Θα το γράψω απνευστί: Aυτό που με τρομάζει περισσότερο στην περίπτωση Λαζαρίδη, δεν είναι ούτε η παχύδερμη άνεση με την οποία υπερασπίστηκε τις απάτες του στην τηλεόραση του Open (άλματα λογικής για νάνους)· ούτε η πλάγια συναίνεσή του στα κατινιάρικα σχόλια για την ηλικία της Μπακογιάννη (ο μπεμπέκος!)· αυτό που με τρομάζει είναι ότι ένας πρώην δημοσιογράφος στην πιο λούμπεν φυλλάδα που έγινε ποτέ, την «Ελεύθερη Ώρα», ένα συνωμοσιολογικό έντυπο γραμμένο συνειδητά από καραγκιόζηδες για καραγκιόζηδες― ένα τέτοιο λαμπρό δείγμα δημοσιογράφου έγινε υφυπουργός από την κυβέρνηση των αρίστων, η οποία έχει ισχυρή, πολύ ισχυρή άποψη πώς πρέπει να είναι τα μέσα και τι είναι ορθό να γράφουν· αφού όποιος βλέπει αυτή την μορφή που ακτινοβολεί κύρος και ευφυία, δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί και να της ζητήσει να τον κυβερνήσει.
Έτσι και η άλλη κυβέρνηση, που επίσης είχε πολύ μίσος και απωθημένα με τα media, η κυβέρνηση του ρακένδυτου ηθικού πλεονεκτήματος, είχε χρίσει κορυφαίο σύμβουλο του πανίσχυρου τότε υπουργού ψηφιακής ανάπτυξης Νίκου Παππά τον εκδότη της εφημερίδας «Το Χωνί», μιας εφημερίδας τοξικής, αλλοπρόσαλλης και χυδαίας που δεν ήξερε καλά -καλά το ελληνικό αλφάβητο και παρά την υποτυπώδη κυκλοφορία της έπαιρνε πακτωλούς κρατικής διαφήμισης.
Είναι αποκαρδιωτικό ότι και τα δύο πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, συγγενεύουν σε αυτό: στην τραμπική υπερκριτική των μέσων, την προσπάθεια να τα ελέγξουν ευθέως ή πλαγίως και στην υποκριτική αντίληψη τί είναι καλό medium ή όχι.
Τουλάχιστον να μην έκαναν και συνέδρια για την κατάσταση του Τύπου…
