ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Αν ένας φίλος σε απομακρύνει από παρέα για όποιο λόγο δεν αξίζει να σκας ποτέ δεν ήταν πραγματικός φίλος η στην τελική δεν σε ένιωθε τόσο δικό του όσο νόμιζες.Όσες περικοπές και αν κάνουμε σε εξόδους σε οτιδήποτε τους ανθρώπου ς που αγαπάμε και θεωρούμε φίλους δεν τους απομακρύνουμε από την ζωή μας.Εκτός και αν συντρέχει κάποιος πολύ σοβαρός λόγος που εκεί εννοείται αλλάζουν τα δεδομένα..Αν και γνώμη μου τον πραγματικό φίλο τον εμπιστεύεσαι και τον θες και και στα εύκολα και στα δύσκολα όπως εννοείται και εσύ πρέπει να φερθείς ανάλογα.

Στις αρχές αυτου του μηνα γνωρισα εναν κυριο ετων 37 μεσα απο κοινη παρεα. Τις επόμενες μερες μ εστειλε μνμ στο φεις κ ειχαμε συνεχόμενη επικοινωνια μεχρι που βγηκαμε. Πρωτο ραντεβου και δεν ρωτησε σχεδον τπτ για μενα (αν δεν υπηρχε περίπτωση να τα ξερει απο αλλου). Μιλουσαμε για γενικα θεματα κ καποιες φορες ρωτουσα γι αυτον για να μαθω καποια πράγματα απο την ζωη του. Μετα απο αυτο το ραντεβου συνεχισαμε παλι να μιλαμε και κανονισαμε χθες να βγουμε. Ξαναβγηκαμε και παλι τα ιδια. Δεν εκανε καμια κινηση να με προσέγγιση ή να δειξει ενδιαφερον για μενα και για ακομη μια φορα χαιρετηθηκαμε απο μακρια. Ειπαμε οτι θα ξανακανονίσουμε να βγουμε κ επειδη επιστρέφει η κοινή μας παρεα (ενα ζευγαρι) να βγουμε ολοι μαζι. Ενω μου αρέσει οταν βρισκομαστε και ειμαστε ετσι σαν φιλοι ξενερωνω και δεν ξερω τι να κανω. Βασικα δν ξερω κι αυτος τι θελει μιας και πολυ προσωπικά θεματα δεν αγγιξαμε. Μηπως με βλεπει σαν φιλη ή θελει τον χρόνο του;Κοπελα 28 ετων

Βαρέθηκα να είμαι ο καλός, ο ευγενικός, ο κύριος, ο σωστός, να γίνομαι χαλί για τους άλλους και άλλα τόσα. Βαρέθηκα. Θέλω να κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Δεν θέλω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν γι αυτό που θα κάνω. Σε κανέναν όμως. Ούτε καν στους δικούς μου. Όπως για παράδειγμα ο αδερφός μου που με θέλει στην άκρη της γης επειδή δουλεύει και έχει την ζωή του εκεί πιστεύει ότι ο καθένας μπορεί να προσαρμοστεί στους ρυθμούς που ζει εκείνος. Ε όχι ρε φίλε δεν είναι έτσι. Εσύ έκανες τις επιλογές σου. Άσε με εμένα να κάνω τις δικές μου. ΓΙατί δεν το καταλαβαίνεις; Σου είναι τόσο δύσκολο να με ακούσεις; Θέλω να κάνω κάτι μόνος. Μ-Ο-Ν-Ο-Σ μου. Κι αν αποτύχω μη φοβάσαι δεν θα σου καταλογήσω ευθύνες όπως έκανες εσύ παλιότερα. Εσύ έκανες την αλλαγή στα 17 σου. Εγώ θα την κάνω στα 23 μου. Άσε με λοιπόν στην ησυχία μου.

Νιώθει κανείς τόσο μόνος; Ή είμαι και σ'αυτό μόνη μου;

με θυμηθεις δεν ξερω αν θα μου αρκει, το μονο που ξερω ειναι οτι μου λειπεις τωρα ..και μου λειπεις πολυ...πως γινεται να ξεχνας ρε πουστη μου.. πως γινεται να γαμας τα προσωπικα επειδη ανεβηκαν τα επαγγελματικα σου, και να μου το παιζεις ιστορια...ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ..

Τις ώρες που είμαι μόνη μου, και όταν είμαι ανάμεσα σε κόσμο. Κι ας μην πρόλαβα να μάθω σχεδόν τίποτε για εσένα. Είναι παράξενη η σκέψη, πως ξέρεις κάτι πολύ δικό μου. Αλλά και παρήγορη, κατά κάποιον τρόπο. Σε φέρνει πιο κοντά μου.

