ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

θέλω να γυμναστώ αλλά βαριέμαι φοβερά. Το προβλέπω ότι δεν θα βγω στις παραλίες και φέτος.

κάνω πολλά πράγματα που δεν θα έπρεπε. s99

ν'αγαπήσω και ν'αγαπηθώ, απλά αυτό!

κυρίες κσι κύριοι πως όσα προφίλ και να φτιάχνετε τα οποία χρησιμοποιείτε παράλληλα καρφώνεστε.Δεν είναι όλοι ηλίθιοι εδώ μέσα. Ασφαλώς κατανοώ την ανασφάλεια σας.

Εγώ έχω προδιάθεση για κυτταρίτιδα αλλά θα ξεκινήσω γυμναστήριο και ελπίζω σε κάτι καλό. Αλλά ταν σουβλάκια δεν τα κόβω. ..είναι η αδυναμία μου ♥♥

Μερικά tips για να μην νιώθει ο φίλος - η Μακακας... 1)Αν έρχεται να σας δει απο μακριά συνέχεια πείτε και εσείς να πάτε αλλά να πάτε κι ολας... Δεν είναι χαζός ο άλλος να έρχεται συνέχεια και ενώ υπάρχει συγκοινωνία δεν μιλάμε να πας με αυτή αυτοκίνητο... Θα αλλάξεις και παραστάσεις και θα γνωρίσεις καλύτερα υον φιλο σου... 2)Όταν έρχεται στο σπίτι σου να πηγαίνεις και εσύ 3)Να βγαίνετε και πρωινά για περπάτημα και οχι μόνο για κλαμπ και ποτά... Εκεί είναι η ουσία να γνωρίσεις τον αλλο στα καθημερινά και απλά... Φτάνει με τα ανούσια ποτά :p4)καλά τα μπουχαχα συνέχεια αλλά να μπορείς να μιλήσεις και σοβαρά... 5)Φίλοι με δραστηριότητα το ποδήλατο την πεζοπορία...6)Να φροντίζουν να σε κάνουν καλύτερο και να προτείνουν διορθώσεις και το ιδιο και εσυ... 7)Οταν γνωρίζουν κάποιον η κάποια αντίστοιχα να μην χάνονται λέγοντας δεν έχουν χρόνο.. Η συχνή επικοινωνία στην γνήσια επικοινωνία είναι το νούμερο Ένα. 8)Για τους φίλους έχουμε ΠΑΝΤΑ χρόνο... Δεν κοιτάμε απόσταση... Βοηθάμε στα δύσκολα λαι δεν εξαφανιζομαστε για ΚΑΝΈΝΑΝ λόγο! 8)Τον φίλο τον κάνεις κουμπάρο χωρίς δεύτερη σκέψη 9)Οι καλοί φίλοι έχουν και καλούς λογαριασμούς αυτα πάνε μαζί 10)Ο καλός φίλος στα λέει ευθέως οσα έχει να σου πει, ο ψεύτικος τα λέει πίσω απο την πλάτη σου. Έχει χαθεί η πραγματική έννοια της φιλίας πλέον, έχουμε ''φίλους'' στο fb αλλά στην ουσία είναι γνωστοί η πολλές φορές ουτε καν γνωστοί. ΜΗΝ μπερδεύεται τον φίλο που είστε κάθε μέρα μαζί με κάποιον που βλέπεις μια στο τόσο...

Λογω κρισης επεστρεψα στο χωριο μου (τουριστικος προορισμος στην πιερια) κ βιώνω μια κόλαση. Οι ανθρωποι εδω θεωρουν φυσιολογικό να κακοποιούν τα ζώα ειτε παθητικά, ειτε ενεργητικά. Ετσι στις μισες κ παραπάνω βόλτες στο χωριο θα γίνω μάρτυρας μιας κακοποιησης... Δυστυχως στις πιο πολλες περιπτωσεις μιας κ δεν παιρνουν απο λογια καλω την αστυνομια ειτε για συστασεις, ειτε για αυτεπαγγελτη μηνυση. Αυτη μου η δραση εχει δημιουργησει τριγμους με την υπολοιπη οικογενεια που απλα βλεπουν κ δε μιλανε. Και δε μιλανε γενικα !!! Ειτε αν δερνουν παιδια, γυναικες κτλ κτλ ειτε ζωα. Οποτε βρισκομαι σε ενα μερος οπου δε μπορω να κυκλοφορησω γιατι καποια κακοποιηση θα δω (το πιο προσφατο πατερας να αφηνει τους γιους του 4 κ 6 ετων να πετανε δυναμιτακια σε αδεσποτα κ να τους λεει κ μπραβο !!!! κ εγω καλεσα την αστυνομια κ για τα 2 θεματα αλλα ο τυπος παρα τις απειλες την εκανε στα γρηγορα) κ που στο σπιτι δεχομαι την πιεση του να μην ασχολουμαι και τι νομιζω πως ειμαι κ τι με νοιαζει κ να μαζευτω κτλ κτλ Πραγματικά νιωθω πως θα εκραγώ ....

