«Η ελπίδα είναι το μεγαλύτερο βάσανο γιατί παρατείνει το μαρτύριο των ανθρώπων» Friedrich Nietzsche

 

 

Συναντιούνται σε ένα μπαρ ο θάνατος κι ο χωρισμός. Μέσα στο κέφι ο θάνατος καλεί το χωρισμό στο τραπέζι του. Και να οι μπύρες και να τα σφηνάκια και να τα κρασιά! Σε λίγο είναι κι οι δυο μεθυσμένοι.

Γυρνάει ο θάνατος, σηκώνει το ποτήρι και λέει του χωρισμού:

-Χαίρομαι να πίνω με το δεύτερο χειρότερο βάσανο του ανθρώπου!

-Κι εγώ, του αποκρίνεται χαμογελώντας ο χωρισμός!

Έξαλλος ο θάνατος χτυπάει το ποτήρι στο τραπέζι κι αρχίζει να φωνάζει κοκκινίζοντας απ’ το κακό του:

-Εγώ είμαι ο χειρότερος κι αυτό το ξέρουν όλοι! Είμαι αυτός που κλέβει τα αγαπημένα πρόσωπα και δεν τα φέρνει πίσω! Είμαι ο οριστικός, ο αμετάκλητος, είμαι αυτός που δεν μπορεί κανένας να νικήσει, ο αδιαμφισβήτητος! Ο μη αναστρέψιμος! Ο παντοτινός!

Ήρεμα φέρνει ο χωρισμός το ποτήρι στα χείλη και του λέει:

-Εγώ έχω βρει καλύτερους τρόπους να βασανίζω. Όποτε είμαι οριστικός το ξέρω, δεν το λέω. Ελπίδες ψεύτικες γεννώ στα δύστυχα μυαλά τους πως κάποια μέρα θα επιστρέψει ο άνθρωπός τους πίσω. Κι έτσι υποφέρουν πιο πολύ και πιο αργά αναρρώνουν. Κι έτσι αργά εξατμίζονται στου πόνου το καζάνι.

Κι ο θάνατος πληγώθηκε και του θανάτου πέφτει.

Πληρώνει όλα τα ποτά, σηκώνεται και φεύγει.

 

Ι: Ο Ορέστης Ντάντος είναι ένας τίμιος και ευγενικός γίγαντας. Και έχει και ελληνόφωνο στίχο.