Ιερείς διαφόρων θρησκειών, συντηρητικοί Ανατολής και Δύσης και γιατροί συντηρούν –με το αζημίωτο- μύθους και ψέματα για τον παρθενικό υμένα και το γυναικείο σώμα
Παρθενία. Όταν γίνεται λόγος γι’ αυτήν, είναι απολύτως δεδομένο ότι μιλάμε για την παρθενία των γυναικών. Όχι μόνο στην Ανατολή, αλλά σε ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτισμένης Δύσης, η αγνότητα των γυναικών είναι θησαυρός που πρέπει να διαφυλαχθεί με κάθε τρόπο, αρετή που χάνεται εκτός γάμου, προσόν που στέφει την ιδανική νύφη.
Στο συντηρητικό κομμάτι της Αμερικής, υπάρχουν άπειρες οργανώσεις που με παραμυθένιο τρόπο εξαναγκάζουν τα νεαρά κορίτσια σε συμβόλαια και όρκους για τη διατήρηση της παρθενίας τους μέχρι τον γάμο. Διοργανώνονται χοροεσπερίδες που τις άσπιλες νύφες συνοδεύει ο μπαμπάς. Λευκά φορέματα, λευκά τριαντάφυλλα, πλούσια δώρα σε κουτιά με λευκούς φιόγκους για τις υπάκουες θυγατέρες. Η διατήρηση της αγνότητας είναι ένα από τα προσόντα, μαζί με την ομορφιά και το πτυχίο που πρέπει να έχει μία νεαρή γυναίκα για να εξασφαλίσει μία ευτυχισμένη ζωή και έναν υγιή γάμο, για να διατηρήσει μία καλή θέση στον κοινωνικό περίγυρο, μαζί με τον σεβασμό της οικογένειας και του περιβάλλοντος της.
Δεν είναι απαραίτητο ότι η ρήξη του παρθενικού υμένα θα προκαλέσει αιμορραγία. Πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για κάτι σαν τεντωμένη μεμβράνη στην είσοδο του γυναικείου κόλπου, όμως, περισσότερο μοιάζει με σάρκινο scrunchie για τα μαλλιά, κάτι δηλαδή που μπορεί να είναι πολύ πιο ελαστικό απ’ ό,τι σας έκαναν να πιστεύετε και που η δομή του διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα
Σε χώρες, όπως η Τυνησία πάλι, η παρθενία θεωρείται προϋπόθεση τιμιότητας και... γονιμότητας. Συντηρούνται μύθοι και δεισιδαιμονίες για τη γυναίκα που χάνει την αγνότητά της εκτός γάμου. Συντηρείται, όμως, και ένα παράξενο εμπόριο γύρω από το γυναικείο σώμα και αυτό το συγκεκριμένο τμήμα των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Πλαστικοί χειρουργοί που ειδικεύονται στην υμενοπλαστική, χάπια που προκαλούν αιμορραγία στα γεννητικά όργανα για να ξεγελαστεί ο σύζυγος που βιώνει την «πρώτη νύχτα γάμου» με την άσπιλη γυναίκα του, μία κανονική επιχείρηση στημένη πάνω σ’ ένα ψέμα.
ΣYMΦΩΝΑ με τη σημειολόγο, Mariette Darrigrande σε αυτές τις κουλτούρες η αγνότητα ως υπόσχεση γονιμότητας είναι ζωτικής σημασίας. «Η διαδικασία του ξεπαρθενιάσματος είναι ταυτισμένη με το κόψιμο ενός λουλουδιού. Ένα απείραχτο λουλούδι, σ’ αυτές τις κουλτούρες ανθίζει και κυοφορεί σε έναν αγνό κήπο, όπως ο γάμος», εξηγεί. Τι συμβαίνει, όμως, όταν το λουλούδι έχει...κοπεί;
Ο Marco Pelosi είναι γυναικολόγος – πλαστικός χειρουργός. Θεωρείται κορυφαίος στην υμενοπλαστική, στην αποκατάσταση, δηλαδή, του παρθενικού υμένα.
«Άλλοι γυναικολόγοι θεωρούν ανήθικες τις υπηρεσίες που προσφέρω», λέει, «εγώ, όμως, δεν βρίσκω τίποτα κακό σ’ αυτού του είδους τις επεμβάσεις. Γιατί αποδεχόμαστε το να θέλει κάποιος να διορθώσει το σχήμα της μύτης του; Ή να βάψει τα μαλλιά του; Ή να κάνει λίφτινγκ; Κατά τον ίδιο τρόπο, αν μία γυναίκα θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο θα νιώσει καλύτερα με το σώμα και τον σύντροφό της, γιατί να κριθεί γι’ αυτό;».
Δεν είναι όμως εκεί το ανήθικο της υπόθεσης. Είναι στο γεγονός ότι αυτά τα χειρουργεία συντηρούν ένα ψέμα που με τη σειρά του βασίζεται σε έναν μύθο. Το ψέμα είναι προς τον εκάστοτε σύζυγο που θέλει τη γυναίκα του παρθένα και ο μύθος είναι ότι ο παρθενικός υμένας είναι κάτι που αξίζει να κρεμαστεί σε ένα μπαλκόνι.
Αυτούς τους μύθους προσπάθησαν να διαλύσουν με το βιβλίο τους οι γιατροί Ellen Stokken Dahl και Nina Brochman. Με επιστημονική κατάρτιση, φωτογραφίες και λόγια απλά προσπαθούν να εξηγήσουν στις χαωμένες αναγνώστριες τους γιατί ο παρθενικός υμένας δεν είναι αυτό που τους περιέγραψαν στο σχολείο, στην κατήχηση ή στη συντηρητική οικογένεια τους.
«Δεν είναι απαραίτητο ότι η ρήξη του παρθενικού υμένα θα προκαλέσει αιμορραγία. Πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για κάτι σαν τεντωμένη μεμβράνη στην είσοδο του γυναικείου κόλπου, όμως, περισσότερο μοιάζει με σάρκινο scrunchie για τα μαλλιά, κάτι δηλαδή που μπορεί να είναι πολύ πιο ελαστικό απ’ ό,τι σας έκαναν να πιστεύετε και που η δομή του διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα», εξηγούν, λέγοντας ότι παρθενικό υμένα μπορεί να διαθέτει και μία γυναίκα που έχει γεννήσει, αλλά και να μη διαθέτει κάποια που δεν έχει έρθει ποτέ σε σεξουαλική επαφή.
Σύμφωνα με την ανθρωπολόγο Ibtissem Ben Dendri τεράστιο ρόλο για το τι πιστεύει μία γυναίκα για το σώμα της, την αυτοδιάθεσή του και την αγνότητά της, παίζει το θρησκευτικό υπόβαθρο μέσα στο οποίο μεγάλωσε.
«Βλέπουμε ότι ακόμη και στις δυτικές κοινωνίες, πολύ συχνά η επικρατούσε αντίληψη είναι ότι το σεξ βρωμίζει το γυναικείο σώμα. Οπότε, δεν είναι παράξενο που πολλές γυναίκες θεωρούν ότι η υμενοπλαστική είναι μία επέμβαση που τις εξαγνίζει, τους δίνω πίσω τη χαμένη αθωότητά τους», λέει χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, από την άλλη υπάρχουν και τα θύματα βιασμού, όπως επισημαίνει η γαλλίδα γυναικολόγος και χειρουργός, Ghada Hatem. Στην κλινική της καταφεύγουν συνήθως κοπέλες από τον αραβικό κόσμο, στην πλειονότητά τους μουσουλμάνες, την επιλέγουν, όμως και θύματα βιασμού που θέλουν να «διαγράψουν» την τραυματική εμπειρία της πρώτης φοράς και να κάνουν μία νέα αρχή στη σεξουαλική της ζωή.
«Εξηγώ πάντα ότι δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα πειστεί ο σύζυγος περί της παρθενίας. Και ότι εγώ ως γιατρός δεν μπορώ να διαγράψω καμία οδυνηρή ανάμνηση μέσω ενός χειρουργείου. Και στις δύο περιπτώσεις δεν μπορώ να αλλάξω το ποια γυναίκα είναι αυτή που με επισκέπτεται. Γνωρίζω, όμως, ότι μπορεί να υποστεί βία, αν διαπιστωθεί ότι δεν είναι παρθένα, όπως γνωρίζω τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει μία τέτοια επέμβαση σε κάποια που προσπαθεί να επουλώσει πληγές σε ψυχή και σώμα», λέει.
Υπάρχει, λοιπόν, παρθενία που να συνδέεται με την ύπαρξη του υμένα; Μία ακτιβιστική οργάνωση στη Νάντη πριν από λίγο καιρό έδωσε μάχη προκειμένου να αποκατασταθεί η ερμηνεία που δινόταν στα λεξικά και η άμεση σύνδεση της ύπαρξης του υμένα με την παρθενία.
Αν δεν υπάρχει αίμα σε όλες τις παρθένες κατά την πρώτη σεξουαλική επαφή, αν σε κάποιες γυναίκες διατηρείται ο παρθενικός υμένας ακόμη και μετά την εγκυμοσύνη, τότε ποιες είναι παρθένες και ποιες όχι; Η απάντηση δόθηκε από Ιατρική Σχολή που προχώρησε σε διόρθωση της ερμηνείας, εξηγώντας ότι ο υμένας –ακριβώς όπως εξηγούν και οι δύο γιατροί πιο πάνω- είναι μέρος της γυναικείας ανατομίας που όμως διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα..!
Τόσος κόπος, λοιπόν, περί συμμόρφωσης στο ιδανικό της αγνότητας για έναν μύθο; Όσο ο μύθος συντηρεί τη χειραγώγηση των γυναικών και τις βιομηχανίες που συντηρεί ο... υμένας, ναι, προφανώς τόσος κόπος.
Όλη η ενδιαφέρουσα έρευνα της Ντόιτσε Βέλε στο παραπάνω βίντεο.