Απ τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήξερα πως ο μπαμπάς μου έπινε... Ποτέ όμως δεν τον θεώρησα αλκοολικο μάλλον επειδή έλλειπε πολλές ώρες απ το σπίτι και γενικά η συμπεριφορά του σε μένα και την μητέρα μου πάντα ήταν καλή.... κάποια στιγμή χώρισαν οι γονείς μου και έτσι μετακόμισα με την μητέρα μου σε άλλη πόλη.. πήγαινα στις γιορτές και εμένα μαζί του.... συχνά ένιωθα πως με παραμελεί αλλά ήξερα πως μ αγαπούσε... Μεγαλώνοντας η μητέρα μ άρχισε να με αποτρέπει απ το να πάω να τον δω με ορθά επιχειρήματα όπως το ότι δεν με προσεχει πολύ ή ότι μέσω εμένα θέλει να τραβήξει τη μάνα μου κοντά του και δεν τον ενδιαφέρει πολύ για μένα και πως είναι παρτακιας πράγματα που στέκουν.... Εγώ σταμάτησα λοιπόν να πηγαίνω από τα 15 ... Με στεναχωρουσε αλλά δεν έδινα πολύ σημασίατότε... Στα 18 με κάποια σκηνικά που συνέβησαν συνειδητοποιησα πως ο πατέρας μου είναι αλκοολικός.... από τότε βιώνω έντονες κρίσεις πανικού, φοβίες , ψυχαναγκασμους.... Θέλω να τον δω .... φοβάμαι για εκείνον .... Η μητέρα μου επιμένει πως δεν πρέπει και πως θα ναι χειρότερα τα πράγματα .... Αν πάω θα δημιουργήσω πρόβλημα σε κείνη αλλά όσο δεν πάω πονάω μέσα μου... Ξέρω πως θα το εκμεταλλευτει.... αλλά αγαπώ τον πατέρα μου και δεν θέλω να τον χάσω χωρίς να του έχω πει από κοντά πως πραγματικά νιώθω και πόσο τον αγαπω... πλέον είμαι 21 χρονών και σχεδόν κάθε μερα που περνάει σκέφτομαι πως κάτι θα γίνει και θα το χάσω ..... δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω ώστε να τον δω αλλά να μην δημιουργήσει και πρόβλημα στην μητέρα μου .... κάποιες φορές τσαντιζομαι μαζί του και σκληραίνω στο όλο θέμα ... αλλά μέσα μ θέλω πολύ μα τον δω ... αν και ξέρω πως θα με κάνει να το μετανιώσω.... Δεν ξέρω πως πρέπει να χειριστω την όλη κατάσταση....

Οταν ήμουν πέντε χρονών ξαναπαντρεύτηκε η μητέρα μου και ο πατριός που μας έφερε στο σπίτι ήταν παιδόφιλος. Άρχισε να εκδηλώνεται όταν ήμουν γύρο στα επτά λέγοντάς μου διάφορα άσεμνα λόγια και πολλές φορές με χαϊδολογούσε με το ζόρι. Πάντα προσπαθούσα να τον αποφύγω χωρίς αποτέλεσμα αφού με χτυπούσε. Ευτυχώς δεν κατόρθωσε να με βιάσει. Απο τότε άρχισα να φοβάμαι τα αγόρια και ήθελα να βρίσκομαι μόνο με κορίτσια και γυναίκες. Αγαπώ τους άνδρες και τα αγόρια που είχα σχέση, όμως έρωτα δεν έχω κάνει ποτέ και ειμαι 28‼ Όσο σκέφτομαι πως υπάρχουν αυτά τα κτήνη και βιαζουν μικρά κοριτσάκια αλλα και αγοράκια τρελαίνομαι που οι ποινές που εκτίουν ειναι τόσο μικρές. Στην μητερα μου το είχα πει αλλα δεν τον χωριζε για να μην "ντροπιαστεί" παίρνοντας και δεύτερο διαζύγιο όπως μου έλεγε συνέχεια... Και επωμιζομουν τις παρενοχλήσεις μέχρι τα 19 που έφυγα απο εκεί μέσα. ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΑΝ ΥΠΟΠΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΑΣ ΚΑΤΙ... ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΛ ΔΙΠΛΑΝΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΚΑΙ Ο "ΚΥΡΙΟΣ" ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΑΘΕ ΥΠΟΨΙΑΣ... Ρένα

Μου λειπεις