ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

5 χρόνια κι ακόμα τη σκέφτομαι, και τώρα πιο πολύ από ποτέ...

Έχω τα χαρακτηριστικα που αν τα βάλεις μαζί συνεπάγονται την τρέλα. Κυκλοθυμια, ευαισθησία, ενσυναισθηση, δραματικές/ αστείες αντιδράσεις /εκφράσεις. Νευριάζω με το αγόρι μου με λόγους που μου φαίνονται απόλυτα λογικοί και ίσως είναι για τις περισσότερες. Του λέω αμέσως και πάντα με πιάνει νευρικό γέλιο και τον αποφεύγω γυρνώντας από την άλλη σαν τρίχρονο, μετά στεναχωριεμαι και βούρκωνω. Σε αύτο το σημείο συνήθως πάω στο μπάνιο η κλαίω ελεύθερα. Μετά, ακούω την οπτική του πάντα και ας έχω νεύρα πολύ προσεκτικά και συνήθως μου φαίνεται να έχει και αυτός δίκιο αλλά και εγώ ταυτόχρονα. Μετά συνειδητοποιω ότι αφού έχει και αυτός δίκιο και το καταλαβαίνω ότι πρέπει να σταματήσω να έχω νεύρα. Μετά στέκομαι ανέκφραστη μέχρι να μου φύγουν εντελώς και μετά είναι σαν να μην έγινε τίποτα. Απλά αυτός επειδή είναι πιο ψύχραιμος βγαίνει από πάνω και το πρόβλημα παύουν να είναι οι βλακειες που κάνει αλλά εγώ. Μακάρι να μπορούσα να το παίζω αδιάφορη αλλά δεν είμαι έτσι. Τουλάχιστον παραδέχεται ότι έχω υπάρξει ανεκτικη και ότι όντως είναι εκνευριστικός που και που. Μόνο με αυτόν νευριάζω έτσι.

Επιτέλους τον γνωρισα, μου άρεσε, υπηρχε και απο κοντα ελξη...Χτυπαει το τηλέφωνο, το σηκώνει ΚΑΙ συνειδητοποιώ πως εχει κοπελα!Ε αι σιχτιρ πια! Μη βρούμε εναν ανθρωπο να μας τραβήξει το ενδιαφέρον.

Κάποιος με έκανε σήμερα δυο φορές ευτυχισμένη! Τον αγαπώ.

Ημουν απο τα ατομα που ήμουν επικριτική με τους άλλους, ηθικολόγος και έβαζα τον εαυτο μου σε πολλά πρέπει και ευκολα κατέκρινα τους άλλους όσον αφορά τη συμπεριφορά τους σε μια σχέση ! Χθες κατέληξα το 99,9% σιγουρα είτε θα φλερτάρει είτε θα σκεφτεί ερωτικά κάποιον άλλο είτε και θα απατήσει στα πλαίσια μιας σχέσης !

Τα συναισθήματα είναι για να τα εκφράζεις ή για να τα ζεις "αθόρυβα"; Δεν με ενδιαφέρει να αναλωθώ ή να δώσω με ανιδιοτέλεια ότι αισθάνομαι. Να τσαλακωθώ, να απομυθοποιηθώ. Αλλά πως να δώσεις πράγματα εάν ο άλλος δε θέλει να δει, αν όχι να αγγίζει, τη γυμνή ψυχή μου; Είμαι έτοιμη να αφήσω όλες τις άμυνες που έχτιζα τόσα χρόνια και να μοιράσω τα συναισθήματά μου. Λίγες οι ευκαιρίες, μικρή η ζωή. Έχασα την πρώτη που μου δώθηκε...να χάσω και αυτή;

Είμαι 20 χρονών και έχω κόμπλεξ με το στήθος μου εξαιτίας αυτού του λόγου. Πέραν του ότι είναι μικρό έχει και αυτό το σχήμα. Τώρα συνειδητοποίησα ότι έχω αυτό το πρόβλημα το οποίο αναφέρεται ως γενετική δυσμορφία των μαστών και δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο εκτός από πλαστική για την οποία δεν έχω την οικονομική άνεση. Προτιμώ να μην βγάζω το σουτιέν μου κατά την ώρα του σεξ , νιώθω άβολα ακόμη και με μαγιό , κοιτάζω τα φυσιολογικά στήθη κοιτάζω και αυτό και η διαφορά στο σχήμα και την ανάπτυξη τους είναι μεγάλη και εμφανής. Με ταλαιπωρεί πολύ ψυχολογικά αυτό το θέμα και έχω κουραστεί

τεντωνομαι το πρωι καμια φορά πετάω κι ενα "Sailor moon!" γιατί μου θυμιζω τις μεταμορφωσεις της στο αντίστοιχο παιδικο. 33 χρονων γομαρα που δε ξεπερασε ποτε το γεγονός ότι "έπρεπε" να κόψει τα παιδικα επειδή μπήκε γυμνασιο. Ψυχικα τραυματα που θα μ ακολουθούν μια ζωη... :(Θα γινε καλα φιλε μου ψυχιατρε; :P

33 ετών και μένω ακόμα με τους γονείς μου. Θα ήθελα να είμαι ανεξάρτητος αλλά δυστυχώς δε μπορώ ακόμα λόγω οικονομικων. Είμαι μόνος;

Μακάρι να πάνε όλα καλά και να περάσω παιδαγωγικό. Δεν θα αντέξω αν περάσω κάπου αλλού.