Ημασταν για ποτο εγω, εσυ και μια φιλη μας. Καποια στιγμη η κουβεντα πηγε στα ερωτικα μας. Και τοτε αρχισες να αναφερεσαι στην πρωην σου, με την οποια ειχες χωρισει πριν λιγους μηνες και να λες οτι σκεφτεσαι να τα ξαναβρεις μαζι της και οτι πιστευεις οτι πρεπει να δωσετε αλλη μια ευκαιρια στη σχεση σας. Και μαλιστα μας ελεγες και για καποιες φορες που την ειχες δει τυχαια στο δρομο οσο ησασταν χωρισμενοι και μετα ησουν χαλια, ή φορες που την επαιρνες τηλ και δεν σου απανταγε και στενοχωριοσουν. Με εκανες να νιωσω ενα τιποτα. Ναι, ενα τιποτα ενιωσα, οταν ολον αυτο τον καιρο εγω εβλεπα απο εσενα εντονο ενδιαφερον και ξαφνικα ακουω πως το μονο που υπαρχει ολον αυτον τον καιρο στο μυαλο σου ειναι η πρωην σου. Δηλαδη το ενδιαφερον που εδειχνες σε μενα τι ηταν? Δεν ειμαι ηλιθια, πιστεψε με, μου εχουν δειξει πολλοι κατα καιρους το ενδιαφερον τους. Και νομιζω οτι ειμαι σε θεση να διαχωριζω το ποτε καποιος απλα ασχολειται μαζι μου επειδη ισως του αρεσα εξωτερικα και ποτε καποιος πραγματικα με σκεφτεται ισως λιγο παραπανω. Και εσυ με τη συμπεριφορα σου μου εδειχνες το δευτερο. Ακομα και κοινοι μας φιλοι σου πετουσαν σποντες για μενα και ξερεις οτι ειχαν δικιο, γιατι η συμπεριφορα σου απεναντι μου εδειχνε οτι με γουσταρεις, ολοι το εβλεπαν. Δεν μπορω να δεχτω οτι το τοσο στενο μαρκαρισμα που μου εκανες ηταν απλα ενας τροπος να παρεις επιβεβαιωση. Οχι, δεν το δεχομαι. Δεν με φλερταρες απλα, μου αφιερωνες πολυ χρονο απ' τη μερα σου και με εκανες να νιωθω οτι πραγματικα θες να με μαθεις καλυτερα και να ερθουμε πιο κοντα. Και ξαφνικα ακουω οτι εκλαιγες πολλες μερες λογω της πρωην και αλλα τετοια. Και ρε πουστη μου με μενα τι εκανες, αν ηθελες την πρωην? Γιατι με αφηνες να ελπιζω? Γιατι??? Οσο σκεφτομαι οτι υπαρχει περιπτωση να ερχοσουν σε μενα καθε φορα που σου ελειπε πρωην απλα για να παρεις παρηγορια, τρελαινομαι. Αληθεια, λυπαμαι. Λυπαμαι που ειχα πιστεψει οτι εισαι σοβαρος, οτι δεν εισαι επιπολαιος και οτι εισαι ανθρωπος που δεν θα πληγωνε ποτε καποιον εσκεμμενα. Προφανως εκανα λαθος. Ποσο κριμα να συνειδητοποιεις οτι εχεις περασει τοσο χρονο με εναν ανθρωπο, οτι του εχεις αφιερωσει τοσες ωρες απ' τη ζωη σου και αυτος απ' ο,τι φαινεται δεν ενδιαφερεται καν για σενα. Ποσο ασχημο να ξερεις οτι ενας ανθρωπος με τον οποιο ειχες μοιραστει βαθυτερες σκεψεις σου στην πραγματικοτητα δεν νοιαζεται καν για σενα και, οχι απλα δεν τον νοιαζει να εισαι καλα, αλλα με τις πραξεις του συμβαλλει στο να σε κανει σκατα. Ειλικρινα, ποσο αψυχος μπορει να ειναι καποιος??