Χθες εγινα 21. Πολλες φιλες μου εχουν σοβαρη σχεση , ιδιας ηλικιας με εμένα, εγω ομως δεν εχω κανει καμια ακομα. Δεν γνωρισα καποιον που να μου εμπνεει εμπιστοσυνη και δεν μου εχει κανει καποιος ακομη αυτο το κλικ. Δε νιωθω και πολυ έτοιμη συναισθηματικα ας πουμε. Και δεν μετανιωνω, ουτε νιωθω ασχημα για αυτο γιατι ηταν επιλογή μου. Αλλα τον τελευταιο χρονο οταν μου ευχονται σε γιορτη και γενεθλια η οταν τους ευχομαι και αντευχονται, η ευχη τους ειναι "αντε και με εναν καλο γαμπρο" και βαθια μεσα μου γυρνανε οι βίδες. Αυτες έχουν δεσει οτι θα παντρευτούν εν τω μεταξυ. Αλλα ρε παιδιά μια κοπελα στα 21 εγω θεωρω φυσιολογικο να κοιταξει τη σχολη της, να εχει στοχους, να θελει να κανει κατι για τον κοσμο σε μεγαλη κλιμακα , να αυτοβελτιωθει να ειναι ενεργητικη και οχι να καθεται ολη μερα σε ενα σπιτι να φροντιζει ενα αγορι . Δε σου λεω να μην εχει αγορι αν της τυχει και νιώσει ετοιμη αλλα και το ακρο μου φαινεται μιζερια. Πες οτι θα τον παντρευτει, οταν βαρεθει και στα 30 της δει οτι δεν εχει ζησει θα ειναι αργά. Τωρα πες οκ μεγαλος ερωτας. Ενταξει στην τελικη ο καθεις κανει με τη ζωη του ο,τι γουσταρει αλλα οχι και να μου λες με εναν καλο γαμπρο οσο πιο συχνα μπορεις με υφος που καταλαβαινω οτι το λες ειρωνικα επειδη εγω δεν ετυχε να κανω σοβαρη σχεση. Λες και το παν στη ζωη ειναι να παντρευτεις. Το παν στη ζωη ειναι να χτισεις μια ζωη η οποια σε γεμιζει και για τον καθενα αυτο μπορει να ειναι διαφορετικο. Αλλη μπορει να θελει να γινει σκλαβα απο τα 21 και να φροντιζει τον ανδρα της, αλλη μπορει να θέλει να τα συνδυασει, αλλη μπορει να θελει να κανει καριερα και να μην ψαχνει απεγνωσμενα για γκομενο , και αλλες χιλιες δυο περιπτωσεις. Αλλα ρε παιδια ο,τι και να θελει ο αλλος να τον σεβεστε!!! Επειδη εσας η ζωη σας ειναι η ταδε και εχετε χ προτεραιοτητες δε σημαινει οτι αν καποιος εχει διαφορετικες ειναι προβληματικος...

Χάζευα στην αρχική του φμπ.Ξαφνικά βλέπω ένα άρθρο το οποίο αναφερόταν σε ένα ζευγάρι το οποίο,όπως αναφέρει το άρθρο,μεγαλώνει το παιδί του ως "άτομο" και όχι ως "αγόρι" ή "κορίτσι".Ο μπαμπάς του παιδιού έχει κάνει αλλαγή φύλου και είναι πλέον γυναίκα,ενώ η μαμά ταυτίζεται τόσο με τους άντρες όσο και με τις γυναίκες οπότε,άλλοτε ντύνεται με ανδρικά ρούχα και άλλοτε με γυναικεία.Το πρώτο σχόλιο σ'αυτό το άρθρο ήταν από μία κοπέλα η οποία υποστήριζε την επιλογή του ζευγαριού όσον αφορά την ανατροφή του παιδιού λέγοντας συνοπτικά ότι αρκεί το παιδί αυτό να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον με αγάπη.Αυτό που με προβλημάτισε ήταν τα σχόλια μίσους κάτω από το σχόλιο της κοπέλας αλλά και του άρθρου γενικότερα.Κάποια μιλούσαν για ανωμαλία της φύσης,άλλοι αποκαλούσαν τους ανθρώπους αυτούς "αποβράσματα" σχολιάζοντας τόσο αυτόν τον τρόπο ανατροφής του παιδιού όσο και τους γονείς.Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα αρκετά μ'αυτό το άρθρο.Με απασχολεί,κυρίως,ο τρόπος που οι γονείς φέρονται στο παιδί και όχι μεταξύ τους τι κάνουν.Θεωρώ ότι καλά κάνουν αν μεγαλώνουν το παιδί τους ως "άτομο"(αν όντως κάνουν αυτό,εγώ μεταφέρω απλά το τι λέει το άρθρο) και όχι ως "αγόρι" ή "κορίτσι".Όπως ο κάθε γονιός θέλει το παιδί του να είναι πρώτα απ'όλα άνθρωπος και να μην κάνει διακρίσεις σε επίπεδα εθνικότητας,θρησκείας,δέρματος κλπ έτσι ο ίδιος γονιός θέλει το παιδί του ελεύθερο.Γιατί,για παράδειγμα,να παίζουν τα κοριτσάκια με κούκλες και τα αγόρια με φορτηγάκια;Γιατί συνδέουμε τα αγόρια με το μπλε και τα κορίτσια με το ροζ;Γιατί υπάρχουν συγκεκριμένοι ρόλοι για το κάθε φύλο ακόμα και σήμερα;Όσο γι'αυτούς που χαρακτήρισαν το ζευγάρι "απόβρασμα" και ότι το παιδί δεν μπορεί να βρει τίποτα καλό απ'αυτούς αναρωτιέμαι "Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε "καθωσπρέπει" και "φυσιολογικές" οικογένειες εξελίχθηκαν όλα σε άτομα χρήσιμα στην κοινωνία ενώ τα παιδιά που μεγάλωσαν με γονείς τρανς ή ομοφυλόφιλους έγιναν όλα εγκληματίες;".Κάποιος,επιπλέον,σε εκείνο το άρθρο παρέθεσε τα λόγια ενός παιδιού που μεγάλωσε με ομόφυλους γονείς.Δεν μπήκα καν στον κόπο να ανοίξω το εν λόγω βίντεο.Ο συγκεκριμένος κύριος-κυρία(δε θυμάμαι καν) έβγαλε το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι,επειδή ένα παιδί γκέυ γονιών δεν ήταν ευχαριστημένο με τους γονείς του,υποχρεωτικά όλες οι οικογένειες που αποτελούνται από ομοφυλόφυλα άτομα είναι σκάρτες.Λες και δεν υπάρχουν παιδιά που πέρασαν υπέροχα παιδικά χρόνια δίπλα σε ομόφυλους γονείς ή παιδιά που βασανίστηκαν και πέρασαν τραυματική παιδική ηλικία,παρόλο που οι γονείς τους ήταν ετερόφυλοι.Σαφώς και θεωρώ ότι ένα παιδί για να εξελιχθεί σωστά πρέπει να είναι σε ένα ισορροπημένο περιβάλλον αλλά,αυτο,δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισορροπημένη οικογένεια αποτελούμενη από ομόφυλους,τρανς γονείς κλπ.Βασικά μακρυγόρησα υπερβολικά και,αυτό στο οποίο ήθελα να δώσω βάση,αλλά μάλλον δεν το κατάφερα,ήταν η στάση ορισμένων Ελληναράδων.Βεβαίως,ο καθένας έχει τη δική του άποψη και μπορεί να διαφωνήσει με την παιδαγωγική των γονιών αυτών ΑΛΛΑ,αν δεν μπορείς να εκφράσεις την αντίθετη άποψή σου με πολιτισμένο τρόπο και σεβόμενος και τη γνώμη του άλλου,καλύτερα να μην την εκφράζεις καθόλου.Η άποψή σας;

