SPACIBA, KAITH, σε ευχαριστούμε για τη διαύγειά σου. Ναι, για την Καιτούλα τη Γαρμπή ο λόγος. Ναι, για το κορίτσι που τραγούδησε της επιτυχίες του Φοίβου και μετράει περίπου 30 χρόνια στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Ναι, για εκείνη που δεν θα την ενέτασσε κανείς εύκολα στο «έντεχνο» ή «ποιοτικό» ελληνικό τραγούδι.

 

Η δολοφονία του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία έγινε το πιο εύγλωττο σύμβολο του βαθιά ριζωμένου φυλετικού ρατσισμού στις ΗΠΑ, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Η μαζική κυκλοφορία του οπτικοακουστικού υλικού αυτής της φρικώδους βίας συγκλόνισε την υφήλιο και προκάλεσε κύματα διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο.

 

Είναι η ίδια γυναίκα που στην παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας απευθύνθηκε στο κοινό της με την έκκληση για περισσότερο σεβασμό και αγάπη σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου και φυσικά με τον ανάλογο σεβασμό του τρόπου που επέλεξαν να αυτοπροσδιορίζονται.


Η δημοφιλής τραγουδίστρια επέλεξε να σχολιάσει στον λογαριασμό της στο Twitter τo γεγονός αυτό. Έγραψε:

 

«Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πριν από 57 χρόνια, είχε ένα όνειρο πως τα τέσσερα μικρά του παιδιά θα ζουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Δυστυχώς, αυτή η μέρα δεν έχει έρθει ακόμα και το όνειρο παραμένει εφιάλτης».

 

 

 

Ακουλούθησαν αρκετά δηλητηριώδη σχόλια που ειρωνεύονταν την απόφασή της να τοποθετηθεί δημόσια και την προέτρεπαν να «συνεχίσει να τραγουδάει καλύτερα».


Φαίνεται πως στο συλλογικό φαντασιακό μας η Καιτούλα (το υποκοριστικό χρησιμοποιούν συχνά οι fans της) δεν νομιμοποιείται να εκφέρει πολιτικό λόγο. Φαίνεται πως από το βάθος του φαντασιακού αυτού εκκινούν ένα-δύο αξιώματα όπως «η πολιτική και ο πολιτικός λόγος πρέπει να αρθρώνονται από σοβαρά άτομα (ιδανικά άντρες) με σοβαρά επαγγέλματα, σε σοβαρά πλαίσια.»

 

Η τραγουδίστρια αποδόμησε με χειρουργικό τρόπο (ή αν προτιμάτε «πετσόκοψε») τις προβληματικές παραδοχές αυτής της σοβαροφανούς κριτικής. Σε απάντησή της γράφει πως:

 

«Για όσους ξαφνιαστήκατε για το tweet που έκανα με αφορμή τη δολοφονία ενός συνανθρώπου μου, συγκλονισμένη και εγώ, όπως όλος ο κόσμος, και θεωρήσατε πως δεν πρέπει να με αφορά το θέμα ίσως επειδή είμαι άσπρη, ίσως επειδή πέφτει μακριά η Αμερική, ίσως επειδή δεν τραγουδάω ποίηση, εγώ –ήρεμα το λέω– θα πρότεινα να αναθεωρήσετε γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι δουλειά όλων μας».

 

 

Είναι η ίδια γυναίκα που στους ληστές της φαίνεται να δήλωσε καθησυχαστικά «παιδιά, να είστε καλά, για να το κάνετε αυτό θα πρέπει να έχετε ανάγκη» βάζοντας την αξία των δικών της προσώπων πάνω από την αξία των κοσμημάτων. Δεν γύρισε μετά τα κανάλια παραληρώντας για την εγκληματικότητα και ούτε έκλεισε το μάτι σε αυτούς που θα ανακουφίζονταν ιδιαίτερα αν υπαινισσόταν ότι η μετανάστευση σχετίζεται κάπως με αυτό.

 

Είναι η ίδια γυναίκα που στην παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας απευθύνθηκε στο κοινό της με την έκκληση για περισσότερο σεβασμό και αγάπη σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου και φυσικά με τον ανάλογο σεβασμό του τρόπου που επέλεξαν να αυτοπροσδιορίζονται.

 

Είναι η ίδια η γυναίκα που απαντάει χιουμοριστικά στις τσιγκλιές κάποιων που πάνε να κάνουν ταξική ανάλυση στα τραγούδια της, όπως στην ακόλουθη περίπτωση:

 

«Καίτη η "Κιβωτός" έχει κάποιου είδους διαλεκτική σχέση με τη φθορά του καπιταλισμού; Ρωτάω για την πτυχιακή μου» έγραψε ένας χρήστης, και η Γαρμπή απάντησε σε ίδιο ύφος: «Θεωρώ πως ο ποιητής θέλει να τονίσει πως από την εποχή του Νώε μέχρι και του Φοίβου μονάχα στον έρωτα δεν υπάρχει υπεραξία».

 


Spaciba, Καίτη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι δουλειά όλων μας, έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει Davis ή Butler για να μιλήσεις για τον φυλετικό ρατσισμό και την ομοφοβία.