Πως μια μαύρη τρύπα "καταβροχθίζει" ένα άστρο

«Όταν ένα αστέρι παρασύρεται από τη βαρύτητα μιας μαύρης τρύπας, τότε ένα μέρος του χάνεται μέσα στην οπή και το υπόλοιπο εξάγεται σε υψηλές ταχύτητες».
Εάν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη στο μέγεθος ενός κερασιού τότε θα είχαμε δημιουργήσει μια μαύρη τρύπα. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, μια μαύρη τρύπα είναι εκείνο το σημείο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγαντιαίου άστρου.

Διαστημικά και επίγεια τηλεσκόπια εντόπισαν ένα από τα πιο βίαια αλλά και εντυπωσιακά κοσμικά φαινόμενα. Ένα άστρο πέφτει στα βαρυτικά δίχτυα μιας μαύρης τρύπας η οποία το κυριολεκτικά το διαλύει. Είναι η πρώτη φορά που τηλεσκόπια «βλέπουν» σε εξέλιξη τον χορό θανάτου ανάμεσα σε μια μαύρη τρύπα και ένα άστρο και η NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια καταπληκτική εικόνα του φαινομένου.

Ομάδα αστρονόμων στις ΗΠΑ θέλησε να βρει στοιχεία για τη «συνάντηση» ενός άστρου και μιας μαύρης τρύπας, συνάντηση που είναι συνήθως μοιραία για το άστρο. Οι ερευνητές έριξαν στη μάχη πολλά διαστημικά και επίγεια όργανα όπως το διαστημικό παρατηρητήριο GALEX και το τηλεσκόπιο Pan-STARRS1 που βρίσκεται στη Χαβάη.
Τα τηλεσκόπια σάρωναν το Σύμπαν για να εντοπίσουν το φαινόμενο και τελικά εντόπισαν τα ίχνη του σε έναν μακρινό γαλαξία. Ο γαλαξίας αυτός βρίσκεται σε απόσταση 2,7 δις ετών φωτός από εμάς και στο κέντρο του βρίσκεται μια γιγάντια μαύρη τρύπα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του endiaferonta, τα τηλεσκόπια εντόπισαν ένα άστρο που βρισκόταν στο στάδιο του «κόκκινου γίγαντα» να είναι παγιδευμένο από την μαύρη τρύπα η οποία το «απομυζά».
«Οταν ένα άστρο συλλαμβάνεται από μια μαύρη τρύπα οι βαρυτικές της δυνάμεις το διαλύουν. Ένα μέρος της ύλης του άστρου πέφτει μέσα στην τρύπα ενώ το υπόλοιπο εκτοξεύεται με μεγάλη ταχύτητα στο Διάστημα. Στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε τη λάμψη των αερίων του άστρου να πέφτει μέσα στην τρύπα αλλά και το αέριο που εκτοξεύεται το οποίο αποτελείται κυρίως από ήλιο. Είναι σαν να συγκεντρώνουμε στοιχεία από μια σκηνή εγκλήματος» αναφέρει η Σούβι Γκεζάρι, του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.