Διαγνώστηκα με καρκίνο

Διαγνώστηκα με καρκίνο Facebook Twitter
18

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΝΑ

Η γιαγιά μου, φοβόταν ακόμα και να προφέρει αυτή τη λέξη. Όχι το "ένα", το "καρκίνος". Ή μάλλον ντρεπόταν. Ίσως και να ένιωθε πολύ μικρή στο άκουσμά της. Εγώ πάλι το αντίθετο. Πίστευα πως δεν ήταν και τίποτα τρομερό. Έκτος απ' αυτό, πίστευα ακόμη ότι μπορεί να συμβεί σε όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα, αλλά ποτέ σ' εμένα.  Αν κάποιος, κάπου, άκουγε αυτή μου τη σκέψη σίγουρα σήμερα θα γελούσε με την αδικαιολόγητη αλαζονεία που είχα.

"Λυπάμαι πολύ. Είναι Καρκίνος" είπε. Μετά αυτή η εικόνα. Αυτή ντε, πιο πάνω. Αν και διαγνώστηκα με Καρκίνο του μαστού και όχι των μαστών, η πρώτη εικόνα που έφερα στο μυαλό μου ήταν εκείνη με απόντες και τους δύο."Είναι ένα από τα είδη καρκίνου που επιφέρουν τους περισσότερους θανάτους ετησίως" γράφει, ίσως περισσότερο κυνικά απ' όσο πρέπει, στη Βικιπαίδεια. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως θα μείνω άβυζη. Μα είναι πολύ όμορφα. Πραγματικά πολύ όμορφα. Κρίμα είναι να τα χάσω. (Συνεχίζω απτόητα να επιμένω στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής αβυζίασης).

Ευτυχώς ο γιατρός δεν άκουσε τις σκέψεις μου. Για καλή μου τύχη μεσολάβησαν λίγα δευτερόλεπτα σιωπής, μπορεί και μισό λεπτό, ενδέχεται και ένα, ακόμα και δύο λεπτά, πιθανώς και αιώνες. Είναι κάτι που ακόμα και εκ των υστέρων δεν μπορώ να σας πω με ακρίβεια.

