Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 H σπάνια συλλογή από Κινέζικες πορσελάνες του Μουσείου Μπενάκη στο LIFO.gr
Αρχαιολογία & Ιστορία

H σπάνια συλλογή από Κινέζικες πορσελάνες του Μουσείου Μπενάκη στο LIFO.gr

Φωτογραφίσαμε τα αριστουργήματα κινεζικής κεραμικής από την ιστορικής σημασίας συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου

To Μουσείο Μπενάκη έχει στην κατοχή του αριστουργήματα κινεζικής κεραμικής από την ιστορικής σημασίας συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου. Ο επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Γιώργης Μαγγίνης, μίλησε στο Lifo.gr για την ανακάλυψη του κινεζικού πολιτισμού από τη Δύση και το ρόλο που έπαιξε ο σπουδαίος Έλληνας συλλέκτης:

 

 

Η Ευρώπη ανακάλυψε την Κίνα πρώτα ως τον μεγάλο παραγωγό των πορσελανών –ένα αντικείμενο που δε μπορούσαν να φτιάξουν οι Ευρωπαίοι μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Ακόμα κι όταν τα κατάφεραν στο Meissen, επί Αυγούστου του Ισχυρού -ένα κινέζικο πορσελάνινο μπολ από την τεράστια συλλογή του οποίου παρουσιάζεται στην έκθεση- το κόστος της ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Πριν ανακαλυφθεί η πορσελάνη στην Ευρώπη, εισαγόταν από την Κίνα σε τεράστιους αριθμούς, μια και όπως φαίνεται σε μία γκραβούρα από την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, για να διακοσμήσουν ένα δωμάτιο ήθελαν περίπου 5.000 αντικείμενα πορσελάνης –υπάρχουν μάλιστα τέτοια δωμάτια που σώζονται μέχρι σήμερα. Η Ευρώπη ζητούσε σαν τρελή τις κινέζικες πορσελάνες και η Κίνα ήταν μία βιομηχανία που εξήγαγε όχι μόνο σε αυτήν αλλά και στο Ιράν και την Ινδία, όπως μαρτυρά ένα σπανιότατο αντικείμενο της συλλογής, η βάση ενός ναργιλέ με κινεζική εικονογράφηση και όχι ινδική όπως συνηθιζόταν. Η πορσελάνη επειδή ήταν ανθεκτική, δε λεκιαζόταν, δεν έσπαγε εύκολα, ήταν το μαγικό υλικό σε όλο τον κόσμο –αποτέλεσμα απίστευτης τεχνολογικής εξέλιξης, η οποία όμως προήλθε από ανθρώπους αμόρφωτους. Ο πηλός -το ένα από τα δύο συστατικά της, με δεύτερο το γυαλί- αφού εξορυχθεί πρέπει να μείνει να ωριμάσει σε τεράστια βουνά εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης για εκατό χρόνια. Τόσος καιρός απαιτείται ώστε να γίνει εξαιρετικά φίνος, ώστε να δημιουργηθεί η πορσελάνη. Η χημεία που χρησιμοποιούσαν και η τεχνική τελειότητα των αντικειμένων που παρήγαγαν ήταν απίστευτη.

 

Πιάτο με τον θυρεό του τάγματος των Αυγουστίνων μοναχών. Μινγκ, περί το 1600. Μια σπάνια  παραγγελία. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στο θυρεό τους είχε απονεμηθεί στους Αυγουστίνους μοναχούς από τους Αψβούργους αυτοκράτορες. Το πιάτο της βασιλείας Γουανλί είναι εξαιρετικά σπάνιο και μόνο άλλα δύο είναι γνωστά. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Πιάτο με τον θυρεό του τάγματος των Αυγουστίνων μοναχών. Μινγκ, περί το 1600. Μια σπάνια παραγγελία. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στο θυρεό τους είχε απονεμηθεί στους Αυγουστίνους μοναχούς από τους Αψβούργους αυτοκράτορες. Το πιάτο της βασιλείας Γουανλί είναι εξαιρετικά σπάνιο και μόνο άλλα δύο είναι γνωστά. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Είναι ενδιαφέρον όχι μόνο ότι τα αντικείμενα αυτά είναι διαθέσιμα στη Δύση για πρώτη φορά αλλά και ότι αυτή τώρα μπορεί να τα εκτιμήσει, καθώς είναι η εποχή του αρ νουβό, υπάρχει αγάπη για την καθαρή φόρμα και η αισθητική αυτή έρχεται να «κουμπώσει» με τη λιτότητα των κινέζικων πορσελανών αυτών των αιώνων.

