ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καλή σας ημέρα! Με την σειρά μου, κι εγώ θα ήθελα να μοιραστώ το δικό μου πρόβλημα Λοιπόν Είμαι 25 χρονών και ομοφυλόφιλος Μετά από πολύ προσπάθεια και εσωτερική πάλη κατάφερα να είμαι εντάξει με τη σεξουαλικότητα μου και να μην το κρύβω ιδιαίτερα από τον έξω κόσμο συμπεριλαμβανομένου και της οικογένειας μου. Αυτόν το μήνα έχω ξεκινήσει μια σχέση με έναν άνθρωπο και επιτέλους νοιώθω χαρούμενος και γαλήνιος Το θέμα μου είναι ότι του είπα ένα ψεματάκι Του έκρυψα 3 χρόνια από την ηλικία μου Αυτός είναι 20 χρονών και σε μία συζήτηση που είχαμε πριν ξεκινήσει το όλο ειδύλλιο μου είπε ότι αν ποτέ ξεκινούσε μια σχέση θα ήθελε ένα άτομο κοντά στη δικιά του ηλικία Εδώ να σημειώσω ότι το φλερτ είχε ήδη ξεκινήσει Εμένα λοιπόν 5 χρόνια μου φάνηκαν αρκετή διαφορά και έτσι του είπα το ψεματάκι για την ηλικία μου >, σκέφτηκα > Τώρα λοιπόν, στις 3 εβδομάδες που αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, με έπιασαν οι τύψεις μου. Κάποια στιγμή αν με το καλό συνεχίσει η σχέση μας θα υπάρχει αυτό το ψέμα το οποίο θα με τρώει και κατά πάσα πιθανότητα θα το ανακαλύψει Εγώ 2 πράγματα σκέφτηκα Η να του το πω τώρα ή να περιμένω να δυναμώσει πρώτα αυτή η σχέση και να του το πω μετά. Βέβαια και στις 2 περιπτώσεις δεν ξέρω τον τρόπο με τον οποίο θα του το πω... Τι θα μπορούσα να κάνω και πως να το διαχειριστώ όλο αυτό? Φοβάμαι μήπως ακούγοντας την αλήθεια θελήσει να το τελειώσει εδώ και δεν έχω μάθει ακόμα τα κουμπιά του ώστε να ξέρω τι δρόμο θα ακολουθήσω...

πολλά να πω αλλά δεν θα τ καταλάβει κανένας..και όταν ξεκινάει να το πω δεν βγαίνει λέξη..δεν υπάρχουν λέξεις βα περιγράψεις όταν νιώθεις τόσο πόνο..δεν ξέρω γιατί τα γράφω εδώ..ίσως γιατί δεν έχω που άλλου να τα πω..μέσα σε λίγες μέρες έρχονται όλα τούμπα στη ζωή σου και καλείσαι να τα αντιμετωπίσεις..αλλά δεν ξέρω τον τρόπο..Είμαι μόνο 18 ετών και έχω νιώσει και έχω ζήσει πράγματα Που δεν πίστευα ποτέ ότι θα τα ζήσω..

Τόσο πολύ να μιλήσω σε κάποιον για όλα όσα μου συμβαίνουν..να έχω κάποιον να με συμβουλεύσει και να με καταλάβει..το έχω τόση μεγάλη ανάγκη..όχι δεν είμαι έτσι για έρωτες και τέτοια..είμαι χάλια για προβλήματα στο σπίτι..σοβαρά προβλήματα που μερικοί ευτυχώς ούτε καν φαντάζονται ότι υπάρχουν..εγώ όμως τα γνώρισα και τα βίωσα κι ακόμα τα βιώνω..

Oι επικριτικοί άνθρωποι είναι ΤΟΞΙΚΟΙ !!.Μονο θετικούς ανθρώπους γυρω μας..

Ειμαι πεντε χρονια με το αγορι μου και λεμε οταν με το καλο βρουμε μια δουλεια και τελειωσω κι εγω με τη σχολη να παντρευτουμε. Το θεμα ομως ειναι πως ενω ειμαστε και καλα και κανουμε σχεδια τωρα παρολο που παιρνουμε προφυλαξεις εχω καθυστερηση δυο μερες και τις τελευταιες δυο εβδομαδες τρωω περισσοτερο απ'οτι συνηθως. Δεν του εχω πει τιποτα, δεν εχω πει τιποτα σε κανεναν. Φοβαμαι. Θα παρω να κανω ενα τεστ και ελπιζω να μην βγει θετικο. Αν ομως βγει τι θα κανω; Σταθερη δουλεια ο ιδιος δεν εχει και γενικα η οικογενεια μου ειναι πολυ στενα οικονομικα και οι δικοι του αποκλειεται να τον στηριξουν σε τετοια περιπτωση! Ξαναλεω πως φοβαμαι να κανω τεστ, ισως βεβαια απο το αγχος μου για την εξεταστικη να εχω καθυστερηση απλα δεν μιυ εχει ξανατυχει και δεν ξερω τι να περιμενω και σε περιπτωση εγκυμοσυνης τι πρεπει να κανω. Συγνωμη για το μεγαλο κειμενο αλλα επρεπε καπου να τα πω αποψε!

