«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ πιθανή εξέλιξη: σε μερικές εβδομάδες από σήμερα ένας από τους δυο τους θα είναι νεκρός, είτε ο Βλαντιμίρ Πούτιν είτε ο Γεβγκένι Πριγκόζιν», μου είχε πει ένας αναλυτής προ δύο μηνών, στις 24 Ιουνίου, την μοιραία ημέρα που πραγματοποιήθηκε η αναπάντεχη αντάρτικη πορεία της ομάδας Wagner προς τη Μόσχα.
Πράγματι, έτσι και έγινε. Ακριβώς δύο μήνες έπειτα από το συμβάν που κλόνισε όσο τίποτε άλλο την αξιοπιστία του καθεστώτος του Κρεμλίνου, και αποτέλεσε μάλλον το ισχυρότερο πλήγμα στο κύρος του Ρώσου προέδρου, ο ανορθόδοξος και αιμοδιψής ηγέτης της ιδιωτικής παραστρατιωτικής ομάδας που έγινε παγκοσμίως γνωστή για την δράση της στο μέτωπο της Ουκρανίας έπεσε νεκρός.
Το τέλος του έμελλε να είναι αρκετά πιο επεισοδιακό από την συνήθη πτώση από το παράθυρο που επιφυλάσσει του Κρεμλίνο σε όσους επιθυμεί να καθαρίσει. Στην περίπτωση του, ήρθε με την μορφή της πτώσης του ιδιωτικού αεροσκάφους που τον μετέφερε, μαζί με δέκα άλλα άτομα, και που συνετρίβη στην περιοχή του Τβέρ τυλίγοντας τα σώματα όλων τους στις φλόγες.
Αδίστακτος και απρόβλεπτος, μυστήριος αλλά ενίοτε τρομερά θρασύς και αυθόρμητος, στα 62 χρόνια της ζωής του ο Γεβγκένι Βικτόροβιτς Πριγκόζιν συνδέθηκε με αμέτρητα σκάνδαλα διαφθοράς, και μπλέχτηκε σε περιστατικά βίας που ξεκίνησαν από εφηβικές διαρρήξεις στο Λένινγκραντ και ξεπέρασαν κατά πολύ τα σύνορα της Ρωσίας.
Αδίστακτος και απρόβλεπτος, μυστήριος αλλά ενίοτε τρομερά θρασύς και αυθόρμητος, στα 62 χρόνια της ζωής του ο Γεβγκένι Βικτόροβιτς Πριγκόζιν συνδέθηκε με αμέτρητα σκάνδαλα διαφθοράς, μπλέχτηκε σε περιστατικά βίας που ξεκίνησαν από εφηβικές διαρρήξεις στο Λένινγκραντ και ξεπέρασαν κατά πολύ τα σύνορα της Ρωσίας, και ήρθε σε επαφή με δεκάδες αρχηγούς κρατών και εξέχουσες προσωπικότητες. Ήταν μια εξέλιξη που φάνταζε απίθανη για ένα μοναχοπαίδι που γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1961, στο Λένινγκραντ της Σοβιετικής Ένωσης, και μεγάλωσε μονάχα με την νοσοκόμα μητέρα του.
Ξεχωρίσαμε δέκα λεπτομέρειες από την πολύπλοκη ζωή του, που συνδέονται με συναρπαστικό τρόπο με την πολυτάραχη ιστορία της Ρωσίας αλλά και με τις ευρύτερες παγκόσμιες εξελίξεις και ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με τον Πούτιν μέχρι τον θάνατο του.
Ένας παρ’ ολίγο σκιέρ που μεγάλωσε στην σημερινή Ουκρανία
Η ιστορία έχει καμιά φορά έναν περίεργο τρόπο να κάνει κύκλους: ο άνθρωπος που θα προκαλούσε μερικά από τα πιο αιματηρά επεισόδια στο έδαφος της Ουκρανίας πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα των παιδικών του χρόνων στην ουκρανική πόλη Zhovti Vody, μόλις μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημερινό μέτωπο του Μπαχμούτ. Ο Πριγκόζιν μπορεί να γεννήθηκε στο Λένινγκραντ, τη σημερινή Αγία Πετρούπολη, ωστόσο ο θάνατος του πατέρα του και μηχανικού ορυχείων το 1969, όταν ο μικρός Γεβγκένι ήταν μόλις 9 ετών, τον οδήγησε στην μικρή πόλη που σήμερα βρίσκεται στην καρδιά της Ουκρανίας, όπου μεγάλωσε με τον θείο του και Σοβιετό επιστήμονα Γεφίλ Ιλίτς Πριγκόζιν.
