτό το ραχητικό ανθρωπάκι που κούτσαινε και ήταν σφιγμένο μέσα στη στολή του, να έρχεται και να επιθεωρεί το στρατόπεδο. Τον είδα, αυτόν τον τρομερό δήμιο, να περπατάει περήφανος και να κοιτάει με ένα βλέμμα γεμάτο περιφρόνηση τους εξουθενωμένους ηλικιωμένους και τους ημιθανείς εφήβους" (από την κατάθεση του Ivo Goldberg).
Η δίκη άρχισε στην Ιερουσαλήμ στις 11 Απριλίου του 1961.
Στιγμιότυπο από τη δίκη του Άιχμαν
Λιποθυμία του μάρτυρα Yehiel Dinur Katzetnik στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Η φιλόσοφος Hannah Arendt παρακολούθησε τη δίκη ως απεσταλμένη του αμερικανικού περιοδικού New Yorker. Εκεί θα διατυπώσει την άποψη της περί "κοινοτοπίας του κακού", εστιάζοντας στη γραμμή υποστήριξης του Άιχμαν που παρίστανε μέχρι το τέλος τον ιδεαλιστή που εκτελούσε διαταγές.
Ο Άιχμαν στο κελί του. Οι 22 φρουροί που επιλέχθηκαν δεν έπρεπε να έχουν καμία συγγένεια με θύματα των στρατοπέδων προς αποφυγή εκδικητικών πράξεων εις βάρος του κρατουμένου.
Ιατρική εξέταση στη φυλακή.
Κρατούμενος - πρότυπο στη φυλακή της Χάιφα. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 11 Δεκ. του 1961 και απαγχονίστηκε την 1η Ιουνίου του 1962. Ο Shalom Najar, ο δήμιος του, περιέγραψε αργότερα τις τελευταίες στιγμές του Άιχμαν στην αυλή της φυλακής : "Ήμασταν εκεί μόνο ο Άιχμαν κι εγώ. Στεκόμουν στο ένα μέτρο απέναντι του και τον κοιτούσα στα μάτια. Αρνήθηκε να του καλύψω τα μάτια και φορούσε ακόμη τις συνηθισμένες καρό παντόφλες του. Τράβηξα το μοχλό και έπεσε, αιωρούμενος στην άκρη του σχοινιού". Οι στάχτες του σκορπίστηκαν, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, στη Μεσόγειο, αλλά έξω από τα χωρικά ύδατα του Ισραήλ, για να μην τα "μολύνουν".
Το 1948, όταν κρυβόταν στη Γερμάνια με την ιδιότητα του κτηνοτρόφου.
To έγγραφο που του προμήθευσε το δίκτυο του επισκόπου Alois Hudal -ένα από τα κύρια δίκτυα φυγάδευσης Γερμανών εγκληματιών πολέμου- για να κρυφτεί με το όνομα Riccardo Klement στην Αργεντινή.
Στο κατάστρωμα του πλοίου, ταξιδεύοντας προς Αργεντινή (1950).
Ο "Riccardo Klement" στο Buenos Aires.
Στη Βιέννη το 1939, προγραμματίζοντας τον εκτοπισμό των Εβραίων της Αυστρίας με τον ανώτερο του Herbert Hagen και τον Εβραίο δικηγόρο Joseph Lowenherz. Ο Άιχμαν συνέλαβε τότε την ιδέα της απελευθέρωσης των Εβραίων προυχόντων για να εξασφαλίσει τη συνεργασία τους.
Απόβαση από ένα τρένο."Alle heraus (όλοι έξω)!" "Alles dort lassen (όλα τα πράγματα να μείνουν στο βαγόνι)!" "Η πρώτη διαταγή μας άρεσε, γιατί θα μπορούσαμε επιτέλους να αναπνεύσουμε. Η δεύτερη όμως μας άφησε εμβρόντητους. Τι σήμαινε αυτό το "όλα"; Όλες τις αποσκευές ; Και τα ζεστά ρούχα για το χειμώνα ; Και τα φάρμακα; Και τις οικογενειακές φωτογραφίες ;"
Γυναίκες με τα παιδιά τους. Από τότε που ένα μεγάλο μέρος του ανδρικού εβραϊκού πληθυσμού προοριζόταν για καταναγκάστηκα έργα -κυρίως στην Ουκρανία, οι γυναίκες επωμίζονταν το καθήκον να οδηγήσουν την οικογένεια τους στο γκέτο κι από εκεί στα στρατόπεδα του θανάτου.
Οι άνδρες, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι χωρίζονται σε ξεχωριστές ομάδες από τη στιγμή της άφιξης τους.
"Με χώρισαν από τη μητέρα μου χωρίς να μπορέσω να τη φιλήσω, ούτε εκείνη, ούτε τα δίδυμα αδέρφια μου, ούτε το μικρό μου αδερφό Valentin. Πώς να φανταστώ την ώρα που την έβλεπα να απομακρύνεται, ότι την παρακολουθούσα να οδεύει προς το τελευταίο της ταξίδι."
Ομάδα γυναικών που επιλέχτηκαν για την καταναγκαστική εργασία.
"Η τελευταία στάση της ζωής τους". Λίγες δεκάδες μέτρα πιο μακριά, πίσω από τα δέντρα, τους περιμένουν τα κρεματόρια. Κάθε μέρα, 10.000 άνθρωποι οδηγούνταν στο θάνατο.
