Ήμασταν μαζί από παιδιά,αγαπιόμασταν από 14 χρονών. Τελειώσαμε μετά από 7 χρόνια και μου είχες υποσχεθεί ότι η αγάπη σου για μένα δεν θα τελειώσει ποτέ,πως όποιο πρόβλημα και να έχω θα μπορώ να το μοιράζομαι μαζί σου για πάντα.Μου έλεγες μακάρι να μην καταφέρουμε ποτέ να σταματήσουμε να μιλάμε ο ένας στον άλλον. Με φιλούσες και έκλαιγες θυμάσαι? Θυμάσαι που έλεγες ότι ο χωρισμός δεν θα μπορέσει να σταματήσει την αγάπη σου για μένα? Όταν ο μπαμπάς σου αρρώστησε ήταν ένα διάστημα π ήμασταν χωρισμένοι. Με πήρες τηλέφωνο τοτε στη 1 το βράδυ και σε στήριξα,σε άκουγα και σε αγαπούσα. Και τώρα ρε μπ*****ε που μία φορά σε χρειάστηκα επειδή ο σημαντικότερος ανθρωπος της ζωής μου πεθαίνει που είσαι ρε ζώο?Αυτή ήταν η αγάπη σου ρε? Σου έστειλα μήνυμα και σου είπα πως εχω ανάγκη να μιλήσουμε μία φορά επειδή νιώθω πως τρελαινομαι,επειδή εδώ και ένα μήνα δεν έχω δύναμη να ζήσω,επειδή η γιαγιά μου πεθαίνει. Και συ με μπλοκαρες. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο θυμό τόσο μίσος.Θελω να φωνάξω,να σκίσω όσα πραγματα έχω κρατήσει από σένα.Ειμαι τόσο κενή...