Ο μικρός Γεβγκένι είχε από μικρός μια ιδιαίτερη αδυναμία στην κληρονομιά του συνονόματου παππού του, ο οποίος ήταν λοχαγός στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πολέμησε στις μάχες του Rzhev, για τις οποίες έλαβε τιμητικό μετάλλιο από το Σοβιετικό καθεστώς. Μάλιστα, πολλά χρόνια αργότερα, ο Πριγκόζιν θα χρηματοδοτούσε την πολεμική ταινία «Rzhev», βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του 1991 του Vyacheslav Kondratiev, η οποία περιείχε και μια ειδική εύφημη μνεία στον αγαπημένο παππού του.
Προτού ωστόσο αποκτήσει ένα πραγματικό ενδιαφέρον με τους πολέμους, και καθώς εργαζόταν σε ένα τοπικό ορυχείο ουρανίου, ο Γεβγκένι αρχικά ονειρευόταν να αποκτήσει μια καριέρα ως επαγγελματίας σκιέρ. Υπαίτιος για αυτή του την ιδιαίτερη φιλοδοξία ήταν ο πατριός του, Samuil Fridmanovich Zharkoi, ο οποίος εργαζόταν ως εκπαιδευτής σκι και μύησε τον Πριγκόζιν από μικρή ηλικία στο απαιτητικό ορεινό άθλημα του σκι αντοχής. Ο Γεβγκένι αποφοίτησε τελικά από το 62ο αθλητικό οικοτροφείο του Λένινγκραντ το καλοκαίρι του 1977, ωστόσο έμελλε να εγκαταλείψει τις αθλητικές του φιλοδοξίες πολύ γρήγορα, έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό.
Εννέα χρόνια φυλακής
To 1979, ο μόλις 18χρονος Πριγκόζιν πιάστηκε από την αστυνομία του Λένινγκραντ να κλέβει περαστικούς στους δρόμους της πόλης.Το δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης δύο ετών και έξι μηνών με αναστολή, και ο Γεβγκένι εργάστηκε προσωρινά σε χημικό εργοστάσιο στο Βελίκι Νόβγκοροντ για να εκτελέσει την ποινή του. Ωστόσο το 1980 επέστρεψε αμετανόητος στο Λένινγκραντ και εντάχθηκε σχεδόν άμεσα σε μια εγκληματική συμμορία. Ο νεαρός Πριγκόζιν συμμετείχε σε μια σειρά διαρρήξεων μαζί με τους συνεργούς του, προτού συλληφθεί ξανά από την αστυνομία της πόλης κατά την διάρκεια μιας ληστείας, την ώρα που προσπαθούσε να πνίξει μια γυναίκα στον δρόμο καθώς δύο συνεργοί του έκλεβαν τα κοσμήματα και τις μπότες της.
Το 1981, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε δώδεκα χρόνια φυλάκισης, σε μια ειδική εγκατάσταση ύψιστης ασφαλείας, λόγω των εγκλημάτων της ληστείας, κλοπής, απάτης και εμπλοκής άλλων ανηλίκων σε εγκληματικές δραστηριότητες. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του ίδιου του Πριγκόζιν, εκείνος παραβίαζε συστηματικά τους όρους της απομόνωσής του, ενώ το 1985 ξεκίνησε να «διαβάζει εντατικά» και εργάστηκε ως οδηγός τρακτέρ και επιπλοποιός εντός του σωφρονιστικού ιδρύματος.