Η "κοινοτοπία του κακού".
Μια ανάπαυλα διπλά στους θαλάμους αέριων.
Οι φωτογραφίες του στρατοπέδου Auschwitz-Birkenau προέρχονται από την έκδοση του Birkenau State Museum και τα σχόλια απο τη διήγηση του Oliver Lustig, ενός από τους επιζώντες.
test
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΒC: Ο αγώνας της Μελίνας για τα μάρμαρα του Παρθενώνα
Το 1983 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε για πρώτη φορά να απαιτήσει επισήμως την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τη Βρετανία.
Η παρεξήγηση με τη Μέδουσα του Garbati
Πώς ένα γλυπτό που ξεκίνησε να φιλοτεχνείται το 2008 έφτασε να θεωρείται σύμβολο δικαιοσύνης για θύματα βιασμού και μια αλληγορία για την εποχή του #MeToo
Νίκος Σταμπολίδης: «Η αρχαιολογία είναι σαν την ιατρική. Μόνο που ο αρχαιολόγος χειρουργεί το σώμα της γης».
Ο Νίκος Μπακουνάκης συνομιλεί με τον καθηγητή αρχαιολογίας Νίκο Σταμπολίδη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ελεύθερνα».
Ο Μανόλης Κορρές στα podcasts της LIFO
O άνθρωπος που «ξανάχτισε» την Ακρόπολη μιλά στο στούντιο της LIFO και την Άρτεμη Σκουμπουρδή για το σπουδαίο έργο του και τις πρόσφατες επεμβάσεις.
«Σειρήνια δείπνα»: Τι έτρωγαν κι έπιναν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;
Ο Βρετανός ιστορικός Andrew Dalby μάς προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία των τροφών και όλη τη γαστρονομική κουλτούρα στον ελλαδικό χώρο, από τη μακρινή αρχαιότητα μέχρι σήμερα, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Η μετα-αλήθεια του 1821
Σύμφωνα με τον εικονοκλάστη συγγραφέα Νίκο Δ. Πλατή η μετα-αλήθεια του 1821 δείχνει να είναι απόλυτα συνεπής με την ερμηνεία του όρου post-truth· φτάσαμε να πιστεύουμε για την Επανάσταση του '21 άλλα αντ' άλλων και αγνοούμε παντελώς την ουσιαστική, την πραγματική ιστορία του.
Τα κάπως ασυνάρτητα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι ένα δειλό τραγούδι αγάπης
Λύνοντας μια απορία που με έτρωγε από παιδί.
Τα συγκλονιστικά  φιλμ του Χάρβαρντ με την αποκάλυψη των ψηφιδωτών της Αγίας Σοφίας, τη δεκαετία του '40
Το γιγάντιο, εμμονικό έργο του Αμερικανού αρχαιολόγου Τόμας Ουίτμορ, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Κεμάλ Ατατούρκ να κάνει την Αγιά Σοφιά, μουσείο.
Ένα συγκλονιστικό χριστουγεννιάτικο γράμμα του χειμώνα του 1941
Τις ημέρες που οι άνθρωποι στην Αθήνα πέθαιναν από την πείνα, κάποια ονειρευόταν φαγητά και μαγειρέματα.
Ένα χριστουγεννιάτικο γράμμα του 1941 που βρέθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων στο Μαρούσι
Το γράμμα «Χριστούγεννα στο Καραπλέσι, το έτος 1942» το βρήκε τυχαία η Πέγκυ Ρίγγα στα σκουπίδια. Είναι γραμμένο τον χειμώνα του 1941, την εποχή που η Αθήνα ζούσε τη μεγαλύτερη πείνα της νεότερης ιστορίας της. Το διαβάζει η ηθοποιός Κόρα Καρβούνη.
Με τι παιχνίδια έπαιζαν τα παιδιά στην αρχαιότητα;
Η διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μάς ξεναγεί στον παιδικό κόσμο των αρχαίων.
Στην Αρχαία Αθήνα γιόρταζαν κάτι σαν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, πολύ πριν τον Χριστό
Μια συναρπαστική αναδρομή στις γιορτές του δωδεκαημέρου από την ιστορικό, αθηναιογράφο και συγγραφέα Άρτεμις Σκουμπουρδή. Η μουσική που ακούγεται στο podcast ανήκει στον Μανώλη Καρπάθιο, συνθέτη και δεξιοτέχνη στο κανονάκι.
Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει για την δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά
Ένα διαφωτιστικό κείμενο του Μάνου Ελευθερίου για την μεγάλη ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη με αφορμή την επέτειο του θανάτου της.
Πέπο Γκατένιο: Η άγρια μαρτυρία ενός 14χρονου εβραίου της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Ο ηθοποιός Αινείας Τσαμάτης αφηγείται συναρπαστικά την ιστορία του 14χρονου Εβραίου της Θεσσαλονίκης Πέπο Γκατένιο και την άγρια ενηλικίωσή του μεταξύ Μπιρκενάου και Άουσβιτς.
 666: Ο αριθμός του Θηρίου
Με αφορμή τη συμπλήρωση 666 τευχών της LiFO ανατρέχουμε στη σημειολογία του παρεξηγημένου τριψήφιου αριθμού που εξακολουθεί να προκαλεί φόβο, απέχθεια, αλλά και έντονες εκδηλώσεις δεισιδαιμονίας.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή