Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 H σπάνια συλλογή από Κινέζικες πορσελάνες του Μουσείου Μπενάκη στο LIFO.gr
Αρχαιολογία & Ιστορία

H σπάνια συλλογή από Κινέζικες πορσελάνες του Μουσείου Μπενάκη στο LIFO.gr

Φωτογραφίσαμε τα αριστουργήματα κινεζικής κεραμικής από την ιστορικής σημασίας συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου

To Μουσείο Μπενάκη έχει στην κατοχή του αριστουργήματα κινεζικής κεραμικής από την ιστορικής σημασίας συλλογή του Γεώργιου Ευμορφόπουλου. Ο επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Γιώργης Μαγγίνης, μίλησε στο Lifo.gr για την ανακάλυψη του κινεζικού πολιτισμού από τη Δύση και το ρόλο που έπαιξε ο σπουδαίος Έλληνας συλλέκτης:

 

 

Η Ευρώπη ανακάλυψε την Κίνα πρώτα ως τον μεγάλο παραγωγό των πορσελανών –ένα αντικείμενο που δε μπορούσαν να φτιάξουν οι Ευρωπαίοι μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Ακόμα κι όταν τα κατάφεραν στο Meissen, επί Αυγούστου του Ισχυρού -ένα κινέζικο πορσελάνινο μπολ από την τεράστια συλλογή του οποίου παρουσιάζεται στην έκθεση- το κόστος της ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Πριν ανακαλυφθεί η πορσελάνη στην Ευρώπη, εισαγόταν από την Κίνα σε τεράστιους αριθμούς, μια και όπως φαίνεται σε μία γκραβούρα από την εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, για να διακοσμήσουν ένα δωμάτιο ήθελαν περίπου 5.000 αντικείμενα πορσελάνης –υπάρχουν μάλιστα τέτοια δωμάτια που σώζονται μέχρι σήμερα. Η Ευρώπη ζητούσε σαν τρελή τις κινέζικες πορσελάνες και η Κίνα ήταν μία βιομηχανία που εξήγαγε όχι μόνο σε αυτήν αλλά και στο Ιράν και την Ινδία, όπως μαρτυρά ένα σπανιότατο αντικείμενο της συλλογής, η βάση ενός ναργιλέ με κινεζική εικονογράφηση και όχι ινδική όπως συνηθιζόταν. Η πορσελάνη επειδή ήταν ανθεκτική, δε λεκιαζόταν, δεν έσπαγε εύκολα, ήταν το μαγικό υλικό σε όλο τον κόσμο –αποτέλεσμα απίστευτης τεχνολογικής εξέλιξης, η οποία όμως προήλθε από ανθρώπους αμόρφωτους. Ο πηλός -το ένα από τα δύο συστατικά της, με δεύτερο το γυαλί- αφού εξορυχθεί πρέπει να μείνει να ωριμάσει σε τεράστια βουνά εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης για εκατό χρόνια. Τόσος καιρός απαιτείται ώστε να γίνει εξαιρετικά φίνος, ώστε να δημιουργηθεί η πορσελάνη. Η χημεία που χρησιμοποιούσαν και η τεχνική τελειότητα των αντικειμένων που παρήγαγαν ήταν απίστευτη.

 

Πιάτο με τον θυρεό του τάγματος των Αυγουστίνων μοναχών. Μινγκ, περί το 1600. Μια σπάνια  παραγγελία. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στο θυρεό τους είχε απονεμηθεί στους Αυγουστίνους μοναχούς από τους Αψβούργους αυτοκράτορες. Το πιάτο της βασιλείας Γουανλί είναι εξαιρετικά σπάνιο και μόνο άλλα δύο είναι γνωστά. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Πιάτο με τον θυρεό του τάγματος των Αυγουστίνων μοναχών. Μινγκ, περί το 1600. Μια σπάνια παραγγελία. Το δικαίωμα να φέρουν το δικέφαλο αετό στο θυρεό τους είχε απονεμηθεί στους Αυγουστίνους μοναχούς από τους Αψβούργους αυτοκράτορες. Το πιάτο της βασιλείας Γουανλί είναι εξαιρετικά σπάνιο και μόνο άλλα δύο είναι γνωστά. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Είναι ενδιαφέρον όχι μόνο ότι τα αντικείμενα αυτά είναι διαθέσιμα στη Δύση για πρώτη φορά αλλά και ότι αυτή τώρα μπορεί να τα εκτιμήσει, καθώς είναι η εποχή του αρ νουβό, υπάρχει αγάπη για την καθαρή φόρμα και η αισθητική αυτή έρχεται να «κουμπώσει» με τη λιτότητα των κινέζικων πορσελανών αυτών των αιώνων.