 

 

Οι Ευρωπαίοι βασιλείς και οι αριστοκράτες είχαν τεράστιες συλλογές από πορσελάνινα αντικείμενα, στην Κίνα όμως είχαν άλλου είδους πορσελάνες. Οι άνθρωποι που ζούσαν στην απαγορευμένη πόλη χρησιμοποιούσαν ανάλογα με τη θέση τους μονόχρωμες πορσελάνες με χρώματα αυστηρά καθορισμένα από το πρωτόκολλο. Το μοτίβο του δράκου προοριζόταν αποκλειστικά για αυτοκρατορική χρήση και οι πορσελάνες για το παλάτι παραγγέλνονταν κάθε χρόνο σε μια συγκεκριμένη πόλη, το Τζινγκ Ντε Τζεν, την Πρωτεύουσα της Πορσελάνης, που μέχρι σήμερα είναι μεγάλο κέντρο κεραμικής. Ό,τι περίσσευε από τον αυτοκρατορικό κλίβανο καταστρεφόταν. Τα αντικείμενα αυτά δεν τα είχε δει ποτέ η Ευρώπη πριν τον 19ο αιώνα, δεν έβγαιναν από την Κίνα και προορίζονταν μόνο για την ανώτερη τάξη. Αυτήν την τεχνολογία και τα χρώματα η Δύση τα αγνοούσε. Η κινεζική κεραμική που γνώριζαν οι Ευρωπαίοι ήδη από τον 14ο αιώνα ήταν οι πορσελάνες Σελαντόν και η ζωγραφική με κοβάλτιο πάνω σε λευκό, οι χαρακτηριστικές πορσελάνες σε άσπρο και μπλε χρώμα –μια ιδέα που έχει τις ρίζες της στη Μέση Ανατολή και ξεκινάει στις αρχές του 14ου αιώνα, όταν η Κίνα ήταν μογγολική. Στο τέλος του 18ου αιώνα επειδή οι πορσελάνες έκαναν δυο-τρία χρόνια να φτάσουν στην Ευρώπη με αποτέλεσμα τα θέματά τους να θεωρούνται ξεπερασμένα όταν πια έφταναν, άρχισαν να εισάγουν και λευκές πορσελάνες, οι οποίες στη συνέχεια ζωγραφίζονταν σε ευρωπαϊκά εργαστήρια. Αυτό συνέβαινε παρόλο που υπήρχε πλέον ευρωπαϊκή πορσελάνη, επειδή το κόστος της ήταν πολύ πιο υψηλό.


Η πιο σημαντική στιγμή στην επαφή της Δύσης με την παλιά κινεζική κεραμική είναι μια δύσκολη για την Κίνα στιγμή, όταν το 1860 οι Κινέζοι αρνήθηκαν να δεχθούν το όπιο που παρήγαγαν στην Ινδία οι Βρετανοί, το οποίο είχε καταστρέψει την κινεζική κοινωνία. Τότε οι Βρετανοί εισέβαλαν στο Πεκίνο μαζί με τους Γάλλους και έκαψαν το θερινό ανάκτορο. Έγιναν δύο πόλεμοι του οπίου και κατά τη διάρκεια του δεύτερου λεηλάτησαν το παλάτι. Χαρακτηριστικό είναι το κίτρινο κεραμίδι της συλλογής με το δράκο που, όπως αναγράφεται στο πίσω μέρος του, ένας Γάλλος το πήρε ως σουβενίρ από το αυτοκρατορικό μαυσωλείο. Για πρώτη φορά λοιπόν οι αυτοκρατορικές πορσελάνες βγήκαν από το παλάτι και τις είδαν στη Δύση. Από τότε οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να πειραματίζονται προσπαθώντας να τις αντιγράψουν και ταυτόχρονα μπαίνουν στη διαδικασία να γνωρίσουν καλύτερα την Κίνα.

