Πολύ συχνά, μέσα στους φρενιτιώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας και ειδικά στο εργασιακό περιβάλλον καλούμαστε να πάρουμε γρήγορες αποφάσεις για τους ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστούμε, θα συνεχίσουμε να επικοινωνούμε ή θα κρατήσουμε σε διακριτική (ή υπολογίσιμη) απόσταση. Ακριβώς, το ίδιο κάνουν και οι άλλοι μαζί μας, χωρίς κάποτε να αντιλαμβανόμαστε το γιατί κατάφεραν να αναπτύξουν δεσμούς μαζί μας ή ακόμη χειρότερα γιατί μας απέρριψαν, πριν ακόμη προλάβουμε να πούμε την παραμικρή λέξη.
Σύμφωνα με επαγγελματίες ομιλητές, καλώς ή κακώς σε όλη τη γκάμα των ανθρώπινων σχέσεων, παρά την εκλογίκευση, τους τύπους και τη στοιχειώδη ευγένεια, στο τέλος επικρατεί το ένστικτο. Είμαστε θύματα της πρώτης εντύπωσης, λοιπόν; Όχι ακριβώς, αλλά τείνουμε -βάσει και των συμπεριφοριστών της επικοινωνίας - να δίνουμε περισσότερη σημασία σε 10 σημεία της εν γένει συμπεριφοράς αυτού που έχουμε απέναντι μας, βγάζοντας συμπεράσματα -ακόμη και άδικα- πολλές φορές, πλην όμως, μη διαπραγματεύσιμα.
Όσο κι αν είναι λάθος, σύμφωνα με υπεύθυνους ανθρώπινου δυναμικού πολυεθνικών, ομιλητές και εκπαιδευτές διαπραγματευτών σε επιχειρήσεις - κολοσσούς, από αυτά τα 10 σημεία κρίνεται το παιχνίδι της επικοινωνίας μας με τους άλλους, εκτός κι αν αποφασίσουμε να το αλλάξουμε, βάζοντας κι ένα τέλος σε ορισμένα δυσάρεστα στερεότυπα. Μέχρι τότε, αποφασίζουμε ενστικτωδώς (αν το επιτρέπουμε στον εαυτό μας) και αποφασίζουν και οι άλλοι για εμάς βάσει των εξής:
1.
Ο τρόπος που ντυνόμαστε: Όσο κι αν το αρνούμαστε, τείνουμε να συγκρατούμε τον τρόπο με τον οποίο ντύνεται κάποιος. Θέλει να εντυπωσιάσει; Είναι άνετος με αυτά που φοράει; Κάνει υπερπροσπάθεια; Αγνοεί τις περιστάσεις και το dress code; Όλα τα λαμβάνουμε υπ' όψιν. Και σύμφωνα με τους ειδικούς έχουμε ένα πολύ καλό δείγμα της προσωπικότητας που έχουμε απέναντι μας.
2.
Πώς αντιδρούμε στις προκλήσεις: Αν συμβεί κάτι τυχαίο (ενδεχομένως και προκλητικό), πώς το διαχειριζόμαστε; Αντιδρούμε με ψυχραιμία; Δείχνουμε ότι νιώσαμε άβολα; Οι αντιδράσεις που δεν έχουμε προετοιμάσει, είναι και οι πιο "φλύαρες" για την προσωπικότητα μας και οι πιο επίφοβες να αποκαλύψουν πτυχές, που θα προτιμούσαμε να παραμείνουν στη σκιά.
3.
Ο τρόπος που σωπαίνουμε: πώς αντιδρούμε στη σιωπή; Θα κάνουμε το πρώτο βήμα για να τη σπάσουμε ή θα περιμένουμε από τον συνομιλητή; Από τον αν αποφασίζει κάποιος να πάρει τον λόγο πρώτος, σε ένα γραφείο (ή μία παρέα) συνήθως βγαίνουν -αδίκως πολλές φορές- συμπεράσματα για το αν κάποιος έχει ηγετικές τάσεις ή απλώς πειθαρχεί στην επιβαλλόμενη συνθήκη. Το ότι μπορεί απλώς να αδιαφορεί δεν λαμβάνεται υπ' όψιν.
4.
Τα χέρια μας που «φλυαρούν»: Σε τι κατάσταση είναι τα νύχια μας; Περιποιημένα, "φαγωμένα", βρώμικα ίσως; Τι συμπεράσματα μπορούν να βγουν από τα χέρια ενός αγνώστου; Πολλά, επιμένουν σύμβουλοι επιχειρήσεων και υπεύθυνοι HR που με άρθρα τους σε οικονομικά sites, όπως το "Business Insider" επιμένουν ότι η προσωπικότητα ενός εργαζομένου αντανακλάται στα χέρια του.
5.
Ομοίως, τα παπούτσια: Τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες θεωρείται ένα είδος υπογραφής. Καθαρά ή απεριποίητα, άνετα ή εξεζητημένα έχουν κάτι να πουν για τον ιδιοκτήτη τους και για τις συνήθειες του.
6.
Μάτια - δόντια: Ασχέτως, αν το παραδεχόμαστε ή όχι το βλέμμα και το χαμόγελο, πριν ακόμη κάποιος μας πει το παραμικρό έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στο συμπέρασμα μας για έναν άνθρωπο. Τα καθαρά μάτια και το αβίαστο χαμόγελο μας κρατούν κοντά σε έναν άνθρωπο. Αντιστοίχως, νιώθουμε ανεξήγητα άβολα με κάποιον που αποφεύγει το βλέμμα μας, δεν χαμογελά συχνά ή ακόμη χειρότερα χαμογελά ψεύτικα.
7.
Από το πώς αποδεχόμαστε μια προσφορά: Πώς αντιδρούμε, όταν μας χαρίζουν κάτι; Όταν μας κερνούν έναν καφέ; Ευχαριστούμε και δεν αγγίζουμε καν το ποτήρι; Ανταποδίδουμε; Πόσο χώρο αφήνουμε για αλληλεπίδραση με συναδέλφους και νέες γνωριμίες; Δεν υπάρχει πρόβλημα με το να είμαστε τυπικοί, τονίζουν οι experts της επικοινωνίας. Υπάρχει θέμα, ωστόσο, όταν τα επίπεδα ενσυναίσθησης και εγκαρδιότητας είναι χαμηλά.
8.
Από το αν γελάμε: Λένε -και ισχύει- ότι το πηγαίο γέλιο σπάει τον πάγο σε οποιαδήποτε σχέση. Είναι ένας τρόπος να ειπωθούν πολλά, χωρίς να ειπωθεί τίποτα. Είναι από τις λίγες στιγμές που πολλοί -άγνωστοι μεταξύ τους- άνθρωποι μοιράζονται κάτι κοινό. Φυσικά και δεν είναι κριτήριο το να μη γελάσει κανείς με ένα κρύο αστείο. Ωστόσο, ο βαθμός ενσυναίσθησης και ομαδικότητας κρίνεται και από τη συμμετοχή κάποιοι σε μικροπράγματα, που φέρνουν μια ομάδα πιο κοντά.
Με στοιχεία από Business Insider και Inc.com