Το 1988, το Ανώτατο Δικαστήριο της Σοβιετικής Ένωσης μείωσε την ποινή του σε δέκα χρόνια για καλή συμπεριφορά, και δύο χρόνια αργότερα, αφού συμπλήρωσε εννέα χρόνια υπό κράτηση, ο Γεβγκένι αφέθηκε ελεύθερος. Πολλά χρόνια αργότερα, θα καμάρωνε με πομπώδες ύφος για το παρελθόν του στις φυλακές, σε μια προσπάθεια να προσελκύσει κρατούμενους ώστε να ενταχθούν ως μισθοφόροι στην Ομάδα Βάγκνερ.
Από πωλητής χοτ-ντογκ, μεγαλοεπιχειρηματίας
Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, ο Πριγκόζιν επιδίωξε να αποκτήσει ένα πτυχίο φαρμακευτικής από το Χημικό και Φαρμακευτικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ, ωστόσο δεν κατάφερε ποτέ να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Αντ’αυτού, και ενώ η Σοβιετική Ένωση βάδιζε σταδιακά προς την κατάρρευσή της, ο Γεβγκένι άρχισε να πουλά χοτ-ντογκ μαζί με τη μητέρα και τον πατριό του, στην υπαίθρια αγορά Apraksin Dvor στο Λένινγκραντ. Όπως θα δήλωνε αργότερα σε συνέντευξή του στους New York Times, η ενασχόλησή του με τα χοτ-ντογκ ήταν μια αναπάντεχη επιτυχία, και «τα ρούβλια συσσωρεύονταν πιο γρήγορα από όσο μπορούσε να τα μετρήσει η μάνα μου».
Με την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, και έπειτα από την ανέλπιστα επιτυχημένη ασχολία του στην υπαίθρια αγορά, ο Πριγκόζιν θα αποφάσιζε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο επιχειρηματικό πνεύμα της εποχής, ιδρύοντας ή συμμετέχοντας σε πολλές από τις νέες επιχειρήσεις που άρχισαν να ξεφυτρώνουν στη Ρωσία. Από το 1991 έως το 1997, ασχολήθηκε κυρίως με τον ραγδαία αναπτυσσόμενο κλάδο των παντοπωλείων και έγινε διευθυντής αλλά και μέτοχος του 15% της Contrast, της πρώτης αλυσίδας παντοπωλείων στην Αγία Πετρούπολη που συνίδρυσε με τον πρώην συμμαθητή του, Μπόρις Σπέκτορ.
Η συνεργασία του με τον παλιό φίλο και συμμαθητή του θα οδηγούσε τελικά τον Πριγκόζιν στην ενασχόληση του με τα τυχερά παιχνίδια, καθώς λίγο αργότερα ο Σπέκτορ θα τον όριζε Διευθύνοντα Σύμβουλο της Spectrum CJSC, του επιχειρηματικού κολοσσού που ίδρυσε τα πρώτα καζίνο στην Αγία Πετρούπολη. Η εφημερίδα Novaya Gazeta εικάζει ότι αυτή η εξέλιξη ευθύνεται μάλλον για την πρώτη γνωριμία του Γεβγκένι με τον τότε νεαρό Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 ήταν ήταν πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου για τα καζίνο και τα τυχερά παιχνίδια.
Ο σεφ του Πούτιν
Το 1995, όταν η επιχειρηματική φούσκα άρχισε να σκάει στην Ρωσία και τα έσοδα των εταιρειών του άρχισαν να καταρρέουν, ο Πριγκόζιν πήρε την απόφαση να εισέλθει δυναμικά στον κόσμο των εστιατορίων. Έπεισε ένα διευθυντικό στέλεχος της Contrast να ανοίξει ένα εστιατόριο μαζί του, και λίγες εβδομάδες αργότερα το Old Customs House (ρωσικά: Старая Таможня) άνοιξε τις πόρτες του στην Αγία Πετρούπολη. Δυο χρόνια αργότερα, το 1997, ο Πριγκόζιν άνοιξε ένα δεύτερο μαγαζί, το New Island, ένα εντυπωσιακό πλωτό εστιατόριο που αντλούσε έμπνευση από τα παράκτια ρεστοράν στον Σηκουάνα του Παρισιού που γρήγορα ένα από τα πιο μοδάτα και δημοφιλή εστιατόρια της ρωσικής πόλης.
