Υποτίθεται ότι η χρήση τους και ότι η συμμετοχή μας στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης μας εξασφαλίζει τη χαρά της επικοινωνίας και της ενημέρωσης. Όμως, κάθε μέρα που περνάει, με το πεδίο των ηλεκτρονικών φίλων μας να διευρύνεται όλο και περισσότερο, φαίνεται ότι νέα άγχη εισβάλλουν στη ζωή μας, έγνοιες που προκύπτουν από την υπερσυνδεσιμότητα, από την ολοένα και μεγαλύτερη προσβασιμότητα μας στις ζωές των άλλων. από το γεγονός ότι -αθέλητα- μπαίνουμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε τη δική μας πραγματικότητα με όσα ζουν οι φίλοι, οι γνωστοί, οι συνάδελφοι, ακόμη και άγνωστοι προς εμάς άνθρωποι, στην πραγματική ζωή, τουλάχιστον.
Την ίδια στιγμή, οι δικές μας προτιμήσεις και οι δικές μας ζωές είναι ομοίως εκτεθειμένες στα μάτια των άλλων και ενώ εμείς οι ίδιοι ποστάρουμε -κείμενα, φωτογραφίες, σκέψεις- και κάνουμε "like" σε όσα μας αρέσουν ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουμε να βρεθούμε κρινόμενοι ακριβώς για τις επιλογές μας. Όπως, για παράδειγμα στο Spotify, που μπορούμε να κριθούμε για το γούστο μας στη μουσική ή τις εμμονές μας με συγκεκριμένα τραγούδια. Ή στο LinkedIn εκεί που εκθέτουμε το βιογραφικό μας, τρέμοντας τη σύγκριση ή το ότι μπορεί να μη μας επιλέξουν για ένα εργασιακό πόστο ή για τη δουλειά που ονειρευόμασταν. Το να βρίσκεται το βιογραφικό μας σε κοινή θέα και να μπορεί ο οποιοσδήποτε να συγκρίνει τα επαγγελματικά του επιτεύγματα με τα δικά μας δεν είναι από τα πιο χαλαρωτικά που μπορεί να συμβούν σ' αυτή τη ζωή.
Όλοι αυτοί οι "κανονιοβολισμοί" απόψεων και το "μοίρασμα" ιδεών και γνώμης στο Facebook, κατά καιρούς ωθούν πολλούς στο να αποσυνδεθούν από το Μέσο, προτιμώντας την ψυχική τους γαλήνη, από την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας.
Το Instagram -κατά τους ειδικούς- προκαλεί τρόμο σε αρκετούς χρήστες, όχι μόνο γιατί ανησυχούν ότι θα χάσουν κάποιο event φίλων, αλλά γιατί ακριβώς σ' αυτό το κοινωνικό δίκτυο και λόγω της δύναμης της εικόνας, οι συγκρίσεις μπορούν να μας κάνουν ακαριαία δυστυχείς, ακόμη κι αν γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μία ωραιοποιημένη ή υπερβολική πραγματικότητα, σερβιρισμένη με πολλά πολλά φίλτρα.
Το Twitter; Έχει κάποιος άγχος να μας προσφέρει; Φυσικά! Το άγχος του να φανούμε αργόστροφοι, πολυλογάδες, χωρις κάποια έξυπνη ατάκα που σίγουρα έχει προλάβει να "τουϊτάρει" κάποιος άλλος. Ειδικά το συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης θεωρείται η αρένα του άγχους, της ταχύτητας και της επίδειξης δύναμης και ευστροφίας μέσα σε λίγους μόνο χαρακτήρες, γι' αυτό και πολλοί εγκαταλείπουν γρήγορα την προσπάθεια. Κάποιοι άλλοι πάλι βαριούνται όλο αυτό το γαϊτανάκι απαντήσεων που δεν σταματά ποτέ, αλλά και πάλι είναι ένα μέσο που τρέφεται με ατάκες, πολλές εξυπνάδες και κάποτε τρικούβερτους καβγάδες...
Την ίδια στιγμή, οι λουστραρισμένες φωτογραφίες του Pinterest, ειδικά αυτές με είδη σπιτιού, σύμφωνα με έρευνα δημιουργούν κατά 42% αίσθημα ανεπάρκειας σε μητέρες που αισθάνονται ότι το σπίτι τους δεν ανταποκρίνεται στα υψηλά standard αισθητικής που θέτει το δίκτυο.
Όσο για το Facebook, όλο αυτό το αίσθημα που κάποτε φτάνει να θυμίζει σχολικό re-union, όλοι αυτοί οι "κανονιοβολισμοί" απόψεων και το "μοίρασμα" ιδεών και γνώμης που κάποτε μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση, κατά καιρούς ωθούν πολλούς στο να αποσυνδεθούν από το Μέσο, προτιμώντας την ψυχική τους γαλήνη, από την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας.
Με στοιχεία από New York, The Cut