18

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

17 σχόλια
Πέρασα και εγώ αυτή την περιπέτεια και τώρα βρίσκομαι στο τέλος της, ή θέλω να ελπίζω τουλάχιστον. Διαγνώστικα με μια μορφή λευχαιμίας πριν 6 μήνες,κάθησα και εγώ στο κρεβάτι του πόνου, δέχθηκα τα ίδια τρυπήματα, έχασα τα μαλλιά μου και βίωσα όλη τη διαδικασία της χημειοθεραπείας. Αυτό που με κράτησε δυνατή ήταν η σκέψη ότι σε αυτή την αναμέτρηση ήθελα να νικήσω γιατί πολύ απλά θέλω να ζήσω κι άλλο και δεν θα κάνω τη χάρη σε κανένα καρκίνο να μου φορέσει την ταμπέλα του άρρωστου-ετοιμοθάνατου. Αποφάσισα έτσι να ζω το τώρα και να χαίρομαι όλες του τις στιγμές, έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν ξέρει πότε θα είναι το τέλος και ποτέ κανείς μας δεν θα είναι έτοιμος για αυτό. Με αυτό τον τρόπο όλους αυτούς τους μήνες συνέχισα όσο μπορούσα τη ζωή μου κανονικά, πήγαινα στη δουλειά μου και περνούσα χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους, εκτίμησα πράγματα που δεν είχα εκτιμήσει ως τώρα, την ίδια τη ζωή μου. Στην αναμέτρηση με τον καρκίνο διαλέγεις σε ποια πλευρά θέλεις να είσαι του νικητή ή του χαμένου και το παιχνίδι κρίνεται σε μεγάλο μέρος του απο αυτή την επιλογή, η επιλογή είναι δική σου. Σου εύχομαι ολόψυχα καλή δύναμη και να βγεις νικήτρια μέσα απο αυτό.
Έχεις άπειρη θετική ενέργεια απ'όλους εμάς! Πάντως εγώ ποτέ δε σκέφτηκα ότι ο καρκίνος θα μπορούσε να επισκεφθεί τους πάντες εκτός από εμένα, αντιθέτως. Όπως και να'χει, σου στέλνω τη στήριξή μου και την αγάπη μου!! Είμαι μαζί σου!!
Εντελώς ψυχρά και επιστημονικά: ο καρκίνος, και ιδίως του μαστού, είναι αντιμετωπίσιμος και ιάσιμος εδώ και πολύ καιρό. Αυτό είναι ένα πραγματικό δεδομένο, και ας μην έχει γίνει ακόμα αντιληπτό από την κοινωνία. Ο καρκίνος έχει νικηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, ακριβώς επειδή είναι μία πολύ συχνή, κοινή όπως λέμε, πάθηση. Ασφαλώς και η θεραπεία του ενέχει την ταλαιπωρία, σωματική και ψυχική (και πόσες άλλες παθήσεις δεν την έχουν..) αλλά αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα. Γρήγορα περαστικά!
...Δεν σε φοβάμαι εσένα καθόλου...είσαι πολλά επεισόδια μπροστά χωρίς να το ξέρεις.. ;)μόνο αυτό που είπες περί ολοκληρωτικής αβυζίασης φτάνει για να καταλάβει κάποιος, ότι προχωράς μόνο μπροστά και δεν βλέπεις τίποτα άλλο στον ορίζοντα εκτός απ το μέλλον σου...την ΖΩΗ σου στο μέλλον... Όλα να πάνε καλά και θα πάνε να μου το θυμηθείς!!! ;)υγ:ααα και πες στην φρικιπαιδεια να πάει να δει αν έρχομαι...
Δεν είσαι ανώνυμη! Και όνομα έχεις και ανθρώπους για τους οποίους είσαι σημαντική και σε αγαπούν και δεκάδες λόγους για να σταθείς δυνατή και να του αλλάξεις τα φώτα του καρκίνου! Σκέψου το όμορφο στήθος σου. Μην στιγματίζεις τον εαυτό σου, μην τον απομονώνεις. Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Δυστυχώς στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται ακόμα σαν να είναι κατάρα ή τιμωρία και χιλιάδες άνθρωποι εκτός από την αγωνία που βιώνουν για την πορεία της υγείας τους, βρίσκονται αντίμετωποι με την κοντόφθαλμη ελληνική πραγματικότητα και το στίγμα. Μην κάνεις το λάθος να εγκλωβιστείς σε αυτήν. Από τα γραφώμενά σου ακούγεσαι νέα, δεν ξέρω αν είναι έτσι. Για να έχεις πρόσβαση στο ίντερνετ λογικά θα είσαι. Σε αυτό ποντάρω κυρίως και ελπίζω να μην παρεξηγηθεί το μήνυμά μου. Θα ήθελα να σου επισημάνω ένα όνομα Salvatore Iaconesi. Δεν ξέρω αν γνωρίζεις αγγλικά ή ίσως ιταλικά. Αν όχι με τη βοήθεια κάποιου που γνωρίζει καλά κάποια από τις δύο γλώσσες, δες αυτή την ιστοσελίδα: http://www.artisopensource.net/cure/Το Salvatore Iaconesi στον οποίο ανήκει η σελίδα και στον οποίο διαγνώσθηκε καρκίνος στον εγκέφαλο, τον γνωρίζω προσωπικά. Σου το λέω αυτό για να σε καθησυχάσω για την σοβαρότητα του ατόμου και της πηγής που σου παραθέτω. ΠΡΟΣΟΧΗ Δεν θα βρεις κάποια θεραπεία. Θα βρεις πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις για την θεραπεία/μείωση του καρκίνου. Συζήτησε τις πληροφορίες που θα βρείς με τον γιατρό σου και ενημερώσου. Με την παραδοσιακή ιατρική ίσως να μπορούν να συνδυαστούν και άλλες λύσεις. Σκέψου θετικά! Σου εύχομαι πολλή και καλή δύναμη.Φιλικά,Μαρίνα
Να είσαι καλά! Να είσαι πάντα καλά! Σου εύχομαι να περάσει όλο αυτό και να θυμάσαι πως πέρασες από αυτό το λούκι και τα κατάφερες. Και θα τα καταφέρεις. Σου μιλάει μια survivor από καρκίνο του μαστού.
Το βιβλίο της veganelena ήθελα να σου προτείνω και εγώ. Το αγόρασα όταν διαγνώστηκε καρκίνος στο μπαμπά μου.Μας βοήθησε η ανάγνωσή του.Υπάρχει και η ιστοσελίδα http://www.bestrong.org.gr/Και ο σχετικός σύλλογος "άλμα ζωής".Καλή δύναμη!Με αποφασιστικότητα,κουράγιο,υπομονή,πείσμα,γέλιο,αγάπη όλα θα πάνε καλά.
Το πρώτο άκουσμα: Παγωμένο. Σα να σου έριξαν ένα παγόβουνο στο κεφάλι. Μήπως είναι λάθος; Να πάω και σε άλλο γιατρό...Φευ...Το μόνο που χάνεις, χρόνο..τόσο πολύτιμος..τώρα όσο ποτέ πριν... Μετά σκέψη. και μετά έρχεται η συνείδηση, η λογική παίρνει τη θέση της. Μετά το γιατί. Πιο προσωπικό. Γιατί σε εμένα. Και πάλι παγωμάρα. Σκέφτεσαι πρόσωπα που θα δικαιούντο να έχουν καρκίνο. ένας παιδεραστής ας πούμε. Αλλά όχι. Δεν έχεις εκδίκηση.για κανένα. Και πάλι μέσα σου. Εγώ είμαι΄. Ο Κώστας. Ο Νίκος. Η Βίκυ. Αναλύεις τις συνθήκες από τη μία. Τα όλα σου από την άλλη. Θα το παλέψω. Σίγουρα. Θα μου κάνει τη χάρη ο βλάκας να με αφήσει για πάντα. Ναι. Χωρίς χαμόγελο σίγουρα όχι. Πρέπει να είμαι όρθιος. Θα τα καταφέρω. Ο ύπνος παρένθεση. Η μέρα ελπίδα. Αχ μόλις βγαίνει ο ήλιος...Είμαι εδώ.- Γιώργος για το ολόσωμο!! -Έρχομαι!!! Αποτελέσματα. Υπάρχει κάτι ακόμα αλλά θα συνεχίσουμε. Και συνεχίζουμε. Και ξανά. Αύριο. Μεθαύριο. Κάθε μέρα. Μέχρι να μην έχει αύριο. Είμαι εδώ.Ζωντανός. Δεν υπάρχει χθες. Είναι ειρωνεία. Μπορούσα να κάνω πράγματα. Γιατί να μην το ξέρω.....Αχ ας τόξερα τουλάχιστον. Είπαμε μεγάλη ψυχή. Ας είναι..Τι θα άλλαζε; Θα έχανα τον ύπνο μου πιο νωρίς...Και ξαφνικά, μετά τους πόνους, τις αϋπνίες και τα τρυπήματα, η λύτρωση..Έφυγε, εξαφανίστηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ...Τώρα θα δείτε ποιος πραγματικά είμαι..Έχω να δώσω..Πιο πολλά από όσα και εγώ ήξερα ότι μπορούσα...Νάσαι καλά, πάντα...
Δεν σε θεωρώ αλλαζονική -έτσι είναι, ποτέ δεν πιστεύουμε ότι τα άσχημα θα συμβούν σ' εμάς, και σωστά, γιατί να έχουμε το μυαλό μας στο κακό;Σου εύχομαι περαστικά μέσα απ΄ την καρδιά μου. Ψηλά το κεφάλι :)