«Οι θαμώνες του εστιατορίου μας θέλουν να δουν κάτι νέο στη ζωή τους, έχουν βαρεθεί αν τρώνε απλώς κοτολέτες με βότκα», είχε δηλώσει ο Γεβγκένι για το δημοφιλές εστιατόριο του, το οποίο κόστισε 400,000 αμερικανικά δολάρια και σύντομα άρχισε να προσελκύει όλη την αφρόκρεμα της Ρωσίας, και όχι μόνο. Το 2001, ο Πριγκόζιν σέρβιρε προσωπικά φαγητό στον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον τότε Γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ, που επέλεξαν το πλωτό εστιατόριο για το επίσημο δείπνο τους, ενώ την επόμενη χρονιά φιλοξένησε τον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους. Την εποχή εκείνη ήταν που ο Πριγκόζιν απέκτησε και το ιδιαίτερο ψευδώνυμό του, που μερικά χρόνια αργότερα θα αποκτούσε εναλλακτική σημασία.
Αμύθητα πλούτη
Στις αρχές της νέας χιλιετίας, ο Πριγκόζιν είχε αρχίσει να χτίζει μια ιδιαίτερα θερμή σχέση με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Το 2003, ο Ρώσος πρόεδρος γιορτάζει τα γεννέθλια του στο πλωτό New Island, και ο ιδιοκτήτης του αποφασίζει να εγκαταλείψει σιγά σιγά τους συνεργάτες του και να ιδρύσει τα δικά του ανεξάρτητα εστιατόρια. Η εταιρεία του, Concord Catering, δεν θα αργούσε να κερδίσει αμέτρητες κρατικές συμβάσεις, λαμβάνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια για προγράμματα σίτισης σχολείων και κρατικών υπηρεσιών. Το 2012, ο Πριγκόζιν υπέγραψε συμβόλαιο με την ρωσική κυβέρνηση για την παροχή γευμάτων στον ρωσικό στρατό αξίας 1,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, με διάρκεια μόλις ένα έτος.
Έτσι το 2012, ο Γεβγκένι μετακομίζει πλέον μαζί με την οικογένεια του σε μια τεράστια κατοικία στην Αγία Πετρούπολη, η οποία μεταξύ άλλων περιείχε ένα γήπεδο μπάσκετ και ειδικό χώρο προσγείωσης ελικοπτέρου. Ο επιχειρηματίας, άλλωστε, είχε αποκτήσει ήδη το δικό του ιδιωτικό τζετ καθώς και το πολυτελές γιοτ μήκους 35 μέτρων.
Αμέτρητες ήταν οι φορές που το Ίδρυμα κατά της Διαφθοράς κατηγόρησε τον Πριγκόζιν για διεφθαρμένες επιχειρηματικές πρακτικές - το 2017 υπολογίζεται πως η παράνομη περιουσία του ξεπερνούσε το ένα δισεκατομμύριο ρούβλια. Ο Αλεξέι Ναβάλνι ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Πριγκόζιν βρισκόταν πίσω από την εταιρεία Moskovsky Shkolnik, η οποία παρείχε τρόφιμα κακής ποιότητας σε σχολεία της Μόσχας, γεγονός που είχε προκαλέσει ξέσπασμα μαζικής δυσεντερίας το 2019. Μάλλον δικαίως, την περσινή χρονιά, ο Πριγκόζιν ανακηρύχθηκε διεφθαρμένο πρόσωπο της χρονιάς από το Πρόγραμμα Αναφοράς Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς.
Η ομάδα Βάγκνερ
Γύρω στο 2014, στο Λουγκάνσκ της Ουκρανίας, εμφανίζεται για πρώτη φορά μια ρωσική παραστρατιωτική οργάνωση που απαριθμεί 1000 μέλη. Αν και επισήμως ιδρυτής της εταιρείας παρουσιαζόταν ο Ντμίτρι Ούτκιν, ένας βετεράνος του Πολέμου της Τσετσενίας από τη Σιβηρία, από πολύ νωρίς υπήρχε ήδη συναίνεση μεταξύ των ρωσικών και ξένων μέσων ενημέρωσης ότι ο Πριγκόζιν ήταν ο πραγματικός εγκέφαλος του δικτύου μισθοφόρων.
