Δεν υπάρχουν πολλοί -αποτελεσματικοί, τουλάχιστον- τρόποι, όπου ένας άνθρωπος να αποκαλύψει τα αισθήματα του σ' έναν άλλο, χωρίς τον κίνδυνο της έκθεσης. Και κυρίως, χωρίς να το πει ανοιχτά, να κάνει σαφές και ξεκάθαρο το συναίσθημα του και την ανάγκη έκφρασής του. Ο φόβος της απόρριψης εμποδίζει την άμεση, χωρίς περιστροφές εκδήλωση και συνήθως το αίσθημα μένει αίσθημα, αδήλωτο και εσωτερικευμένο.
Ωστόσο, σύμφωνα με μελέτη του Bucknell University υπάρχει ένας αλάνθαστος τρόπος και για να εκφραστεί κανείς με σαφήνεια και για να μην εκτεθεί στην περίπτωση που το αντικείμενο της επιθυμίας ή ακόμη περισσότερο του έρωτά του δεν ανταποκριθεί με τον τρόπο που θα περίμενε. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Η εγγύτητα και κυρίως η επαφή. Τι σημαίνει αυτό; Βάσει τη συγκεκριμένης μελέτης όσο πιο κοντά βρισκόμαστε σε έναν άνθρωπο την ώρα που επικοινωνούμε μαζί του, τόσο πιο σαφής γίνεται η πραγματική μας πρόθεση. Ομοίως, ακόμη και μερικά διακριτικά αγγίγματα κατά τη διάρκεια μίας απλής κουβέντας, δείχνουν επίσης τα πραγματικά μας αισθήματα, χωρίς να χρειαστεί να πούμε πολλά περισσότερα.
Κάνουμε λόγο για διακριτικές κινήσεις, γιατί καλώς ή κακώς αυτού του είδους τα μη λεκτικά σήματα που στέλνουμε στους άλλους, ακριβώς επειδή δεν περνούν απαρατήρητα, πολύ εύκολα μπορούν να εκληφθούν ως κόλπα χειραγώγησης.
Ας σημειωθεί εδώ -και βάσει της ίδιας μελέτης- ότι ο λόγος γίνεται πάντα για ευγενείς προσεγγίσεις και διακριτικά αγγίγματα που ειδικά σε ό,τι αφορά τον αντρικό πληθυσμό, όχι απλώς λαμβάνονται σοβαρά υπ' όψιν, αλλά "χτίζουν" μακροχρόνιες και σταθερές σχέσεις. «Η γλώσσα του σώματος παίζει κυρίαρχο ρόλο στο παιχνίδι της έλξης, κυρίως γιατί σε αυτό που συμβαίνει συμμετέχει και ανταποκρίνεται αβίαστα το υποσυνείδητό μας», εξηγεί ο T. Joel Wade, καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Bucknell και συνεχίζει ακόμη πιο διαφωτιστικά: «Οι χειρονομίες, ακόμη και οι πιο διακριτικές, όχι μόνο βοηθούν την επαφή μας με τους ανθρώπους -και ειδικά αυτούς που μας ενδιαφέρουν-, αλλά ταυτόχρονα υποβοηθούν τη φυσική γοητεία ενός ατόμου».
Υπάρχει, όμως, και μια παγίδα σε όλο αυτό και ο καθηγητής μπαίνει στη διαδικασία να την επισημάνει: «Κάνουμε λόγο για διακριτικές κινήσεις, γιατί καλώς ή κακώς αυτού του είδους τα μη λεκτικά σήματα που στέλνουμε στους άλλους, ακριβώς επειδή δεν περνούν απαρατήρητα, πολύ εύκολα μπορούν να εκληφθούν ως κόλπα χειραγώγησης. Οπότε, καλό είναι όλα αυτά τα αγγίγματα, το να μιλάμε σε κοντινή απόσταση από τον άλλον και όλες οι συναφείς συμπεριφορές να συνοδεύονται από φυσικότητα και αυθορμητισμό, ακριβώς για να μην ερμηνευθούν ως πίεση και προσπάθεια μανιπιουλαρίσματος της συμπεριφοράς του ατόμου που έχουμε δίπλα μας».
Και φυσικά, ας μιλήσουμε και για το... κέρδος αυτού του τρόπου, ειδικά στην περίπτωση που το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, λάβει το μήνυμα, αλλά δεν ανταποκριθεί: δεν διατρέχουμε κίνδυνο να εκτεθούμε. Από τη στιγμή που δεν μιλήσαμε, δεν υπήρξε καμία λεκτική τοποθέτηση από την πλευρά μας, μπορούμε πάντα να ρίξουμε το... φταίξιμο στην αμεσότητα του χαρακτήρα μας, στον αυθορμητισμό και στη ζεστασιά που εκπέμπουμε ως άνθρωποι. Προσοχή! Όλα αυτά, μόνο στην περίπτωση που μιλάμε για διακριτική προσέγγιση. Σε οποιαδήποτε άλλη μορφή, τα αγγίγματά μας μπορούν να παρεξηγηθούν (σοβαρά) και φυσικά όλο αυτό δεν λέγεται πια "εκδήλωση ενδιαφέροντος", αλλά παρενόχληση, οπότε φροντίστε να κρατήσετε τους τόνους χαμηλούς και τη συμπεριφορά ευγενή.
Με στοιχεία από το Women'sHealth.com
