H περιοχή του Ελληνικού συγκαταλέγεται πλέον στα hot spots για ανέγερση σύγχρονων γραφείων. To διακεκριμένο αρχιτεκτονικό γραφείο Potiropoulos+Partners, που έχει υπογράψει σχεδιαστικά μερικά από τα μεγαλύτερα έργα στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, παρουσιάζει το πρότζεκτ Serrated Transparency με ένα concept που θέτει στο προσκήνιο του σχεδιασμού την καινοτομία και τη διαχρονικότητα των καθαρών γραμμών και ξεχωρίζει με την προσέγγιση της αρχιτεκτονικής πρόθεσης.
Το κτίριο βρίσκεται στην περιοχή του Ελληνικού και έχει ανοιχτές θεάσεις προς τη θάλασσα. Το άμεσο αστικό περιβάλλον απαρτίζεται από νέα και παλαιότερα κτίρια γραφείων και κατοικιών, χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική σημασία. Σε πολεοδομικό επίπεδο, ο τοπικός «κόκκος» είναι σχετικά μικρός και τα κτίρια έχουν χώρο να αναπνέουν μέσα στα οικόπεδα, καθώς πλαισιώνονται από περιοχές πρασίνου.
Η προσέγγιση του σχεδιασμού για το προτεινόμενο κτίριο είναι φαινομενικά απλή για το ογκοπλαστικό, παρ’ όλα αυτά περίπλοκη όσον αφορά την αρχιτεκτονική πρόθεση, η οποία εμπεριέχει μια συγκεκριμένη μέθοδο ως προς την επεξεργασία της κυρίας όψης. Το περίγραμμα του κτιρίου εισάγει μια σχετικά απλή γεωμετρία, αυτή ενός τραπέζιου, το οποίο εκτείνεται σε όλο το οικόπεδο και σημαίνει την κύρια γωνία. Τα περιγράμματα των κατόψεων των ορόφων διακόπτονται από ένα κεντρικό εσωτερικό αίθριο σε όλο το ύψος του κτιρίου.
H «ομαλότητα» της κάτοψης έρχεται σε αντίθεση με το ραβδωτό της όψης. Εδώ ο χώρος εκλαμβάνεται ως ένα πεδίο δυνάμεων σε δυναμική ισορροπία, όπου ο «γραμμικός» χώρος αντιτίθεται στη ραβδωτή οργάνωση της όψης. Όλη η διαδικασία οδηγείται από τις οπτικές φυγές προς τη θάλασσα και τον προσανατολισμό του ήλιου, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια διακριτική έκφραση των περίπλοκων δυναμικών μεταξύ τους.
Η αρχιτεκτονική ιδέα διερευνά την αντίστιξη του «ομαλού και του ραβδωτού» σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, τους διάφορους βαθμούς διαφάνειας που προκύπτουν από το ραβδωτό της κύριας όψης και το φιλτράρισμα του φυσικού φωτός, και τις φυγές από και προς το κτίριο. Ευθύγραμμα και καμπύλα τμήματα γυαλιού σχηματίζουν την οδοντωτή ακμή της όψης και αντανακλούν το φως με ποικίλους τρόπους, επηρεάζοντας τη διαφάνεια του υλικού από διαφορετικές γωνίες, δημιουργώντας μια δυναμική, σχεδόν κινηματογραφική κίνηση του κτιρίου καθώς το πλησιάζει κανείς από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης.
Η τεθλασμένη όψη υπονοεί και μια σχέση του δομημένου με το φυσικό στοιχείο. Διαπραγματεύεται πώς το κτίριο «φέρνει» μέσα το φυσικό πράσινο, αρχικά από το κεντρικό αίθριο όπως και μέσω της αφηρημένης γεωμετρίας των αντανακλάσεων (του πρασίνου) στην όψη, κάνοντάς το μέρος του κτιρίου.
Το περίγραμμα του κτιρίου εισάγει μια σχετικά απλή γεωμετρία, αυτή ενός τραπέζιου, το οποίο εκτείνεται σε όλο το οικόπεδο και σημαίνει την κύρια γωνία. Τα περιγράμματα των κατόψεων των ορόφων διακόπτονται από ένα κεντρικό εσωτερικό αίθριο σε όλο το ύψος του κτιρίου. H «ομαλότητα» της κάτοψης έρχεται σε αντίθεση με το ραβδωτό της όψης.
