ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ο κόσμος γύρω μου φτιάχνει τη ζωή του,όπως μπορεί,Και εγώ...κάθομαι και διαβάζω εξομολογήσεις μπάς και γράφεις τίποτα για μένα,λές και τα γεγονότα δε μίλησαν.Θα κάνω το ίδιο,θα προσπαθήσω δηλαδή,Θα έχεις νέα μου.

νιωθω ασχημα που δεν εχω κανει ποτε σχεση. που ποτε ενας αντρας δεν ενδιαφερθηκε για μενα ερωτικα.προσπαθω ομως να το διαχειριστω αφου δεν θα αλλαξει κατι απ τη μια μερα στην αλλη οσο και αν θελω.ερχεται λοιπον και η καθε εξυπνη και πεταει την κοτσανα της.οποιες γυναικες ειναι μονες λεει ειναι ξερα κορμια...γυρευε τι προβληματικη ειναι μια γυναικα που δεν εχει καταφερει να βρει αντρα.οποια μπορει βρισκει εναν και παντρευεται...εχω κουραστει πια...

είμαι 19 χρονών, σπουδάζω σε πανεπιστήμιο, δουλεύω, τα αγόρια μου την πέφτουνε, οι συνάδελφοί μου με αγαπάνε, η γονείς μου με λατρεύουνε, άγνωστοι από οπουδήποτε μου κάνουν κομπλιμέντα, με χαρακτηρίζουν ως ένα χαμογελαστό κορίτσι με καλοσύνη.....γιατί όμως μέσα μου είμαι γεμάτη λύπη..Για ποιο λόγο ενώ τα έχω όλα είμαι δυστυχισμένη.. Γιατί είμαι αχάριστη;

Η ζωή είναι ένα ταξίδι,ένα ταξίδι δίχως επιστροφή.Αρχιζεις να κανεις τα πρώτα σου βήματα,την στιγμή που συνειδητοποιείς πως μπορείς.Μπορεις γιατί υπάρχεις,γιατί είσαι φτιαγμένος για να ζεις.

Δε θα μασταν πιο όμορφοι/ες αν οι μισοί είχαμε μπλέ και οι άλλοι μισοί πράσινα μάτια.; Τουλάχιστον θα ερωτευόμασταν πιο εύκολα και δε θα υπήρχαν τόσοι πλατωνικοί έρωτες και ούτε ανασφάλειες με το "εγώ"μας.

Να κανονιζεις να πηγαινεις μυκονο να σου το ακυρωνουν να εχεις πληρωμενα εισητηρια και να μην εχεις με ποιον να πας,μη σου τυχει!

Εγώ όντως νόμιζα ότι ήθελε να βρεθούμε γιατί αλλιώς δεν υπήρχε λόγος να το πει..Κρίμα στη χαρά..

Διάβασα σήμερα μια εξομολόγηση που έγραφε μια γυναίκα ότι έχει ταραχτεί πολύ επειδή ο σύντροφός της έχασε τη δουλειά του.Ως εκεί μου φαίνεται πολύ λογικό.Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι που έγραψε ότι δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί αυτό κι ότι ίσως επειδή δεν είναι και πολύ καιρό μαζί.Αυτό το τελευταίο δηλαδή σαν να ψιλοδίνει κι ένα άλλοθι σε περίπτωση που τον παρατήσει, γιατί τι να τον κάνεις τον άνεργο τώρα...Ο λόγος που γράφω την εξομολόγηση δεν είναι σε καμία περίπτωση για να κατηγορήσω τη γυναίκα.Και βασικά δεν είναι θέμα φύλου. Και άντρες που οι γυναίκες τους έμειναν άνεργες, έχω ακούσει πολλές συζητήσεις που σκέφτονται ακόμα και να τις εγκαταλείψουν, κάποιοι το έπραξαν κιόλας, όσοι δεν είχαν προχωρήσει σε γάμο ή δεν είχαν παιδιά, ένας μάλιστα μου είπε σε μια συζήτηση σε μια παρέα ''ευτυχώς που δεν το προχωρήσαμε και πιο σοβαρά, είχαμε φτάσει παλιότερα να συζητάμε και για αρραβώνα, σιγά-σιγά τις κόψαμε αυτές τις συζητήσεις, πλέον το διαλύσαμε ήρεμα κι ωραία κι έχει ο καθένας το κεφαλάκι του ήσυχο''.Είναι κρίμα πάντως που σκεφτόμαστε έτσι.Και υπάρχουμε κι εμείς που δουλεύουμε για ελάχιστα χρήματα και δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουμε σχέση ποτέ.Αλλά το χειρότερο απ' όλα είναι οι άνεργοι και οι άνεργες που βλέπουν ότι δεν είχαν κανέναν πραγματικά στο πλευρό τους.Αυτή είναι η πικρή αλήθεια, αν έχουμε το σθένος να την παραδεχτούμε.Ξαφνικά γίνονται το μαύρο πρόβατο για φίλους, συγγενείς, συντρόφους.Πού πηγαίνουν όλα αυτά τα ''θα σ' αγαπώ για πάντα'', ''θα είμαι μαζί σου ό,τι κι αν γίνει'', τα παίρνει ο αέρας.Λόγια ωραία που τα παίρνει ο αέρας όταν η ζωή στραβώσει.Πολύ κρίμα.