 

Φιάλη ναργιλέ. Τσινγκ, Κανγκσί (1662- 1722). Απροσδόκητο υβρίδιο. Το σχήμα της φιάλης ναργιλέ είναι ινδικό όμως η διακόσμησή της με σκηνή συμποσίου σε κήπο είναι κινεζική, καθιστώντας την εξαιρετικά ασυνήθιστη. Κατασκευάστηκε στο Τσιντετζέν για εξαγωγή κατά τη βασιλεία Κανγκσί. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φιάλη ναργιλέ. Τσινγκ, Κανγκσί (1662- 1722). Απροσδόκητο υβρίδιο. Το σχήμα της φιάλης ναργιλέ είναι ινδικό όμως η διακόσμησή της με σκηνή συμποσίου σε κήπο είναι κινεζική, καθιστώντας την εξαιρετικά ασυνήθιστη. Κατασκευάστηκε στο Τσιντετζέν για εξαγωγή κατά τη βασιλεία Κανγκσί. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Μετά τη λεηλασία του 1860 αλλάζει η εικόνα και κάποιοι συλλέκτες αρχίζουν να μαζεύουν τις μονόχρωμες πορσελάνες, ενώ λόγω της οικονομικής κρίσης στην Κίνα μεγάλες συλλογές μανδαρίνων διαλύονται, καθώς οι κάτοχοί τους αναγκάζονται να τις πουλήσουν. Τα καλύτερα κομμάτια τα παίρνουν οι Ιάπωνες που είναι γνώστες της κινεζικής πορσελάνης, κάποια όμως φτάνουν στην Ευρώπη. Στα τέλη του 19ου αρχίζουν να δημιουργούνται κάποιες μικρές ιδιωτικές συλλογές που έχουν κινέζικες πορσελάνες του 10ου, 11ου και 12ου αιώνα, οι οποίες είναι μίας εντελώς διαφορετικής αισθητικής. Είναι ενδιαφέρον όχι μόνο ότι τα αντικείμενα αυτά είναι διαθέσιμα στη Δύση για πρώτη φορά αλλά και ότι αυτή τώρα μπορεί να τα εκτιμήσει, καθώς είναι η εποχή του αρ νουβό, υπάρχει αγάπη για την καθαρή φόρμα και η αισθητική αυτή έρχεται να «κουμπώσει» με τη λιτότητα των κινέζικων πορσελανών αυτών των αιώνων.


Σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη της κινεζικής κεραμικής έρχεται να παίξει ο Γεώργιος Ευμορφόπουλος, ένας Χιώτης Έλληνας της διασποράς μεγαλωμένος στο Λονδίνο, ο οποίος άρχισε να συλλέγει τις λιτές κινέζικες πορσελάνες που δεν ταίριαζαν με τη αισθητική των αριστοκρατών. Το κριτήριό του ήταν καθαρά αισθητικό, μάζευε ό,τι του άρεσε, κατέβαινε στις αποβάθρες στο Λονδίνο και αγόραζε τεράστιες ποσότητες πορσελανών. Το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει τον εντεκάτομο κατάλογο της συλλογής του, που ήταν η πολυτελέστερη έκδοση τέχνης της εποχής –ήταν ο μεγαλύτερος συστηματικός κατάλογος που είχε φτιαχτεί ποτέ για την κινέζικη τέχνη. Ο Ευμορφόπουλος είχε μοντέρνο γούστο και επιστημονική ανησυχία –ήθελε να γνωρίσει στον κόσμο την τέχνη της Κίνας. Ήταν επίσης μαικήνας, υποστήριζε νέους καλλιτέχνες. Με τη συλλογή του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν οι δυτικοί την Κίνα, μια και είχε εντελώς διαφορετική οπτική από τους επιστήμονες, χωρίς στεγανά.

