ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πάντα ήθελα έναν άντρα για φίλο. Να μην ζηλεύει, να μου δίνει συμβουλές, να ακούω την άποψη του. Είμαι παντρεμένη. Πρόσφατα γνωρίσα κάποιον σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Με πλησίασε όμορφα, δεν ήταν προστυχος ή προκλητικός σε αντίθεση με άλλους. Μιλαγαμε για αρκετο καιρό, φλερταραμε, ήρθαμε πολύ κοντά.Του είπα πολύ προσωπικά μου θέματα ,θέματα που με πνιγαν και ήθελα οπωσδήποτε μία αντρική γνώμη. Ήταν εκεί για μένα,μου έλυνε κάθε μου απορία. Δεν έμεινε όμως εκεί. Ανταλλαξαμε λόγια ερωτικά, φωτογραφίες πολύ προσωπικές. Ηθελε να με συναντησει.Μου ειπε ξεκαθαρα οτι ηθελε να βρεθουμε ερωτικα.Το ηθελα και εγω πολυ αλλα Του είπα ότι δεν πρόκειται να απατησω τον άντρα μου.Του ζήτησα να μείνει στην ζωή έστω και έτσι. Να μιλάμε. Αυτός όμως θίχτηκε ,δεν μπορούσε να μου συγχωρέσει ότι αρνήθηκα να τον συναντησω.Έτσι σταμάτησε να μου στέλνει μηνύματα, όσες φορές του εστελνα απανταγε μονολεκτικα.Του είπα ότι μου λείπει. Δεν μου απάντησε τίποτα.Με έχει πληγώσει όλο αυτό. Ξέρω ότι δεν έπρεπε να το αφήσω να εξελιχθεί ερωτικά αλλά ζώντας μέσα σ ένα χλιαρό γάμο το ενδιαφέρον του μ ενθουσίασε. Με γοήτευσε ότι στάθηκε στα προβλήματα μου.Μου έδωσετις συμβουλές του.Τώρα όμως μου λείπει.Δηλαδή δεν μπορούσαμε να μείνουμε φίλοι; Ή σεξ ή τίποτα;;

Αν αυτό το κείμενο περάσει τους modarators και βγει στην άβυσσο του διαδικτύου, εσείς, αγαπημένοι αναγνώστες, θα είστε τα πρώτα άτομα μετά απο καιρό που άκουσαν την κραυγή της σιωπής μου να βρυχάται κρατώντας με ξύπνιο για ακόμα μια φόρα. Για άλλο ένα βράδυ.Οι τέσσερεις τοίχοι που με περιτριγυρίζουν κάποτε ήταν μια αγκαλιά που κρατούσαν τις φωνές μακριά. Ασφαλή από έναν κόσμο που έμοιαζε να περιμένει για να με φάει.Πλέον οι τσιμεντενοι ογκόλιθοι δεν μπορούν να με βοηθήσουν. Οι φωνές με τα χρόνια μπήκαν μέσα μου και όσο το σκοτάδι άπλωνε με έκανε ένα με αυτό.Λάμψεις φωτός φανερώνουν φευγαλέα την ζωή που κάποτε ήμουν μέρος και νιώθω ένα νοσταλγικό χαμόγελο να ραγιζει στο ανεκφραστο πρόσωπό μουΔεν πιστεύω στην μοίρα, θεούς και δαίμονες. Σε προηγούμενες ζωες και τέρατα. Αλλά οι σκιές δεν σταματούν να μου φωναζουν, λένε πως φταιω.Λυπάμαι, αλλά δεν τους νοιάζει.Λυπάμαι.ΣΧΚ