Πριν κάποια χρόνια όταν τελείωνα την σχολή μου και αφού είχε μείνει ένα μάθημα, συμφώνησα να αφήσω το σπίτι στην Αθήνα και να επιστρέψω στο πατρικό. Οι λόγοι ήταν οικονομικοί καθώς η οικογενειακή επιχείρηση δεν πήγαινε και πολύ καλά, υπήρχαν δυσκολίες κλπ. Αφού τελικά πήρα το πτυχίο μου και εκπλήρωσα την στρατιωτική θητεία, όταν θα έπρεπε να βρω εργασία, ενώ θα μπορούσα να επιστρέψω στην Αθήνα να βρω κάτι στο αντικείμενο των σπουδών μου εφόσον στην επαρχία δεν έβρισκα κάτι, πάλι συμφώνησα στην απόφαση της οικογένειας να εργαστώ στην επιχείρηση για την οποία έγινε μία προσπάθεια ας πούμε επέκτασης με την ελπίδα ότι θα πάει καλύτερα.Τα δύο πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα αργότερα όμως με κάποιες συνεργασίες τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα όχι όμως ρόδινα όπως στις περισσότερες επιχειρήσεις που προσπαθούν να επιβιώσουν στην Ελλάδα.Το πρόβλημα είναι ότι ο μεγαλύτερος αδερφός μου θεωρεί ότι έχει το "πάνω χέρι" σε όλα επειδή η δική του θέση απαιτεί περισσότερες ώρες εργασίας και παραδέχομαι σκληρής δουλειάς σε σχέση με τη δική μου που είναι περισσότερο γραμματειακή υποστήριξη,τιμολόγηση κλπ. Εκείνος παίρνει αποφάσεις για όλα, εκείνος αξιολογεί συνεργασίες και δεν δέχεται δεύτερη γνώμη.Πολλές φορές περιπτώσεις διαφωνίας, καταλήγουν σε ομηρικούς καβγάδες ακόμα και χειροδικίες μεταξύ μας με αποτέλεσμα πλέον να έχω κουραστεί ψυχικά για όλο αυτό.Στο σημείο αυτό να πω ότι η επιχείρηση για νομικούς και άλλους λόγους είναι στο όνομά μου, θεωρούμαι ιδιοκτήτης, φορολογούμαι αναλόγως και χρεώνομαι την ασφάλιση.Το θέμα είναι ότι δεν νιώθω να είμαι μέσα σε όλο αυτό παρά τις δυσκολίες, ότι είμαι μια αναγκαστική παρουσία, κάτι σαν παρείσακτος που όμως στην τελική δεν ήταν απόλυτα δική μου επιλογή. Εν μέρη ήθελα να βοηθήσω και εγώ να πάει μπροστά και τώρα σε κάθε δυσκολία νιώθω ο αποδιοπομπαίος τράγος της κατάστασης. Μετανιώνω που δεν έφερα αντίρρηση και δεν ακολούθησα τον δικό μου δρόμο και λόγω αγάπης προς την οικογένεια κατάντησα "ευνουχισμένος" και "ανάπηρος" και τώρα κάθε προσπάθεια ανεξαρτησίας πρακτικά και ψυχικά μου φαίνεται Γολγοθάς..Μακροσκελές το κείμενό μου όμως για κάποιους νεότερους που ξεκινάνε τώρα την πορεία τους εύχομαι να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγή. Ακολουθήστε τα θέλω σας και χαράξτε τη δική σας πορεία!

να προσεγγίσω μια κοπέλα που την βλέπω στο σούπερ μάρκετ ρε παιδιά;