 

Αγγείο σε σχήμα ορειχάλκινου σκεύους Τσινγκ, πρώιμος 18οσ αι. Αναπαράγοντας το παρελθόν. Το αγγείο αυτό, χρονολογούμενο στη δυναστεία Τσινγκ, αντιγράφει ένα αρχαίο χάλκινο αντικείμενο. Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές θέσεων της Εποχής του Χαλκού στην Κίνα έγιναν τον 11ο αι. και συνοδεύτηκαν από εικονογραφημένες δημοσιεύσεις. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Αγγείο σε σχήμα ορειχάλκινου σκεύους Τσινγκ, πρώιμος 18οσ αι. Αναπαράγοντας το παρελθόν. Το αγγείο αυτό, χρονολογούμενο στη δυναστεία Τσινγκ, αντιγράφει ένα αρχαίο χάλκινο αντικείμενο. Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές θέσεων της Εποχής του Χαλκού στην Κίνα έγιναν τον 11ο αι. και συνοδεύτηκαν από εικονογραφημένες δημοσιεύσεις. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Ταφικό ειδώλιο γυναίκας. Τανγκ, 8οσ αι. Μια μοιραία γυναίκα. Η προτίμηση σε αδιάπτωτες καμπύλες κατά τον 8ο αι. συνδέεται παραδοσιακά με την Γιανγκ Γκουιφέι, παλλακίδα του αυτοκράτορα Σουανζόνγκ (712-756) και φερόμενη ως υπεύθυνη για τη στάση του Αν Λουσάν που απείλησε την αυτοκρατορική εξουσία των Τανγκ. Η άτυχη παλλακίδα στραγγαλίστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα δίχως τη συγκατάθεσή του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Ταφικό ειδώλιο γυναίκας. Τανγκ, 8οσ αι. Μια μοιραία γυναίκα. Η προτίμηση σε αδιάπτωτες καμπύλες κατά τον 8ο αι. συνδέεται παραδοσιακά με την Γιανγκ Γκουιφέι, παλλακίδα του αυτοκράτορα Σουανζόνγκ (712-756) και φερόμενη ως υπεύθυνη για τη στάση του Αν Λουσάν που απείλησε την αυτοκρατορική εξουσία των Τανγκ. Η άτυχη παλλακίδα στραγγαλίστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα δίχως τη συγκατάθεσή του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Με τον Ευμορφόπουλο ξεκινά μια νέα εποχή γιατί είναι ο πρώτος που αρχίζει να συλλέγει ταφικά αντικείμενα. Οι Κινέζοι μισούσαν τα ταφικά αντικείμενα, επειδή θεωρούσαν ότι έχουν κακή ενέργεια. Το 1906 οι Σουηδοί αρχίζουν να κατασκευάζουν σιδηρόδρομους στην Κίνα και βρίσκουν τάφους. Οι Κινέζοι, ούτε καν οι εργάτες, δεν πλησιάζουν τα αντικείμενα που βρίσκουν μέσα. Τα πετάνε στα καράβια ως έρμα και φτάνουν στο Λονδίνο, όπου ο Ευμορφόπουλος αρχίζει να τα μαζεύει. Στα ταφικά ευρήματα συναντάμε τις φιγούρες, οι οποίες έχουν αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς δίνουν πληροφορίες για την κοινωνία. Αυτά τα αντικείμενα ήταν που στα μάτια των Ευρωπαίων ξαφνικά μετέτρεψαν την Κίνα από ξεπεσμένη αυτοκρατορία που λεηλατούσαν σε αρχαίο πολιτισμό, που έρχεται να πάρει τη θέση του δίπλα στους ήδη γνωστούς. Ο Ευμορφόπουλος είναι ο πρώτος που εκθέτει το 1910 ταφικά αντικείμενα ως έργα τέχνης, ανάμεσά τους και μία καμήλα που παρουσιάζεται στην έκθεση, ενώ τα πρωιμότερα κομμάτια της είναι νεολιθικά και χρονολογούνται γύρω στο 2.500 π.Χ. Πριν το 1922 ήταν εντελώς άγνωστη αυτή η φάση της Κίνας, την αγνοούσαν ακόμα και οι Κινέζοι. Τα κεραμικά αυτά ανακαλύπτονται από έναν Σουηδό αρχαιολόγο και ο συλλέκτης τα αγοράζει για να τα στείλει στην Ελλάδα, επειδή γνώριζε ότι γίνονταν ανασκαφές στους νεολιθικούς οικισμούς Διμήνι και Σέσκλο, των οποίων τα ευρήματα μοιάζουν εντυπωσιακά με τα κινέζικα.