 

 

Οι Ευρωπαίοι βασιλείς και οι αριστοκράτες είχαν τεράστιες συλλογές από πορσελάνινα αντικείμενα, στην Κίνα όμως είχαν άλλου είδους πορσελάνες. Οι άνθρωποι που ζούσαν στην απαγορευμένη πόλη χρησιμοποιούσαν ανάλογα με τη θέση τους μονόχρωμες πορσελάνες με χρώματα αυστηρά καθορισμένα από το πρωτόκολλο. Το μοτίβο του δράκου προοριζόταν αποκλειστικά για αυτοκρατορική χρήση και οι πορσελάνες για το παλάτι παραγγέλνονταν κάθε χρόνο σε μια συγκεκριμένη πόλη, το Τζινγκ Ντε Τζεν, την Πρωτεύουσα της Πορσελάνης, που μέχρι σήμερα είναι μεγάλο κέντρο κεραμικής. Ό,τι περίσσευε από τον αυτοκρατορικό κλίβανο καταστρεφόταν. Τα αντικείμενα αυτά δεν τα είχε δει ποτέ η Ευρώπη πριν τον 19ο αιώνα, δεν έβγαιναν από την Κίνα και προορίζονταν μόνο για την ανώτερη τάξη. Αυτήν την τεχνολογία και τα χρώματα η Δύση τα αγνοούσε. Η κινεζική κεραμική που γνώριζαν οι Ευρωπαίοι ήδη από τον 14ο αιώνα ήταν οι πορσελάνες Σελαντόν και η ζωγραφική με κοβάλτιο πάνω σε λευκό, οι χαρακτηριστικές πορσελάνες σε άσπρο και μπλε χρώμα –μια ιδέα που έχει τις ρίζες της στη Μέση Ανατολή και ξεκινάει στις αρχές του 14ου αιώνα, όταν η Κίνα ήταν μογγολική. Στο τέλος του 18ου αιώνα επειδή οι πορσελάνες έκαναν δυο-τρία χρόνια να φτάσουν στην Ευρώπη με αποτέλεσμα τα θέματά τους να θεωρούνται ξεπερασμένα όταν πια έφταναν, άρχισαν να εισάγουν και λευκές πορσελάνες, οι οποίες στη συνέχεια ζωγραφίζονταν σε ευρωπαϊκά εργαστήρια. Αυτό συνέβαινε παρόλο που υπήρχε πλέον ευρωπαϊκή πορσελάνη, επειδή το κόστος της ήταν πολύ πιο υψηλό.


Η πιο σημαντική στιγμή στην επαφή της Δύσης με την παλιά κινεζική κεραμική είναι μια δύσκολη για την Κίνα στιγμή, όταν το 1860 οι Κινέζοι αρνήθηκαν να δεχθούν το όπιο που παρήγαγαν στην Ινδία οι Βρετανοί, το οποίο είχε καταστρέψει την κινεζική κοινωνία. Τότε οι Βρετανοί εισέβαλαν στο Πεκίνο μαζί με τους Γάλλους και έκαψαν το θερινό ανάκτορο. Έγιναν δύο πόλεμοι του οπίου και κατά τη διάρκεια του δεύτερου λεηλάτησαν το παλάτι. Χαρακτηριστικό είναι το κίτρινο κεραμίδι της συλλογής με το δράκο που, όπως αναγράφεται στο πίσω μέρος του, ένας Γάλλος το πήρε ως σουβενίρ από το αυτοκρατορικό μαυσωλείο. Για πρώτη φορά λοιπόν οι αυτοκρατορικές πορσελάνες βγήκαν από το παλάτι και τις είδαν στη Δύση. Από τότε οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να πειραματίζονται προσπαθώντας να τις αντιγράψουν και ταυτόχρονα μπαίνουν στη διαδικασία να γνωρίσουν καλύτερα την Κίνα.

