ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γεια σε ολους. Ηθελα να μοιραστώ μαζι σας κατι που με εχει εκπληξει παρα πολυ δυσαρεστα και μου γεννησε πολλες αποριες... Ειμαι 17 , παω Τρίτη λυκειου και ειμαι σε ενα σχολειο δημοσιο αλλα αρκετα καλο. Εχουμε λοιπον μια καθηγητρια που ενω στην αρχη τη συμπαθουσα κατι αρχισε να αλλαζει. Μια μερα ειπε στην καθαριστρια του σχολειου οτι εσυ εισαι για αλλα πραγματα οχι για βιβλια. Οταν μας εξηγει τα λαθη μας μας ειρωνευεται και γελαει λες και ειμαστε παρακατιανοι. Επειδη εχει ταξιδέψει πολυ και εχει οντως άπειρες γνωσεις και τη θαυμαζουμε ολοι γι'αυτό νομιζει οτι κανενας ανθρωπος στη γη δεν γεννηθηκε για να κανει κατι αξιολογο. Το μαθηματα της παρολα αυτα δεν ειναι κατι το ιδιαιτερο. Απλα εχει πολλη αυτοπεποιθηση κ ειναι ψαρωτικη. Νομιζει οτι αυτη ειναι η καλυτερη και απο τον ιδιο το Θεο. Εκανε παρατηρηση στην κολλητη μου για τις στυλιστικες της επιλογες και σε εναν αλλον ειπε οτι μιλαει περιεργα και οτι θα ειναι μια ζωη αποτυχημενος και δε θα προκοψει πουθενα... εμένα για καποιο λογο με συμπαθει αλλα ρε παιδια απογοητεύομαι γιατι τελικα εκει που μπορει να μαζευεται ολη η γνωση του κόσμου μπορει να κρυβεται και η πιο κακια και μαυρη ψυχη. Εμενα αυτα μου δειχνουν απωθημενα και κομπλεξ. Δεν ξερω εσας

Θα ήθελα πραγματικά να ρωτήσω αν κάποιος έχει αποφοιτήσει από κάποια ιδιωτική σχολή ποια είναι η γνώμη του. Αναγνωρίζονται όντως τα πτυχία όπως λένε; αξίζουν τα λεφτά τους; Θα πάρω σε λίγο το πρώτο μου πτυχίο από κρατικό πανεπιστήμιο και σκέφτομαι το ενδεχόμενο δεύτερου πτυχίου σε ιδιωτική σχολή. Οτιδήποτε μπορεί να με βοηθήσει!

Ξαναπεσα σε περιοδο καταθλιψης και ολη την ημερα εχω υπνηλια (μπορει να με παρει ο υπνος πανω και σε κακτο) και μεγιστη αδυναμια συγκεντρωσης οσο και αν πιεζομαι και το βραδυ τρελες αυπνιες.Απο τα πιο ασχημα/μιζερα πραγματα. Μην γραψετε απο κατω πηγαινε σε ψυχολογο κλπ Εχω παει. Προς οποιον περναει κατι παρομοιο,να ξερει πως αυτο που ισως βοηθαει εμενα πιο πολυ γιαυτο το θεμα, ειναι το γυμναστηριο.

Δεν εχω θέρμανση και κάθε φορά που κάνω ντους υποφέρω απο το κρύο , αλλα θελω να ειμαι καθαρή και μοσχομυριστή :-) Ευτυχώς που ειμαι νέος άνθρωπος και το αίμα μου βράζει :P Οι ηλικιωμένοι πως αντέχουν σκέπτομαι το κρύο ;;;

Ποσο ψυχοφθορο ειναι να περιτριγυριζεσαι απο ενα περιβαλλον στο οποιο πρεπει συνεχως να αποδεικνυεις την 'μη αχρηστια σου' Γενικα να πρεπει συνεχως να αποδειξεις πως δεν εισαι αυτο που οι αλλοι σου εχουνε προσαψει και εχουνε καθρεφτισει πανω σου.Κοινως,οτι δεν εισαι ελεφαντας. Ατομα απο τα οποια εχεις συνειδητα απομακρυνθει και κανεις την ζωη σου για την οποια δεν εχουν ιδεα,να ερχονται με το που βρισκουν ευκαιρια να σου πεταξουνε μια μαλ*κια που απλα θα φτιαξει το δικο τους εγω για λιγο και εσενα θα σε ριξει σε βαθυ πονο για τουλαχιστον 2-3 μερες. Αλλα κουραστηκα γαμωτο. Μονο στον εαυτο μου με νοιαζει πλεον να αποδυκνειω πως μπορω να καταφερνω οτι βαζω στοχο,και μεχρι τωρα μονο περιφανεια νιωθω. Οποιος νοιωθει πως δεν ανταποκρινομαι στις προσδοκιες του ας πιει ξυδι να ξυδιασει και αλλο. Σαπιλα.