 

Αγγείο με ανθισμένα κλαδιά, κύματα και «νομίσματα». Τζιν (1115-1234). Καλλιγραφήματα σε κεραμική. Οι αρδές κι γρήγορες πινελιές στην επιφάνεια αυτού του αγγείου της δυναστείας Τζιν ανακαλούν την επιδεξιότητα ζωγράφων και καλλιγράφων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μαύρη μελάνη σε υπόλευκο μετάξι ή χαρτί.
Αγγείο με ανθισμένα κλαδιά, κύματα και «νομίσματα». Τζιν (1115-1234). Καλλιγραφήματα σε κεραμική. Οι αρδές κι γρήγορες πινελιές στην επιφάνεια αυτού του αγγείου της δυναστείας Τζιν ανακαλούν την επιδεξιότητα ζωγράφων και καλλιγράφων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μαύρη μελάνη σε υπόλευκο μετάξι ή χαρτί.
Ειδώλιο του Τζενγού, Θεού του Βορρά. Μινγκ, 17ος αι. Πολεμοχαρής θεότητα. Ο Τζενγού, Θεός του Βορρά, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη δυναστεία Μινγκ καθόσον υπερασπιζόταν την Κίνα από τους βαρβάρους εισβολείς, οι οποίοι συνήθως εισέβαλαν στην Κίνα παραβιάζοντας το Σινικό Τείχος στα βόρεια της χώρας.
Ειδώλιο του Τζενγού, Θεού του Βορρά. Μινγκ, 17ος αι. Πολεμοχαρής θεότητα. Ο Τζενγού, Θεός του Βορρά, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη δυναστεία Μινγκ καθόσον υπερασπιζόταν την Κίνα από τους βαρβάρους εισβολείς, οι οποίοι συνήθως εισέβαλαν στην Κίνα παραβιάζοντας το Σινικό Τείχος στα βόρεια της χώρας.


Το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει 800 αντικείμενα από τη συλλογή του, η οποία είχε χιλιάδες κομμάτια, ενώ σε μια έκθεση που έγινε το 2015 παρουσιάστηκαν 88 αντικείμενα, μαζί με 2 από τα συνολικά 550 που έχει το μουσείο από άλλους δωρητές. 


«Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε τι θησαυρούς έχουμε στην Ελλάδα που δεν είναι μόνο ελληνικοί. Υπάρχει μια παθογένεια όταν δεν ξέρεις τι υπάρχει έξω από τη χώρα σου –αυτό είναι έλλειμμα παιδείας. Ο μόνος τρόπος να θεραπεύσεις αυτό το έλλειμμα είναι ο κοσμοπολιτισμός και αυτό το ήξεραν και ο Μπενάκης και ο Ευμορφόπουλος», τονίζει ο κ. Μαγγίνης. «Είναι καλό να είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό μας αλλά πρέπει να μάθουμε και ποια είναι η θέση μας στον κόσμο. Πρέπει να ανοίξει το μυαλό των νέων ανθρώπων –αυτό είναι που κάνουν τα μεγάλα μουσεία», συμπληρώνει.

 

Αγγείο σε σχήμα δερμάτινου φλασκιού. Λιάο (907-1125). Νοσταλγώντας τη στέπα. Οι Λιάο ή Χιτάν κατάγονταν από τη Μογγολία και ήταν αρχικά νομάδες και περίφημοι ιππείς. Το σχήμα του αγγείου ανακαλεί τα δερμάτινα φλασκιά που κρέμονταν στο πλάι των αγαπημένων τους αλόγων.
Αγγείο σε σχήμα δερμάτινου φλασκιού. Λιάο (907-1125). Νοσταλγώντας τη στέπα. Οι Λιάο ή Χιτάν κατάγονταν από τη Μογγολία και ήταν αρχικά νομάδες και περίφημοι ιππείς. Το σχήμα του αγγείου ανακαλεί τα δερμάτινα φλασκιά που κρέμονταν στο πλάι των αγαπημένων τους αλόγων.