Λοιπόν πριν τρία χρόνια γνώρισα ένα παιδί..τον ερωτεύτηκα σχεδόν αμέσως μόλις τον γνωρισα(και σας μιλάω για χοντρή καψούρα).Ομως κάποια στιγμή μετά από λιγο και καιρό και ενώ όλα έδειχναν πως και αυτός ενδιαφερόταν,εξαφανίστηκε.Μερικούς μήνες μετά έκανε την επανεμφανιση του στην ζωή μου και εν τέλει καταλήξαμε να γίνουμε πολυ καλοί φιλοι(παρόλο που κοινοί φίλοι και γνωστοί μας επέμεναν πως κάτι παιζόταν ακόμα)Για να μην σας τα πολυλογώ μεταξύ μας πια δεν υπάρχει κάτιΤο ζήτημα ειναι άλλο.Η κολλητή μου πρόσφατα μου εξομολογήθηκε πως έναν χρόνο τώρα τον ήθελε και πως ψυχικά περναγε αφάνταστα ζόρια γιατί φοβόταν να μου μιλήσει για όλο αυτο που συνέβαινεΚαι τώρα που τα ξέρω όλα νιώθω να εχει πέσει πάνω μου ένα βαρύ φορτίο που όμως δεν μπορώ να εκμυστηρευτώ σε κανέναν αφού ουτε ο φίλος μου γνωρίζει τίποτα ουτε και κανεις άλλος

και να έχεις την άλλη να σου σπάει τα νεύρα!Μηδέν σεβασμός και αγάπη.

Εχει 1 χρονο που χωρισα και αρκετα συχνα την σκεφτομαι ενω δεν εχουμε επαφες πια...αυτο που με απασχολει ειναι οτι πιστευω πως δεν θα βρω ξανα κατι τοσο καλο και πως παντα θα μου λειπει κατι απο αυτην.Ετσι μενω στασιμος κατα καποιο τροπο ...πως το ξεπερναμε αυτο?

Πως ξεπερνας εναν ανδρα; Τον εχω συνεχεια στην σκεψη μου και δεν μπορω να τον βγαλω..θελω να προχωρησω..να γνωρισω καποιον αλλο αλλα και που γνωριζω το μυαλο μου ειναι παλι σε αυτον..

Άραγε σου έχω λείψει; Θες να με δεις καθόλου; Φοβόμουν να σου πω ότι ακόμα σε θέλω.Είσαι αλλού κ δεν έχει νόημα.Δε θέλω άλλα μέτρια... Δε θέλω να είμαι η 2η επιλογή.Αν ήθελες επιβεβαίωση ας την έψαχνες αλλού...Κ αν χρειάζεσαι επιβεβαίωση, σκέψου μήπως και η 1η σου επιλογή δε σε καλύπτει... Κάτι σου λείπει κ από εκεί.

Να προσπαθείς να διαβάσεις ΑΟΘ και το μυαλό σου να μην σε αφήνει .. παιδιά όσοι δώσατε και δίνεται εξετάσεις πως ελέγχεται το μυαλό σας γενικά την σκέψη σαν ;

Απο τον καιρό που σπούδασα δεν βρίσκω δουλειά εδώ και 5 χρόνια, έχω απελπιστει και σταμάτησα να στέλλω και τα βιογραφικά μου πλέον, νιώθω πως έχω μιζεριάσει, κι αν τύχει και βρώ δουλεια πλέον δεν θα μπορέσω να ανταπεξέλθω ,γιατι δεν έχω πείρα, και θα τα κάνω όλα σκατα, και δεν ξέρω τι να κάνω,είμαι όλη μέρα σπιτή και έχω μια κουραστική καθημερινότητα, μολις ξυπνησω βαριέμαι να σηκωθώ απο το κρεβάτι και μένω εκει ώρες ξυπνια,γιατι βαριέμαι τις επαναλήψεις, μερικες φορες λεω δεν πειράζει έχω την υγεία μου,.άλλα αλλες φορες νιωθω τόσο χάλια που θέλω απλα να περάσει ένα φορτηγο απο πάνω μου να ησυχάσω!

Ειμαι μονη μου εδω και 2 μήνες και θελω να βγαινω να περναω ομορφα κάνοντας νεες γνωριμιες αλλα ολες οι φιλες μου έχουν σχεση και δεν μπορουν να με συνοδεύουν :/ και οσες κοπελες τυχαίνει να γνωρισω και να ταιριαξω έχουν και αυτες. Ντρέπομαι επισης να μου κανουν κονέ. Μια κοπελα στην ίδια κατασταση να διασκεδαζουμε μαζί, δεν βρισκεται...