Έχω μ διδυμή αδερφή που έχει πολλά ψυχολογικά και είναι με φαρμακα. Επίσης Κ η μαμά μου έτσι. Ο μπαμπάς μ όταν έρχεται μεσημέρι βράδυ μαλωνουν πολυυυυυ. Με αγόρασαν σπίτι να φύγω από την αδερφή μ γιατί με αρρώσταινε. Τώρα βλέπω ότι δεν θ γίνει ποτέ καλά η αδερφή μ και θα ζει μ τις φωνές τους Κ ανησυχώ. Είμαστε 28 ετών. Ν σημειώσω ότι δεν έχουμε αλλά λεφτά για πώληση ενοίκιο σπιτιου

Εχουμε σχεση ενα χρονο. Ο μονος λογος που τσακωνομαστε ειναι οτι δεν αφιερωνει χρονο για την σχεση μας. Για πχ, ενω εχει ελευθερο ολο το απογευμα, θα ειναι εξω με φιλους κ γνωστους μεχρι τα μεσανυχτα κ θα μου στειλει απλα οτι ειναι κουρασμενος κ οτι θα τα πουμε αλλη στιγμη, ενω θα μπορουσε θεωρητικα να αφιερωσει κ μια ωρα σε μενα. Κατ'εμε ειναι ολα θεμα προτεραιοτητων. Τους πρωτους μηνες ειχε εξαφανιστει δυο φορες για 5 μερες χωρις να τσακωθουμε. Τον ρωτησα για ποιο λογο εγινε ολο αυτο, χωρις ομως να παρω μια πειστικη δικαιολογια. Τον συγχωρεσα κ το αφησα πισω. Δυστυχως ομως απ οτι φαινεται οι κακες συνηθειες δεν κοβονται! Σημερα, για τριτη φορα, εξαφανιστηκε χωρις κανεναν προφανη λογο. Ενδεχομενως αυριο θα με παρει, σαν να μην τρεχει τιποτα, για να με ρωτησει αν ισχυει το ραντεβου που εχουμε. Νιωθω απογοητευση κ θυμο. Ενα χρονο δεν του εχω δωσει το παραμικρο δικαιωμα, οπως παραδεχεται κ ο ιδιος. Κ ποιο το ευχαριστω;;; Οι ανδρες δεν γουσταρετε σωστες συμπεριφορες. Γουσταρετε καριολικια κ μονο αυτα σεβεστε. Δεν ξερω πως πρεπει να διαχειριστω την κατασταση κ να μην χασω την αξιοπρεπεια μου. Βοηθηστε με σας παρακαλω!