 

Τριποδικό θυμιατό με περσική επιγραφή. Μινγκ, Τζεντέ (1506-1521). Λόγια ενός Σούφι. Η περσική επιγραφή στο θυμιατό αυτό προέρχεται από ποίημα του Σούφι ποιητή Αττάρ από τη Νισαπούρ του Ιράν (1145-1221): 'Εκείνος που πλησιάζει των αρωματοπώλη μοιράζεται τη γλυκειά ευωδία των αρωμάτων.' Το έργο του Αττάρ και το Ισλάμ ήταν δημοφιλή στην Κίνα κατά τη βασιλεία Τζεντέ.
Τριποδικό θυμιατό με περσική επιγραφή. Μινγκ, Τζεντέ (1506-1521). Λόγια ενός Σούφι. Η περσική επιγραφή στο θυμιατό αυτό προέρχεται από ποίημα του Σούφι ποιητή Αττάρ από τη Νισαπούρ του Ιράν (1145-1221): 'Εκείνος που πλησιάζει των αρωματοπώλη μοιράζεται τη γλυκειά ευωδία των αρωμάτων.' Το έργο του Αττάρ και το Ισλάμ ήταν δημοφιλή στην Κίνα κατά τη βασιλεία Τζεντέ.

 

Κούπα με λυκείο, ρόδι και ροδάκινο. Τσινγκ, Τσιατσίνγκ (1796-1820). ΓΕ, Για το νέο ζεύγος. Η κούπα αυτή πρέπει να είχε δοθεί ως γαμήλιο δώρο κατά τη βασιλεία Τσιατσίνγκ. Στην κινεζική γλώσσα οι λέξεις «ροδάκινο» (τάο), «ρόδι» (σιλιού) και «λύκειο» (λιτσί) έχουν τον ίδιο ήχο με τις λέξεις «μακροζωία», «αρρενογονία» και «νέο κλαδί στο οικογενειακό δέντρο».
Κούπα με λυκείο, ρόδι και ροδάκινο. Τσινγκ, Τσιατσίνγκ (1796-1820). ΓΕ, Για το νέο ζεύγος. Η κούπα αυτή πρέπει να είχε δοθεί ως γαμήλιο δώρο κατά τη βασιλεία Τσιατσίνγκ. Στην κινεζική γλώσσα οι λέξεις «ροδάκινο» (τάο), «ρόδι» (σιλιού) και «λύκειο» (λιτσί) έχουν τον ίδιο ήχο με τις λέξεις «μακροζωία», «αρρενογονία» και «νέο κλαδί στο οικογενειακό δέντρο».

 

Κούπα. Τσινγκ, Γιοντσέν (1723-1735). Διακριτική κομψότητα. Το κίτρινο χρώμα της κούπας αυτής προέρχεται από ένα σπάνιο μείγμα αντιμονίου, μολύβδου και ψευδαργύρου που αναπτύχθηκε μετά από μακροχρόνιους πειραματισμούς στα αυτοκρατορικά εργαστήρια του Τσιντετζέν κατά τη βασιλεία του εκλεπτυσμένου αυτοκράτορα Γιοντσέν.
Κούπα. Τσινγκ, Γιοντσέν (1723-1735). Διακριτική κομψότητα. Το κίτρινο χρώμα της κούπας αυτής προέρχεται από ένα σπάνιο μείγμα αντιμονίου, μολύβδου και ψευδαργύρου που αναπτύχθηκε μετά από μακροχρόνιους πειραματισμούς στα αυτοκρατορικά εργαστήρια του Τσιντετζέν κατά τη βασιλεία του εκλεπτυσμένου αυτοκράτορα Γιοντσέν.

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

 

 

