Το να ερωτευτείς είναι μια τρυφερή, μυστική και συντριπτική διαδικασία. Ως ανθρώπινα όντα, μοιραζόμαστε παρόμοια σώματα, ανάγκες, φόβους και επιθυμίες. Ζούμε μέσα στα ίδια οικολογικά συστήματα και εξαρτόμαστε από άλλα είδη. Σε μια ακμάζουσα κοινότητα, η σύνδεση εξαπλώνεται σχεδόν αθόρυβα, χωρίς να ζητάει άδεια. Μερικές φορές, η αγάπη παραμένει ιδιωτική επειδή μας εκθέτει. Μας κάνει ευάλωτους και αβέβαιους για το αν θα ανταποκριθεί. Υπάρχει κίνδυνος, ντροπή και η πιθανότητα να πληγωθούμε. Όπως δηλώνει η κοινωνιολόγος Eva Illoutz, ο έρωτας σήμερα έχει αναδιαμορφωθεί ριζικά μέσω της καταναλωτικής κουλτούρας και του θεραπευτικού λόγου. 

 

Το να ζούμε σε κοινωνίες που είναι όλο και πιο αποσυνδεδεμένες έχει εντείνει την συναισθηματική προσκόλληση σε άψυχα αντικείμενα. Η εμπορευματοποίηση της χαριτωμενιάς εκμεταλλεύεται αυτή την αποσύνδεση, προκαλώντας ένστικτα φροντίδας και ανατροφής, προσελκύοντας τους καταναλωτές προς χαριτωμένα αντικείμενα. Σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από αδυναμία, αυτά τα αντικείμενα προσφέρουν μια ψευδαίσθηση ελέγχου και ανωτερότητας. «Η χαριτωμενιά δεν είναι απλώς μια αισθητικοποίηση, αλλά μια ερωτικοποίηση της αδυναμίας, που προκαλεί τρυφερότητα για τα «μικρά πράγματα», αλλά και, μερικές φορές, την επιθυμία να τα υποτιμήσουμε ή να τα μειώσουμε περαιτέρω», δηλώνει η κριτικός πολιτισμού Sianne Ngai. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η εγγενής ιεραρχία μεταξύ καταναλωτή και εμπορεύματος, αποκαλύπτοντας ότι η χρήση των ζώων από την κοινωνία στη διαφήμιση και την παραγωγή δεν είναι αθώα. 

 

Τα παιχνιδιάρικα πλάσματα της Leonie Spechts θυμίζουν τις τεχνητές αναλογίες προσώπου που συναντάμε στα σημερινά προϊόντα, διαταραγμένες από ατέλειες και ασυμμετρίες. Μερικά κάθονται απευθείας στο πάτωμα της γκαλερί. Για να τα δει καθαρά, ο θεατής πρέπει να σκύψει και να τα συναντήσει στο επίπεδό τους, μπαίνοντας σε μια οικεία θέση. Τα κεραμικά ανάγλυφα που κρέμονται στους τοίχους είναι ψηλότερα και, με τη σειρά τους, αναλαμβάνουν το ρόλο της επιτήρησης. Τα πλάσματα ανοίγουν τη γλώσσα τους, μια κίνηση που δεν είναι μόνο ζωώδης και ευάλωτη, αλλά συνδέεται και με το κοινωνικό πλαίσιο. Στην ελληνική αργκό, το να γλείφεις κάποιον σημαίνει να γλείφεις έναν ανώτερο, δείχνοντας υποταγή. Οι επιλογές υλικών της Specht συνδυάζουν φυσικές και τεχνητές ιδιότητες. Ο μανγανίτης πηλός και τα πολύχρωμα γυαλιά δημιουργούν μια ένταση μεταξύ ομοιομορφίας και ατομικότητας. Οι πίνακες είναι φτιαγμένοι με πολύ αραιωμένη και στρωμένη λαδομπογιά. Διατηρώντας μια παλέτα χρωμάτων που θυμίζει σάρκα, το μέσο ζωγραφικής είναι μια συνθετική ουσία που ενισχύει τη ροή και δημιουργεί ένα γυαλιστερό, τελειωμένο φινίρισμα. 

 

Θεωρώντας την αγάπη ως έναν παγκόσμιο νόμο του σύμπαντος, η Ines Kaufmann απεικονίζει ονειρικούς κόσμους που τοποθετούν σε πλαίσιο τους ανθρώπους, τη φύση και τους μύθους. Εκφράζει την διαισθητική της άποψη για τον φυσικό κόσμο συνδυάζοντας πολύχρωμα χρώματα και σχήματα στον καμβά. Δημιουργεί ένα σύμπαν που ευδοκιμεί από τις αντιθέσεις. Τα έργα της ακτινοβολούν μια εγγενή ποίηση που προέρχεται από το υποσυνείδητό της καθώς και από τις εμπειρίες της ζωής. Εστιάζει στην ιδέα μιας ουτοπίας στην οποία οι φυσικοί νόμοι παύουν να υπάρχουν. Τα έργα της Kaufmann κινούνται με ευελιξία μεταξύ της παραστατικής και της αφηρημένης τέχνης. Χρησιμοποιώντας παιχνιδιάρικες χρωματικές συνθέσεις και υποβλητική γλώσσα του σώματος, εξερευνά το άτομο μέσα στο συλλογικό, σκηνοθετώντας συναντήσεις που συνδυάζουν τον ερωτισμό με τις μυθικές φυσικές ρίζες. 

 

Η έκθεση στο Alkinois Athens λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν είναι επιλογή, αλλά εγγενής ανάγκη. Κινηθεί προς πολλές κατευθύνσεις: προς τους άλλους, προς τα ζώα, προς τη φύση και προς τον εαυτό μας. Το να νιώθουμε βαθιά, ακόμα και όταν είναι δυσάρεστο, είναι ένας τρόπος να παραμένουμε παρόντες στον κόσμο. Από εκεί, το «αγαπώ κρυφά όλους» γίνεται μια σιωπηλή αλήθεια για το πόσο ανοιχτοί είμαστε ήδη. Είναι δική μας ευθύνη να συνειδητοποιούμε την αξία της αγάπης και της σύνδεσης. Το να επανασυνδεθούμε με τον φυσικό κόσμο και τα ζώα ισοδυναμεί με την επιστροφή στο σπίτι, σε ένα πιο πρωτόγονο μέρος του εαυτού μας.