Τον Φλεβάρη του 2018, η Βάγκνερ επιτέθηκε στις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις στη Συρία, σε μια προσπάθεια να καταλάβει ένα κοίτασμα πετρελαίου, και έτσι φτάνει πλέον στα πρωτοσέλιδα όλου του πλανήτη. Μερικούς μήνες αργότερα, τρεις Ρώσοι δημοσιογράφοι που εργάζονταν για έναν ειδησεογραφικό οργανισμό που δεν δίσταζε να ασκήσει κριτική στη ρωσική κυβέρνηση δολοφονήθηκαν στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, όπου ερευνούσαν τις δραστηριότητες του Ομίλου Wagner. Στην επίσημη απάντησή του για το περιστατικό, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών τόνισε ότι οι νεκροί δημοσιογράφοι ταξίδευαν χωρίς επίσημη διαπίστευση, οδηγώντας στις πρώτες εικασίες για στενούς δεσμούς της παραστρατιωτικής οργάνωσης με το καθεστώς του Κρεμλίνου.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 2018, ο Πριγκόζιν υπήρξε εξαιρετικά ενεργός στην Αφρική, όπου μέσω της Βάγκνερ και περίπου 200 πολιτικών συμβούλων που είχε αποκτήσει, ξεκινά να συμμετέχει σε υποθέσεις από τη Μαδαγασκάρη ως τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, και από την Αγκόλα, ως το Καμερούν.
Τον Μάρτιο του 2020, αποκαλύφθηκε επίσης πως ο Πριγκόζιν είχε βοηθήσει οικονομικά τον Σαίφ αλ-Ισλάμ Γκαντάφι, τον γιο του εκλιπόντος ανατρεπόμενου Λίβυου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι, στην εκστρατεία του για τις επόμενες προεδρικές εκλογές στη Λιβύη.
Κύματα κρέατος
Φυσικά, η Βάγκνερ θα γινόταν πλέον ευρέως γνωστή για τον καθοριστικό αλλά και ανατριχιαστικό ρόλο που έπαιξε, πριν αλλά και κατά την διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Ήταν η περίοδος που ο «σεφ του Πούτιν» θα ταξίδευε πλέον στο Ντομπάς για να επιβλέπει από κοντά την στρατιωτική πρόοδο της ομάδας του. Τον Αύγουστο του 2022, η Ομάδα Βάγκνερ ξεκινά να χρησιμοποιεί τεράστια διαφημιστικά billboard για τη στρατολόγηση νέων μελών στη Ρωσία, βγαίνοντας πλέον τελείως από την αφάνεια. Ένα μήνα αργότερα, στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα βίντεο που απεικονίζει τον Πριγκόζιν να επισκέπτεται φυλακές για να στρατολογήσει κατάδικους ώστε να ενισχύσει τις ρωσικές δυνάμεις στην πρώτη γραμμή στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας. «Κανείς δεν θα επιστρέψει πίσω από τα κάγκελα» φαίνεται να λέει ο Γεβγκένι, μια φράση που αποδείχθηκε προφητική για τους περισσότερους μισθοφόρους της Βάγκνερ, όχι ακριβώς για τους λόγους που υπονοούσε ο ηγέτης της.
Αμέτρητες ιστορίες έχουν πλέον δει το φως της δημοσιότητας για τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο κινείται η παραστρατιωτική ομάδα, τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και εκτός. Στις 13 Νοεμβρίου 2022, η Ομάδα δημοσιεύει ένα βίντεο που απεικονίζει τους μισθοφόρους της να χρησιμοποιούν μια βαριοπούλα για να εκτελέσουν βίαια Yevgeny Nuzhin, έναν λιποτάκτη που φέρεται να έχει επιστρέψει στους Ρώσους έπειτα από μια ανταλλαγή αιχμαλώτων. Ο Πριγκόζιν ακούγεται να σχολιάζει: «Μου φαίνεται ότι αυτή η ταινία πρέπει να ονομάζεται: «Ένας σκύλος πεθαίνει με θάνατο που αξίζει σε σκύλο».
