ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

25 χρονων εγω 26 εκεινος.. σχεδόν 4 χρονια μαζι.. συγκατοικουμε τα 2 .. υπαρχει αγάπη . Περναμε καλα.. αλλα δν υπαρχει σεξ.. μια φορα το μηνα και απο πλευράς του αναγκαστικό για μένα αφου το χουμε συζητησει 100 φορες κ εχουμε χωρισει για ενα διαστημα γι αυτο.. δεν υπαρχει αλλη . Ολο ειναι κουρασμενος.. ολο κοιμαται.. εχει αγχος.. ομως αυτο γινεται 2 χρονια τωρα.. το μονο που τν ενδιαφερει ειναι η δουλειά.. μου είναι παρα πολυ δυσκολο να χωρισω... ειμαστε πολυ καλα μαζι περα αυτου.. δεν ειναι λογικό .. δεν ηταν ετσι... τα εχω δοκιμάσει όλα .. δεν ειναι ωραιο για μια γυναικα να περνει συνεχως αποριψεις η αναγκαστικες κινησεις.. δεν κανει κινηση .. εγω προκαλω να κανει...αν κανει δηλαδη..αρχιζω και σκεφτομαι αλλους αντρες και βλεπω περιεργα ονειρα.. δεν θελω και ουτε προκειται να κανω κατι με καποιον αλλον αν και εχω ευκαιριες και το ξερει.. με εχει δεδομενη ξερει οτι δε θα τ κανα αυτο.. δεν ξερω τι να κανω.. τον αγαπαω και ξερω οτι με αγαπαει και μου το δειχνει.. ομως δεν νιωθω πια γυναικα... και ειμαι μονο 25... στα 40 στα 50 παντρεμενη τι θα γινει ?

Με το αγόρι μου είμαστε 8 μήνες μαζί από απόσταση, πολύ ερωτευμένοι...τον αγάπω πολύ παρότι τόσο λίγος καιρός.. Η τελευταία του σχέση κρατήσε 4 χρόνια.. Και μου είπε πρόσφατα ότι δεν έχει αγαπήσει ποτέ άλλον τόσο πολύ.. Και εγώ το ίδιο νιώθω γιαυτον αλλά φοβάμαι μήπως τα είπε επειδή του έλειπα.. Σκέφτομαι μήπως ήταν υπερβολή για τόσο λίγο καιρό που γνωρίζομαστε...

Δεν ξέρω αν μπορώ να σταματήσω το κάπνισμα, πάντως σίγουρα δεν θέλω..!

Νιώθω ένα μεγάλο βάρος. Πλήρωναν οι γονείς μου τα ιδιαίτερα περίοδο πανελληνίων για να περάσω σε μια σχολή και πληρώνουν πάλι για να τελειώσω τη σχολή... ειδικά αυτή η σχολή είναι πολύ δύσκολη για μένα.. και γενικά ποτέ δεν ήμουν το κορίτσι που διαβάζει.. δεν μαρεσει το διάβασμα κιόλας το διάβασμα. Αλλά δεν υπάρχουν και άλλες λύσεις. Απλά ντρέπομαι για αυτό και ήθελα να το πω κάπου.

Το ξέρω. Είμαι σίγουρη. Το είδα στα μάτια του. Ο τρόπος που με αγκαλιάζει, που με φιλάει δεν είναι ίδιος όπως πρώτα. Κλαίω όλη μέρα. Αυτός βέβαια το αρνείται. Έψαξα το κινητό του, μπήκα στα mail του δεν βρήκα τίποτα. Τα διέγραψε για να μην τα δω. Χώρια που τέλευταια δεν μου μιλάει. Τι έχει πάθει μωρέ; Γιατί είναι απόμακρος; Πήγε με άλλη και θέλει να χωρίσουμε. Είμαι σίγουρη.

Τσακωθηκαμε εντονα και σταματησαμε να μιλαμε για 2 χρονια.εγιναν λαθη και απο τις 2 πλευρες.εκεινη εκανε το βημα δειλα να ζητησει συγγνωμη,να πει οτι εχει καταλαβει πως εχουν γινει λαθη και οτι πρεπει να κοιταμε μπροστα πια.συμφωνησαμε σε αυτο.αλλα μετα τιποτα,παλι χαθηκε η επικοινωνια.της εστειλα στη γιορτη της ευχες για πρωτη φορα (οσο καναμε παρεα παντα την ξεχνουσα και εκεινη παραπονιοταν αλλα δεν εδινα σημασια) μου απαντησε "ευχαριστω αλλα ηταν το τελευταιο που θα περιμενα".εγω της ειπα "πες ευχαριστω χωρις να σταξεις φαρμακι" και ειπε "αυθορμητα το ειπα δεν υπαινισσομαι κατι,να εισαι καλα.μετα απο αυτο καμια επικοινωνια εδω κ 6 μηνες.τι συμπερασμα βγαζετε;

Είμαστε μαζί έναν χρόνο, νιώθω ερωτευμένη, σκέφτομαι το μέλλον, δεν βλέπω μέλλον. Είναι στρατό, θα μείνει στην πόλη του, θα πάω κ εγώ στην πόλη μου. Δν μπορώ να απολαύσω τις στιγμές ξέροντας ότι έχουν ημερομηνία λήξης.

Την ημερα που θα ερθω να σε βρω θα με χτυπησει σαν χαστουκι το 'ειναι αργα πια.αργησες πολυ'.. Κ τοτε θα σπασω σε χιλια κομματακια εκει μπροστα σε σενα.Κ οταν θα εχεις φυγει, θα ψιθυρισω στον εαυτο μου 'σου αξιζε'..

Ειμαι στεναχωρημενη.. θα θελα να κουρνιασω σε μια ζεστη αγκαλια να νιωσω λιγο καλυτερα

Η γιαγια μου ειναι βαρια αρρωστη.Οι γονεις μου θα πανε να την δουνε.Μενουμε σε ενα νησι ενω η γιαγια μου βρισκεται στην Αλβανια.Εγω σημερα ηρθα στους γονεις μου για τις διακοπες του πασχα γιατι σπουδαζω σε αλλο μερος.Ειπα στους γονεις μου να παω και εγω μαζι τους αλλα αρνηθηκαν και μου ειπαν οτι καλυτερα να μην παω γιατι δεν ξερουμε πως θα παει η πορεια της υγειας της αν και οι γιατροι ειπαν οτι δεν εχει πολυ χρονο...Ξερω οι γονεις θελουν να μην νιωσω πιο ασχημα οταν την δω σε αυτη την κατασταση αλλα θελω τοσο πολυ να την δω να την αγκαλιασω και να την φιλησω.Την ειδα τα χριστουγεννα αλλα μου λειπει πολυ και δεν αντεχω στην σκεψη οτι τωρα υποφερει. Ολη την μερα σκεφτομουν αυτο .να παω ή οχι .αλλα οι γονεις μου επιμενουν ...λενε οτι και να παω μαζι τους δεν θα αλλαξει τιποτα.και επειτα εχω και την σχολη.αν γινει κατι εκει αυτοι θα κατσουν παραπναω.αχ θεε μου δωσε δυναμη στην γιαγια μου......