Φεύγεις, έχεις ήδη κάνει check in. Η πτήση σου για Νέα Υόρκη ειναι προγραμματισμενη στις 17.30. Κ εγώ εδώ. Να έχω μην έχω κοιμηθεί όλη νύχτα σκεπτόμενη τι δεν πήγε καλά μεταξύ μας. Σε θέλω Παύλο. Σε θέλω γι αυτό που ήσουν. Γι αυτο που γνώρισα πριν καν σε δω. Ήρθες ωστόσο κ με γέμισες ανασφαλεια χωρίς να κάνεις κάτι για να το αλλαξεις. Δεν ξέρω αν πίστευες όλα αυτά που έλεγες. Ξέρω όμως πως έκανα μεγάλο λάθος που δεν εκμεταλλεύτηκα κάθε στιγμή μαζι σου για να μπορώ κ να το επιβεβαιώσω. Έπρεπε να είμαι εκεί τωρα για να σου επιβεβαιώσω ότι σε θελω στη ζωή μου κ να σου πω "μείνε λιγο ακομα" να σου ζητήσω να μου δώσεις μια ευκαιρία κ σε εμένα κ σε εσένα να το ζήσουμε από την αρχη σωστά. Έπρεπε να είμαι εκεί. Κ δεν ειμαι. Ειμαι εδω... συγνωμη! Υγ) Όταν αποφασίσεις να γυρίσεις εγω θα προσπαθήσω να σου δείξω πόσο λάθος κάναμε που το χασαμε... Κ ας ξανακάνω λάθος!

Είναι περίεργη η διαπίστωση μου-ίσως και ακραια- αλλα ειμαι στα μισά μια σκληρής αλλα αποτελεσματικης δίαιτας και αισθάνομαι πως το σώμα μου είναι σαν ενός πενηντάρη. Εχω λίπος στην κοιλιά και ίσως γυναικομαστία. Προσπαθώ να μην αποθαρρύνω το εαυτό μου και είμαι, όσο μπορώ, επικεντρωμένος στον τελικό στόχο των 90 κιλών.

Δεν ξέρω για ποιον λόγο αλλά αισθάνομαι πως μαζί με τα κιλά μου έχασα και τους φίλους μου. Η συμπεριφορά τους απέναντι μου έχει αλλάξει. Έχει αλλάξει τόσο πολύ που αναρωτιέμαι τι μπορεί να φταίει. Κάνουν εξόδους χωρίς εμένα, πιάνουν νέες φιλίες κ.α κ.α. Εχω πολλές δουλειές να τακτοποιήσω και ζητάω συμπαράσταση αλλα δεν μου δίνουν λίγο εαυτό.

μέρα μακριά σου, καθισμένος στο πρεβάζι να κοιτώ τους περαστικούς, τρώγοντας ένα κεσέ γιαούρτι 2% & ο Πάριος να μου θυμίζει πως η ζωή περνά και χάνεται, η ζωή περνά & χάνεται, χάνεται, η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται, η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται μάτια μου..

Μονο σε εμενα θα φαινοταν διαταραγμενος καποιος που θα αρπαζε ετσι ξενο παιδι απο το καροτσι του; Βρισκω απαραδεκτο ακομη και το να αγγιζει καποιος ξενα μωρα χωρις να ρωτησει τους γονεις πρωτα, ποσο μαλλον αυτο. Οποιος/α κι αν εισαι εσυ που περιεγραψες το περιστατικο, θελω να πιστευω οτι ηταν μυθοπλασια η "τι θα ηθελα να ειχα κανει" και οχι οτι στ' αληθεια πηγες σε μια αγνωστη και πηρες το παιδι της απο το καροτσι για να της κανεις υποδειξεις. Το γραφω εδω γιατι η εν λογω εξομολογηση ειχε κλειστα σχολια.