Ο ίδιος ο Πριγκόζιν είχε ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι ο ρόλος της παραστρατιωτικής ομάδας είναι να μετατρέψει το μέτωπο του Μπαχμούτ σε κρεατομηχανή, σε μια ασταμάτητη αρένα θανάτου με συνέπειες και στις δύο πλευρές ώστε να προκαλέσει βαριές φθορές στις ουκρανικές δυνάμεις. «Η Βάγκνερ στέλνει κυριολεκτικά “κύματα κρέατος” καταδικασμένων Ρώσων μισθοφόρων», είχε σχολιάσει επίσης στη LiFO ο πολεμικός ανταποκριτής Ντέιβιντ Πατρικαράκος από το μέτωπο του πολέμου. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, υπό τις οδηγίες του Πριγκόζιν, η παραστρατιωτική οργάνωση χάνει περίπου 1000 στρατιώτες της την ημέρα στο μέτωπο της Ουκρανίας.
Η καθυστερημένη παραδοχή
Και όμως, ο άνθρωπος που στη συνείδηση ολόκληρου του πλανήτη έχει συνδεθεί άρρηκτα με την βίαια παραστρατιωτική οργάνωση θα παραδεχόταν την ανάμειξη του μόλις έναν χρόνο πριν τον θάνατό του. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2022, ο Γεβγκένι αποσύρει τους προηγούμενους ισχυρισμούς του ότι δεν είχε καμία σχέση με την Βάγκνερ, δημοσιεύοντας μια δήλωση στη ρωσική ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης VK όπου παραδέχτηκε ότι την είχε ιδρύσει ο ίδιος προσωπικά ,τον Μάιο του 2014, για να «προστατεύσει τους Ρώσους από τη γενοκτονία του ρωσικού πληθυσμού του Ντονμπάς».
Στην ανακοίνωσή του, ο Πριγκόζιν επιβεβαίωσε επίσης τους ισχυρισμούς, που προηγουμένως διέψευδε η ρωσική κυβέρνηση, τονίζοντας πως η ομάδα είχε εμπλακεί σε πολλές άλλες χώρες για να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα, και δηλώνοντας ότι οι μισθοφόροι της Βάγκνερ που «υπερασπίστηκαν τον συριακό λαό, άλλους λαούς των αραβικών χωρών, άπορους Αφρικανούς και Λατινοαμερικανούς, έχουν γίνει οι στυλοβάτες της πατρίδας μας».
Ο ηγέτης του Βάγκνερ, Γιεβγκένι Πριγκόζιν, επέβαινε στο αεροπλάνο που συνετρίβη, επιβεβαιώνει η ρωσική αρχή πολιτικής αεροπορίας
Η ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές
Και όμως, ο σεφ του Πούτιν φαίνεται πως ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για όλες τις «βρομοδουλειές» του καθεστώτος του Κρεμλίνου. Παράλληλα με την διεύθυνση της αποτρόπαιας παραστρατιωτικής ομάδας, ο Πριγκόζιν χρηματοδότησε και διηύθυνε ένα δίκτυο εταιρειών, με το όνομα Internet Research Agency Ltd. η οποία κατηγορείται για συντονισμό μιας τεράστιας διαδικτυακής «υπόγας» τρολ, που μεταξύ άλλων επιχείρησε να επηρεάσει τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016.
«Ποτέ δεν ήμουν απλώς ο χρηματοδότης του Internet Research Agency. Το εφηύρα, το δημιούργησα, το διαχειριζόμουν για μεγάλο χρονικό διάστημα» θα παραδεχόταν επισήμως αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2023.
Η Λιούμποφ Βαλεντίνοβνα Πριγκόζινα
Ο Πριγκόζιν ήταν παντρεμένος με τη Λιούμποφ Βαλεντίνοβνα Πριγκόζινα, φαρμακοποιό και επιχειρηματία, η οποία διαθέτει ένα υπερδημοφιλές δίκτυο μπουτίκ καταστημάτων γνωστό και ως Μουσείο Σοκολάτας («Музей шоколада») στην Αγία Πετρούπολη, καθώς και διάφορα καταστήματα σπα.
Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες: την Πολίνα (1992) και τη Βερόνικα (2005), καθώς και έναν γιο, τον Πάβελ, που γεννήθηκε είτε το 1996 είτε το 1998.