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Σαλαμίνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΒC: Ο αγώνας της Μελίνας για τα μάρμαρα του Παρθενώνα
Το 1983 η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε για πρώτη φορά να απαιτήσει επισήμως την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τη Βρετανία.
Η παρεξήγηση με τη Μέδουσα του Garbati
Πώς ένα γλυπτό που ξεκίνησε να φιλοτεχνείται το 2008 έφτασε να θεωρείται σύμβολο δικαιοσύνης για θύματα βιασμού και μια αλληγορία για την εποχή του #MeToo
Νίκος Σταμπολίδης: «Η αρχαιολογία είναι σαν την ιατρική. Μόνο που ο αρχαιολόγος χειρουργεί το σώμα της γης».
Ο Νίκος Μπακουνάκης συνομιλεί με τον καθηγητή αρχαιολογίας Νίκο Σταμπολίδη με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ελεύθερνα».
Ο Μανόλης Κορρές στα podcasts της LIFO
O άνθρωπος που «ξανάχτισε» την Ακρόπολη μιλά στο στούντιο της LIFO και την Άρτεμη Σκουμπουρδή για το σπουδαίο έργο του και τις πρόσφατες επεμβάσεις.
«Σειρήνια δείπνα»: Τι έτρωγαν κι έπιναν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;
Ο Βρετανός ιστορικός Andrew Dalby μάς προσκαλεί σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στην ιστορία των τροφών και όλη τη γαστρονομική κουλτούρα στον ελλαδικό χώρο, από τη μακρινή αρχαιότητα μέχρι σήμερα, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Η μετα-αλήθεια του 1821
Σύμφωνα με τον εικονοκλάστη συγγραφέα Νίκο Δ. Πλατή η μετα-αλήθεια του 1821 δείχνει να είναι απόλυτα συνεπής με την ερμηνεία του όρου post-truth· φτάσαμε να πιστεύουμε για την Επανάσταση του '21 άλλα αντ' άλλων και αγνοούμε παντελώς την ουσιαστική, την πραγματική ιστορία του.
Τα κάπως ασυνάρτητα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς είναι ένα δειλό τραγούδι αγάπης
Λύνοντας μια απορία που με έτρωγε από παιδί.
Τα συγκλονιστικά  φιλμ του Χάρβαρντ με την αποκάλυψη των ψηφιδωτών της Αγίας Σοφίας, τη δεκαετία του '40
Το γιγάντιο, εμμονικό έργο του Αμερικανού αρχαιολόγου Τόμας Ουίτμορ, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Κεμάλ Ατατούρκ να κάνει την Αγιά Σοφιά, μουσείο.
Ένα συγκλονιστικό χριστουγεννιάτικο γράμμα του χειμώνα του 1941
Τις ημέρες που οι άνθρωποι στην Αθήνα πέθαιναν από την πείνα, κάποια ονειρευόταν φαγητά και μαγειρέματα.
Ένα χριστουγεννιάτικο γράμμα του 1941 που βρέθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων στο Μαρούσι
Το γράμμα «Χριστούγεννα στο Καραπλέσι, το έτος 1942» το βρήκε τυχαία η Πέγκυ Ρίγγα στα σκουπίδια. Είναι γραμμένο τον χειμώνα του 1941, την εποχή που η Αθήνα ζούσε τη μεγαλύτερη πείνα της νεότερης ιστορίας της. Το διαβάζει η ηθοποιός Κόρα Καρβούνη.
Με τι παιχνίδια έπαιζαν τα παιδιά στην αρχαιότητα;
Η διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μάς ξεναγεί στον παιδικό κόσμο των αρχαίων.
Στην Αρχαία Αθήνα γιόρταζαν κάτι σαν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, πολύ πριν τον Χριστό
Μια συναρπαστική αναδρομή στις γιορτές του δωδεκαημέρου από την ιστορικό, αθηναιογράφο και συγγραφέα Άρτεμις Σκουμπουρδή. Η μουσική που ακούγεται στο podcast ανήκει στον Μανώλη Καρπάθιο, συνθέτη και δεξιοτέχνη στο κανονάκι.
Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει για την δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά
Ένα διαφωτιστικό κείμενο του Μάνου Ελευθερίου για την μεγάλη ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη με αφορμή την επέτειο του θανάτου της.
Πέπο Γκατένιο: Η άγρια μαρτυρία ενός 14χρονου εβραίου της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Ο ηθοποιός Αινείας Τσαμάτης αφηγείται συναρπαστικά την ιστορία του 14χρονου Εβραίου της Θεσσαλονίκης Πέπο Γκατένιο και την άγρια ενηλικίωσή του μεταξύ Μπιρκενάου και Άουσβιτς.
 666: Ο αριθμός του Θηρίου
Με αφορμή τη συμπλήρωση 666 τευχών της LiFO ανατρέχουμε στη σημειολογία του παρεξηγημένου τριψήφιου αριθμού που εξακολουθεί να προκαλεί φόβο, απέχθεια, αλλά και έντονες εκδηλώσεις δεισιδαιμονίας.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή