Είμαι κάπου ψηλά στη Φλωρεντία.

Λίγο μετά το ξημέρωμα η γη ρουφάει την υγρασία και η πόλη ξεδιπλώνεται μπροστά μας.

Μένουμε σε ένα παλιό μοναστήρι και οι μυρωδιές από το λιβάνι είναι ακόμη νωπές.

Τα αμερικανάκια βουτάνε στην πισινά και δαγκώνουν μπισκότα.

Ξεκουράστηκα κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα.

Δοκίμασα ρυζόγαλο με λεμόνι και ονειρεύτηκα όλα όσα θα ήθελα να συμβούν.

Τα πουλάκια οργιάζουν στη φλυαρία.

Λες και έχουν να ιδωθούν μήνες μεταξύ τους.

Στην πόλη κατέβηκα χθες...

Οι καμάρες πολλαπλασιάζονται από τη μυωπία... και τα βλέπω όλα διπλά και τριπλά...

Τα αγάλματα στην πλατεία είναι σκεπασμένα από Γιαπωνέζους.

Τα παγωτά μυρίζουν αλήθεια... και οι άνθρωποι έχουν μια γλύκα και μια ευγένεια να σε εξυπηρετούν με προθυμία...

Έκοψα ντομάτες και τις ζούληξα στο στόμα μου.

Έχω πιει άπειρους καπουτσίνο... και τώρα που γράφω αρχίζω να θυμάμαι τις δουλειές μου μία μία....

Καθόμουν στον κήπο και ονειρευόμουν με τα ματιά ανοιχτά.

Τραγουδούσα...

Ποιος ξέρει...

Έχω δει τόσα πολλά, για να σας τα πω πρέπει να χωνευτούν... να δω τι θα κρατήσει ο οργανισμός μου για να το μοιραστώ...

Μπορεί να ζήσω στη Βουλιαγμένη για λίγο...

Άραγε βουλιάζει ο τόπος εκεί;

Έχεις κολυμπήσει ποτέ στη λίμνη;

Η Άννα Μαρία με ρωτάει αν είμαι ερωτευμένη...

...ναι... πρέπει να είμαι...

Δεν ξέρω που χωράει η λογική σε όλη αυτή την ιστορία... αλλά τον σκέφτομαι συνέχεια... και σίγουρα δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν.

...και θέλω να κάνω και πάρα πολλά παιδιά μαζί του...

Αυτά.

Φιλιά πολλά από εμένα και όλα τα λουλούδια της περιοχής...