«ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ξεπεράσει κι ας κοντεύει ένας χρόνος», μου εξηγεί η Ανδριάννα. Λίγο μετά τα 30 της ήταν πεπεισμένη πως δεν ήθελε παιδιά και το θετικό τεστ εγκυμοσύνης της δημιούργησε πανικό. «Δεν ένιωθα κάποιο συναίσθημα, θυμάμαι απλώς να είμαι πανικόβλητη. Όσο περνούσαν οι μέρες, συνειδητοποιούσα πως αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικό και έψαχνα κάποιον να μου πει τι να κάνω. Να με καθοδηγήσει, να μου πει ποια είναι η σωστή απόφαση. Ήθελα κάποιος να με πάρει από το χέρι και να μου δώσει απλώς την απάντηση. Ήταν μια στιγμή ενηλικίωσης για μένα, τότε που κατάλαβα πως πρέπει να πάρω μια τόσο σημαντική απόφαση για κάτι τόσο “πραγματικό”». Τότε, ήταν μαζί με τον σύντροφό της 4 χρόνια και ήταν αποφασισμένοι πως δεν θέλουν να κάνουν παιδιά. «Θυμάμαι να είμαστε αγκαλιά και να προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά σήμαινε αυτό το αποτέλεσμα». Όπως μου εξήγησε, ούτε ο φίλος της αλλά ούτε και οι κολλητές της είπαν την άποψή τους, καθώς επιθυμούσαν η απόφαση να είναι καθαρά δική της. «Ο πανικός σίγουρα επικράτησε και δεν θυμάμαι να νιώθω αρνητικά ή θετικά συναισθήματα. Μόνο τον πανικό».
Η επίσκεψη στον γιατρό μετά από μερικές ημέρες έκανε πιο έντονο το συναίσθημα της συνειδητοποίησης. «Πήγα μόνη μου για τον πρώτο υπέρηχο. Ήμουν ήδη 2 μηνών. Όταν το είδα, κατάλαβα αυτό το κλισέ που άκουγα τόσο καιρό. Αυτό που σου λένε πως τότε “καταλαβαίνεις πως δεν είσαι μόνη” και πως κάτι μεγαλώνει μέσα σου».
Σιχαινόμουν το σώμα μου. Με κοίταζα στον καθρέφτη και απεχθανόμουν αυτό που έβλεπα γιατί το σώμα μου προετοιμαζόταν για κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ. Ξέρω πως όλοι σου λένε πως δεν φταις εσύ για την αποβολή, όμως εγώ πήρα πάνω μου όλη αυτή την ενοχή. Πίστευα πως κάτι δεν έκανα καλά και πως κάτι δεν πάει καλά με μένα
Ο γυναικολόγος της το χειρίστηκε πολύ διακριτικά και τη ρώτησε πώς νιώθει για την εγκυμοσύνη της. Όταν του εξήγησε πως δεν ήταν κάτι που επιθυμεί, εκείνος άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο «το προϊόν της σύλληψης», κάτι που την έκανε να νιώθει ασφάλεια, και κυρίως δεν ένιωθε καμία διάθεση κριτικής από εκείνον. Λίγες ημέρες μετά, όταν είδε λίγο αίμα, ο γιατρός την ενημέρωσε πως δεν θα ολοκληρωνόταν η κύηση και ότι, αντί να υποβάλει το σώμα της σε μέθη και επέμβαση, μπορούσε απλώς να το αφήσει να γίνει «φυσικά». «Μου εξήγησε πως θα είχα περίπου το τριπλάσιο αίμα από την περίοδο και θα ένιωθα πιο έντονο πόνο. Με θυμάμαι να κάνω μπάνιο και να το νιώθω. Να κοιτάω κάτω και να βλέπω κάτι που ήταν πιο χοντρό από βλέννα και δεν διαλυόταν με το νερό. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι. Όλη η διαδικασία κράτησε 16 μέρες και σίγουρα δεν τελείωσε όταν δεν είχα πια αίμα», μου λέει.