 

Φιάλη ναργιλέ. Τσινγκ, Κανγκσί (1662- 1722). Απροσδόκητο υβρίδιο. Το σχήμα της φιάλης ναργιλέ είναι ινδικό όμως η διακόσμησή της με σκηνή συμποσίου σε κήπο είναι κινεζική, καθιστώντας την εξαιρετικά ασυνήθιστη. Κατασκευάστηκε στο Τσιντετζέν για εξαγωγή κατά τη βασιλεία Κανγκσί. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φιάλη ναργιλέ. Τσινγκ, Κανγκσί (1662- 1722). Απροσδόκητο υβρίδιο. Το σχήμα της φιάλης ναργιλέ είναι ινδικό όμως η διακόσμησή της με σκηνή συμποσίου σε κήπο είναι κινεζική, καθιστώντας την εξαιρετικά ασυνήθιστη. Κατασκευάστηκε στο Τσιντετζέν για εξαγωγή κατά τη βασιλεία Κανγκσί. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Μετά τη λεηλασία του 1860 αλλάζει η εικόνα και κάποιοι συλλέκτες αρχίζουν να μαζεύουν τις μονόχρωμες πορσελάνες, ενώ λόγω της οικονομικής κρίσης στην Κίνα μεγάλες συλλογές μανδαρίνων διαλύονται, καθώς οι κάτοχοί τους αναγκάζονται να τις πουλήσουν. Τα καλύτερα κομμάτια τα παίρνουν οι Ιάπωνες που είναι γνώστες της κινεζικής πορσελάνης, κάποια όμως φτάνουν στην Ευρώπη. Στα τέλη του 19ου αρχίζουν να δημιουργούνται κάποιες μικρές ιδιωτικές συλλογές που έχουν κινέζικες πορσελάνες του 10ου, 11ου και 12ου αιώνα, οι οποίες είναι μίας εντελώς διαφορετικής αισθητικής. Είναι ενδιαφέρον όχι μόνο ότι τα αντικείμενα αυτά είναι διαθέσιμα στη Δύση για πρώτη φορά αλλά και ότι αυτή τώρα μπορεί να τα εκτιμήσει, καθώς είναι η εποχή του αρ νουβό, υπάρχει αγάπη για την καθαρή φόρμα και η αισθητική αυτή έρχεται να «κουμπώσει» με τη λιτότητα των κινέζικων πορσελανών αυτών των αιώνων.


Σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψη της κινεζικής κεραμικής έρχεται να παίξει ο Γεώργιος Ευμορφόπουλος, ένας Χιώτης Έλληνας της διασποράς μεγαλωμένος στο Λονδίνο, ο οποίος άρχισε να συλλέγει τις λιτές κινέζικες πορσελάνες που δεν ταίριαζαν με τη αισθητική των αριστοκρατών. Το κριτήριό του ήταν καθαρά αισθητικό, μάζευε ό,τι του άρεσε, κατέβαινε στις αποβάθρες στο Λονδίνο και αγόραζε τεράστιες ποσότητες πορσελανών. Το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει τον εντεκάτομο κατάλογο της συλλογής του, που ήταν η πολυτελέστερη έκδοση τέχνης της εποχής –ήταν ο μεγαλύτερος συστηματικός κατάλογος που είχε φτιαχτεί ποτέ για την κινέζικη τέχνη. Ο Ευμορφόπουλος είχε μοντέρνο γούστο και επιστημονική ανησυχία –ήθελε να γνωρίσει στον κόσμο την τέχνη της Κίνας. Ήταν επίσης μαικήνας, υποστήριζε νέους καλλιτέχνες. Με τη συλλογή του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν οι δυτικοί την Κίνα, μια και είχε εντελώς διαφορετική οπτική από τους επιστήμονες, χωρίς στεγανά.

 

Αγγείο σε σχήμα ορειχάλκινου σκεύους Τσινγκ, πρώιμος 18οσ αι. Αναπαράγοντας το παρελθόν. Το αγγείο αυτό, χρονολογούμενο στη δυναστεία Τσινγκ, αντιγράφει ένα αρχαίο χάλκινο αντικείμενο. Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές θέσεων της Εποχής του Χαλκού στην Κίνα έγιναν τον 11ο αι. και συνοδεύτηκαν από εικονογραφημένες δημοσιεύσεις. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Αγγείο σε σχήμα ορειχάλκινου σκεύους Τσινγκ, πρώιμος 18οσ αι. Αναπαράγοντας το παρελθόν. Το αγγείο αυτό, χρονολογούμενο στη δυναστεία Τσινγκ, αντιγράφει ένα αρχαίο χάλκινο αντικείμενο. Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές θέσεων της Εποχής του Χαλκού στην Κίνα έγιναν τον 11ο αι. και συνοδεύτηκαν από εικονογραφημένες δημοσιεύσεις. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Ταφικό ειδώλιο γυναίκας. Τανγκ, 8οσ αι. Μια μοιραία γυναίκα. Η προτίμηση σε αδιάπτωτες καμπύλες κατά τον 8ο αι. συνδέεται παραδοσιακά με την Γιανγκ Γκουιφέι, παλλακίδα του αυτοκράτορα Σουανζόνγκ (712-756) και φερόμενη ως υπεύθυνη για τη στάση του Αν Λουσάν που απείλησε την αυτοκρατορική εξουσία των Τανγκ. Η άτυχη παλλακίδα στραγγαλίστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα δίχως τη συγκατάθεσή του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Ταφικό ειδώλιο γυναίκας. Τανγκ, 8οσ αι. Μια μοιραία γυναίκα. Η προτίμηση σε αδιάπτωτες καμπύλες κατά τον 8ο αι. συνδέεται παραδοσιακά με την Γιανγκ Γκουιφέι, παλλακίδα του αυτοκράτορα Σουανζόνγκ (712-756) και φερόμενη ως υπεύθυνη για τη στάση του Αν Λουσάν που απείλησε την αυτοκρατορική εξουσία των Τανγκ. Η άτυχη παλλακίδα στραγγαλίστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα δίχως τη συγκατάθεσή του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Με τον Ευμορφόπουλο ξεκινά μια νέα εποχή γιατί είναι ο πρώτος που αρχίζει να συλλέγει ταφικά αντικείμενα. Οι Κινέζοι μισούσαν τα ταφικά αντικείμενα, επειδή θεωρούσαν ότι έχουν κακή ενέργεια. Το 1906 οι Σουηδοί αρχίζουν να κατασκευάζουν σιδηρόδρομους στην Κίνα και βρίσκουν τάφους. Οι Κινέζοι, ούτε καν οι εργάτες, δεν πλησιάζουν τα αντικείμενα που βρίσκουν μέσα. Τα πετάνε στα καράβια ως έρμα και φτάνουν στο Λονδίνο, όπου ο Ευμορφόπουλος αρχίζει να τα μαζεύει. Στα ταφικά ευρήματα συναντάμε τις φιγούρες, οι οποίες έχουν αρχαιολογικό ενδιαφέρον, καθώς δίνουν πληροφορίες για την κοινωνία. Αυτά τα αντικείμενα ήταν που στα μάτια των Ευρωπαίων ξαφνικά μετέτρεψαν την Κίνα από ξεπεσμένη αυτοκρατορία που λεηλατούσαν σε αρχαίο πολιτισμό, που έρχεται να πάρει τη θέση του δίπλα στους ήδη γνωστούς. Ο Ευμορφόπουλος είναι ο πρώτος που εκθέτει το 1910 ταφικά αντικείμενα ως έργα τέχνης, ανάμεσά τους και μία καμήλα που παρουσιάζεται στην έκθεση, ενώ τα πρωιμότερα κομμάτια της είναι νεολιθικά και χρονολογούνται γύρω στο 2.500 π.Χ. Πριν το 1922 ήταν εντελώς άγνωστη αυτή η φάση της Κίνας, την αγνοούσαν ακόμα και οι Κινέζοι. Τα κεραμικά αυτά ανακαλύπτονται από έναν Σουηδό αρχαιολόγο και ο συλλέκτης τα αγοράζει για να τα στείλει στην Ελλάδα, επειδή γνώριζε ότι γίνονταν ανασκαφές στους νεολιθικούς οικισμούς Διμήνι και Σέσκλο, των οποίων τα ευρήματα μοιάζουν εντυπωσιακά με τα κινέζικα.

 

Αγγείο με ανθισμένα κλαδιά, κύματα και «νομίσματα». Τζιν (1115-1234). Καλλιγραφήματα σε κεραμική. Οι αρδές κι γρήγορες πινελιές στην επιφάνεια αυτού του αγγείου της δυναστείας Τζιν ανακαλούν την επιδεξιότητα ζωγράφων και καλλιγράφων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μαύρη μελάνη σε υπόλευκο μετάξι ή χαρτί.
Αγγείο με ανθισμένα κλαδιά, κύματα και «νομίσματα». Τζιν (1115-1234). Καλλιγραφήματα σε κεραμική. Οι αρδές κι γρήγορες πινελιές στην επιφάνεια αυτού του αγγείου της δυναστείας Τζιν ανακαλούν την επιδεξιότητα ζωγράφων και καλλιγράφων οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μαύρη μελάνη σε υπόλευκο μετάξι ή χαρτί.
Ειδώλιο του Τζενγού, Θεού του Βορρά. Μινγκ, 17ος αι. Πολεμοχαρής θεότητα. Ο Τζενγού, Θεός του Βορρά, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη δυναστεία Μινγκ καθόσον υπερασπιζόταν την Κίνα από τους βαρβάρους εισβολείς, οι οποίοι συνήθως εισέβαλαν στην Κίνα παραβιάζοντας το Σινικό Τείχος στα βόρεια της χώρας.
Ειδώλιο του Τζενγού, Θεού του Βορρά. Μινγκ, 17ος αι. Πολεμοχαρής θεότητα. Ο Τζενγού, Θεός του Βορρά, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τη δυναστεία Μινγκ καθόσον υπερασπιζόταν την Κίνα από τους βαρβάρους εισβολείς, οι οποίοι συνήθως εισέβαλαν στην Κίνα παραβιάζοντας το Σινικό Τείχος στα βόρεια της χώρας.


Το Μουσείο Μπενάκη διαθέτει 800 αντικείμενα από τη συλλογή του, η οποία είχε χιλιάδες κομμάτια, ενώ σε μια έκθεση που έγινε το 2015 παρουσιάστηκαν 88 αντικείμενα, μαζί με 2 από τα συνολικά 550 που έχει το μουσείο από άλλους δωρητές. 


«Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε τι θησαυρούς έχουμε στην Ελλάδα που δεν είναι μόνο ελληνικοί. Υπάρχει μια παθογένεια όταν δεν ξέρεις τι υπάρχει έξω από τη χώρα σου –αυτό είναι έλλειμμα παιδείας. Ο μόνος τρόπος να θεραπεύσεις αυτό το έλλειμμα είναι ο κοσμοπολιτισμός και αυτό το ήξεραν και ο Μπενάκης και ο Ευμορφόπουλος», τονίζει ο κ. Μαγγίνης. «Είναι καλό να είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό μας αλλά πρέπει να μάθουμε και ποια είναι η θέση μας στον κόσμο. Πρέπει να ανοίξει το μυαλό των νέων ανθρώπων –αυτό είναι που κάνουν τα μεγάλα μουσεία», συμπληρώνει.

 

Αγγείο σε σχήμα δερμάτινου φλασκιού. Λιάο (907-1125). Νοσταλγώντας τη στέπα. Οι Λιάο ή Χιτάν κατάγονταν από τη Μογγολία και ήταν αρχικά νομάδες και περίφημοι ιππείς. Το σχήμα του αγγείου ανακαλεί τα δερμάτινα φλασκιά που κρέμονταν στο πλάι των αγαπημένων τους αλόγων.
Αγγείο σε σχήμα δερμάτινου φλασκιού. Λιάο (907-1125). Νοσταλγώντας τη στέπα. Οι Λιάο ή Χιτάν κατάγονταν από τη Μογγολία και ήταν αρχικά νομάδες και περίφημοι ιππείς. Το σχήμα του αγγείου ανακαλεί τα δερμάτινα φλασκιά που κρέμονταν στο πλάι των αγαπημένων τους αλόγων.