Θελω μια σχεση οπου θα υπαρχει πολλη αγαπη και θα κανουμε υπεροχο ερωτα.

Δεν βρίσκω νόημα πουθενά. Όλα τα βαριέμαι. Μάλλον πρέπει να κάτσω να σκεφτώ και να λάβω κάποιες αποφάσεις για τη ζωή μου, χωρίς να ακούω κανέναν. Νιώθω να με πιέζουν από παντού.

Σε παρατησα και εγω εχω ανασφαλειες,δεν ειχα σκοπο να φυγω ποτε απλα ο τροπος σου αυτο μου εδειξε.

Απλώς θέλω κάπου να το πω. Η αδερφή μου είναι ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Την μια σου δίνει την εντύπωση ότι είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος και την άλλη ότι δεν έχει μέσα της συναισθήματα. Ο πρώτος άνθρωπος είναι για τον εαυτό της, ο δεύτερος για όλους τους άλλους. Με πόνεσε πολύ σαν παιδί αλλά και ως έφηβη με τρόπους που δεν θα καταλάβει ποτέ. Δεν την κατηγόρησα ούτε της το κρατάω και φυσικά την συγχώρεσα γιατί είναι ο άνθρωπος μου. Αυτό όμως που με πληγώνει είναι που δεν θα καταλάβει ποτέ πόσο σκληρή υπήρξε μαζί μου και οτι πια δεν θα το καταλάβει ποτέ . Ως ενήλικες πια και οι δυο έχουμε μια ζηλευτή θα έλεγα σχέση , όμως συνειδητοποίησα οτι αν εγώ δεν έκανα υπομονή και δεν υποχωρούσα σε όλες της τις παραξενιές και τις ιδιαιτερότητες της, η σχέση αυτή δεν υπήρχε. Το ξέρω οτι πλέον δεν θα αλλάξει, άλλωστε δεν μπορεί να αντιληφθεί το πόσο λάθος συμπεριφορά έχει . Αυτό που με στεναχωρεί όμως είναι οτι φέρεται άσχημα στους γύρω της, δεν υπολογίζει το τι σκέφτονται και τι νιώθουν, τους χρησιμοποιεί μέχρι να πάρει αυτό που θέλει και μετά εξαιτίας μια δικαιολογίας που σκαρφίζεται έτσι απλά τους βγάζει απο την ζωή της. Εκτός αυτού δεν μπορώ τους ανθρώπους που δεν εκτιμούν αυτά που έχουν και όσα τους δόθηκαν και αναφέρομαι στην σχέση της με τους γονείς μας , ιδιαίτερα δε με την μαμά μου, που έκανε τόσες θυσίες γα να μας μεγαλώσει όσο καλύτερα μπορούσε και εκείνη στα 24 της πια μην μπορώντας να διαχειριστεί όλες τι ατέλειες και τα λάθη της τα χρεώνει στην μαμά μου. Και αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι οτι θα έρθει μια μέρα που ο μόνος άνθρωπος που θα έχει μείνει στην ζωή της θα είμαι εγω, αφού όλους τους άλλους θα τους έχει διώξει τον έναν μετά τον άλλο, δίχως αναστολές και δίχως δεύτερες σκέψεις.

γνωριζω μια κοπελα φετος τον χειμωνα κ κανουμε πολυ καθημερινη παρεα ολον αυτον τον καιρο. αυτη μη εχοντας γενικα κ αλλες παρεες πλεον, ερχοταν πολυ συχνα στο μπαρ που δουλευα. ετσι γνωριστηκε κ με τα παιδια εκει κ συμπαθηθηκαν ας πουμε.τωρα για καλοκαιρι εψαχνε δουλεια ετσι την προτεινα στη δουλεια μου, κ την πηραν μιας και την ηξεραν ηδη ως θαμωνα.το προβλημα ειναι οτι πλεον διακρινω καποιες συμπεριφορες που δε μ αρεσουν, κ ο ιδιος χωρος εργασιας θεωρω οτι χαλασε καπως τη σχεση μας (οπως γινεται κ με τα ζευγαρια καποιες φορες :P ) μου την σπαει να την βλεπω να υπερ-προσπαθει να την λατρεψουν εκει κ να το παιζει γλυκια. μου την σπαει να μιλαω με τους συναδελφους μου κ να ρχεται κ να επεμβαινει κ αυτη. κ επισης μου την σπαει που ακομα και τις μερες που ΔΕΝ δουλευει, αλλα δουλευω εγω,ερχεται παλι εκει, με υποτιθεμενη αφορμη εμενα, αλλα μονο με μενα δε μιλαει αλλα με τους υπολοιπους.θελω να παω παλι στη δουλεια μου,κ στην παρεα μου μια φορα κ να μην ειναι συνεχεια κ αυτη εκει γυρω μου. ειμαι σιγουρη οτι αν της το πω, οτι ξερεις δε θα θελα καθε φορα που δουλευω εγω, αλλα εσυ οχι, να ρχεσαι κ να καθεσαι εκει, θα ενοχληθει.