Είχαν ξεκινήσει ήδη οι ορμόνες και έβλεπε το στήθος της να πρήζεται, το σώμα της να πονάει, να έχει τριχοφυΐα, εξάψεις και φοβερή κούραση. «Σιχαινόμουν το σώμα μου. Με κοίταζα στον καθρέφτη και απεχθανόμουν αυτό που έβλεπα γιατί το σώμα μου προετοιμαζόταν για κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ. Ξέρω πως όλοι σου λένε πως δεν φταις εσύ για την αποβολή, όμως εγώ πήρα πάνω μου όλη αυτή την ενοχή. Πίστευα πως κάτι δεν έκανα καλά και πως κάτι δεν πάει καλά με μένα». Μου είπε πως όταν τελείωσε ο σωματικός πόνος και το αίμα, περίμενε πως αυτό θα ήταν το «τέλος», όμως είναι ακόμα κάτι το οποίο δεν έχει ξεπεράσει.
Αν δεν είχε γίνει όμως η αποβολή; «Οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες και θα προχωρούσα ούτως ή άλλως σε τερματισμό κύησης. Όμως είναι άλλο να είναι επιλογή μου και άλλο να συμβαίνει χωρίς να το έχω επιλέξει και για τόσο μεγάλο διάστημα». Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, μου είναι πολύ σαφές το πόσο τραυματική εμπειρία είναι αυτή για μια γυναίκα και πως ενώ οι περισσότεροι έχουμε στο νου μας πως η αποβολή διαρκεί μία ή δύο μέρες και έχει λίγο αίμα και πόνο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. «Πήγαινα κανονικά στη δουλειά μου γιατί θεωρούσα πως μπορώ να τα κάνω όλα. Δεν πήρα τον χρόνο μου, δεν το βίωσα όπως θα έπρεπε και αυτό είναι κάτι που μετανιώνω. Έπρεπε να μου δώσω τον χρόνο που χρειαζόταν το σώμα μου αλλά και η ψυχολογία μου ώστε να θρηνήσω όπως έπρεπε. Μπορεί να μην ήθελα να γίνω μητέρα, όμως ένιωσα πως στερήθηκα την επιλογή και ίσως το ότι ήμουν τόσο σκληρή με τον εαυτό μου ήταν ένας τρόπος αυτοτιμωρίας, για να αποδείξω με έναν περίεργο τρόπο σε μένα πως πρέπει να πονέσω και να υποφέρω».
Τι θα συμβούλευε η Ανδριάννα μια γυναίκα που περνά το ίδιο; «Σίγουρα να πάρει όσο χρόνο χρειάζεται. Να πάρει αναρρωτική άδεια, να το συζητήσει και να αφεθεί ώστε να το βιώσει. Συμβαίνει σε πάρα πολλές γυναίκες καθημερινά και δεν ξέρω πώς μπορεί μια γυναίκα να συνεχίζει να προσπαθεί για να μείνει έγκυος. Εμένα με παρέλυσε όλο αυτό». Τη ρωτάω για τον σύντροφό της. «Μετανιώνω που δεν ήμουν εκεί για εκείνον. Το πέρασε μόνος του και μόλις μερικούς μήνες πριν το συζητήσαμε και κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν και για εκείνον. Έπρεπε να είναι εκεί για μένα συναισθηματικά αλλά και να το διαχειριστεί ο ίδιος. Δεν θεωρώ πως το έχω ξεπεράσει, όμως σκέφτομαι πως, αν ήταν να γίνει, θα γινόταν». Άλλαξε, άραγε, άποψη για τη μητρότητα μετά την εμπειρία; «Νομίζω ναι, γιατί τώρα δεν είμαι τόσο απόλυτη όσο ήμουν. Όμως, μόνο με τον σύντροφό μου θα έκανα κάτι τέτοιο, γιατί ξέρω πως πια θα είναι ουσιαστικά δίπλα μου σε όλα. Αν οι συνθήκες αλλάξουν και θελήσουμε, ίσως γίνουμε γονείς. Κάναμε και οι δύο εξετάσεις και είδαμε πως είμαστε υγιείς και πλέον, αν το θελήσουμε, μπορούμε».