 

Τριποδικό θυμιατό με περσική επιγραφή. Μινγκ, Τζεντέ (1506-1521). Λόγια ενός Σούφι. Η περσική επιγραφή στο θυμιατό αυτό προέρχεται από ποίημα του Σούφι ποιητή Αττάρ από τη Νισαπούρ του Ιράν (1145-1221): 'Εκείνος που πλησιάζει των αρωματοπώλη μοιράζεται τη γλυκειά ευωδία των αρωμάτων.' Το έργο του Αττάρ και το Ισλάμ ήταν δημοφιλή στην Κίνα κατά τη βασιλεία Τζεντέ.
Τριποδικό θυμιατό με περσική επιγραφή. Μινγκ, Τζεντέ (1506-1521). Λόγια ενός Σούφι. Η περσική επιγραφή στο θυμιατό αυτό προέρχεται από ποίημα του Σούφι ποιητή Αττάρ από τη Νισαπούρ του Ιράν (1145-1221): 'Εκείνος που πλησιάζει των αρωματοπώλη μοιράζεται τη γλυκειά ευωδία των αρωμάτων.' Το έργο του Αττάρ και το Ισλάμ ήταν δημοφιλή στην Κίνα κατά τη βασιλεία Τζεντέ.

 

Κούπα με λυκείο, ρόδι και ροδάκινο. Τσινγκ, Τσιατσίνγκ (1796-1820). ΓΕ, Για το νέο ζεύγος. Η κούπα αυτή πρέπει να είχε δοθεί ως γαμήλιο δώρο κατά τη βασιλεία Τσιατσίνγκ. Στην κινεζική γλώσσα οι λέξεις «ροδάκινο» (τάο), «ρόδι» (σιλιού) και «λύκειο» (λιτσί) έχουν τον ίδιο ήχο με τις λέξεις «μακροζωία», «αρρενογονία» και «νέο κλαδί στο οικογενειακό δέντρο».
Κούπα με λυκείο, ρόδι και ροδάκινο. Τσινγκ, Τσιατσίνγκ (1796-1820). ΓΕ, Για το νέο ζεύγος. Η κούπα αυτή πρέπει να είχε δοθεί ως γαμήλιο δώρο κατά τη βασιλεία Τσιατσίνγκ. Στην κινεζική γλώσσα οι λέξεις «ροδάκινο» (τάο), «ρόδι» (σιλιού) και «λύκειο» (λιτσί) έχουν τον ίδιο ήχο με τις λέξεις «μακροζωία», «αρρενογονία» και «νέο κλαδί στο οικογενειακό δέντρο».

 

Κούπα. Τσινγκ, Γιοντσέν (1723-1735). Διακριτική κομψότητα. Το κίτρινο χρώμα της κούπας αυτής προέρχεται από ένα σπάνιο μείγμα αντιμονίου, μολύβδου και ψευδαργύρου που αναπτύχθηκε μετά από μακροχρόνιους πειραματισμούς στα αυτοκρατορικά εργαστήρια του Τσιντετζέν κατά τη βασιλεία του εκλεπτυσμένου αυτοκράτορα Γιοντσέν.
Κούπα. Τσινγκ, Γιοντσέν (1723-1735). Διακριτική κομψότητα. Το κίτρινο χρώμα της κούπας αυτής προέρχεται από ένα σπάνιο μείγμα αντιμονίου, μολύβδου και ψευδαργύρου που αναπτύχθηκε μετά από μακροχρόνιους πειραματισμούς στα αυτοκρατορικά εργαστήρια του Τσιντετζέν κατά τη βασιλεία του εκλεπτυσμένου αυτοκράτορα Γιοντσέν.

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

 

 

Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Σαλαμίνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Από «κλέφτης», συνιδρυτής της Νεότερης Ελλάδας
Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και συναρπαστικές φιγούρες του 1821, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε σαν σήμερα το 1770 «εις ένα δένδρο αποκάτω».
Μία όμορφη μικρή ξεχασμένη αυγή
Μιχάλης Σωτηρόπουλος: «Για να κατανοήσουμε καλύτερα το ’21 ως λαός χρειαζόμαστε ένα στρίψιμο της βίδας»
Μια πολύπλευρη συζήτηση με έναν νέο ιστορικό για την Ελληνική Επανάσταση αλλά και την ιστορική επιστήμη γενικότερα με αφορμή τη σημερινή επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Το 1821 από την οθωμανική σκοπιά: Mια διαφωτιστική συζήτηση
Οι «Οθωμανικές αφηγήσεις για την Ελληνική Επανάσταση» των Σοφίας Λαΐου και Μαρίνου Σαρηγιάννη φωτίζουν μια άγνωστη στο ευρύ κοινό πλευρά των γεγονότων. Μιλήσαμε μαζί τους.
Ένα ψηφιακό ταξίδι στην αρχαία Κόρινθο μέσα από τα αρχεία της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών
Μέσα από το ψηφιακό αρχείο της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών μπορείτε να θαυμάσετε εκατοντάδες χιλιάδες ευρήματα αλλά και ανασκαφικά δελτία (ημερολόγια), φωτογραφίες και σχέδια από τις αρχαιολογικές έρευνες της Σχολής στην Αρχαία Κόρινθο από το 1896 μέχρι και σήμερα
Από την επιδημία πανώλης επί Καποδίστρια, το 1828, στον κορωνοϊό του 2020
Όταν ο Καποδίστριας ήρθε αντιμέτωπος με μια επιδημία πανώλης ζήτησε από τους πολίτες να μπουν σε καραντίνα και έκλεισε τις εκκλησίες.
Ανθεστήρια, η μεγάλη γιορτή της άνοιξης
Κάθε χρόνο στις αρχές του Μάρτη οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν επί τρεις μέρες την αναγέννηση της φύσης προς τιμήν του Λιμναίου Διονύσου και του Χθόνιου Ερμή, κάνοντας ταυτόχρονα ανάκληση στις ψυχές των νεκρών.
Το νόημα της χειραψίας
Ο κορωνοϊός διαταράσσει μια πανάρχαια συνήθεια με ρίζες από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τις αμερικάνικες σέχτες
Ποιος πραγματικά δολοφόνησε τον Ιουλίο Καίσαρα στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ.;
Σαν σήμερα, στις Ειδούς του Μαρτίου, ο Ιούλιος Καίσαρας πέφτει νεκρός από 23 μαχαιριές στη συνέλευση της Συγκλήτου, σε μια δολοφονία που άλλαξε τη ροή της ιστορίας.
Ποιος ήταν ο Καρλ Μαρξ;
Ο συγγραφέας του «Κεφαλαίου» και του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» που πέθανε σαν σήμερα το 1883 παραμένει εξαιρετικά επίκαιρος τόσο για τις αναλύσεις και τις προβλέψεις όσο και για τις αστοχίες του, ιδίως δε για το πάθος του να αλλάξει τον κόσμο.
Όταν αποσπάστηκαν οι αρχαιότητες από τον σταθμό μετρό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη - και κανείς δεν αντέδρασε
Οι αρχαιότητες που αποσπάστηκαν από τον σταθμό μετρό της Αγίας Σοφίας είναι πιο σημαντικές για την υστερορωμαϊκή και βυζαντινή Θεσσαλονίκη από τις αρχαιότητες στον σταθμό Βενιζέλου. Όμως κανείς δεν αντέδρασε.
Υπατία, η γυναίκα - σύμβολο της ισότητας που λάτρεψε την επιστήμη
Σαν σήμερα, στις 8 Μαρτίου του 415 μ.Χ., πεθαίνει με μαρτυρικό τρόπο η Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, μαθηματικός και αστρονόμος Υπατία
Δωδώνη 2020, κάτω από τον χιονισμένο Τόμαρο
Aπό τον Σπύρο Στάβερη
Τρισδιάστατη ξενάγηση στην Αρχαία Αθήνα από τον digital artist Δημήτρη Τσαλκάνη
Ο digital artist Δημήτρης Τσαλκάνης μάς μιλά για τις τρισδιάστατες αναπαραστάσεις του με την Αρχαία Αθήνα.
«Αρχαιότητες και Ελληνική Επανάσταση»: Η πρώτη σημαντική έκθεση για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του '21
Η νέα έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου εστιάζει στις αρχαιότητες και στον ρόλο που έπαιξαν στην ενίσχυση του Αγώνα μέσα από το κίνημα του φιλελληνισμού.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή