ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Χτες η κολλητη μου ειπε σε εμενα οτι δεν με θελει για φιλη επειδη βριζω εγω ειπα :ετσι ειμαι και δεν θελω να αλλαξω αλλα οκ δεν ειναι ωραιο να βριζεις. και αυτη μετα δεν μου μιλαγε αναρωτιεμαι γτ δεν με αποδεχεται ετσι οπως ειμαι τι ειδους φιλη ειναι;;;;

Ψάχνω εδώ και καιρό έναν τρόπο να φύγω, ψάχνω για δουλειά στο εξωτερικό. Αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω! Πώς βρίσκουν δουλειά και από πού; Πώς βρίσκουν σπίτι; Πώς μαθαίνουν το νέο ξένο μέρος, πώς μαθαίνουν τα κατατόπια; Δεν ξέρω καμία χώρα του εξωτερικού, καθώς δεν έχω πάει ούτε καν ταξίδι αναψυχής σε κάποια, μόνο από ντοκιμαντερ και φωτογραφίες. Θα ήθελα τα φώτα σας παρακαλώ. Όσοι φύγατε πώς το κάνατε, πώς ξεκινήσατε, πώς τα καταφέρατε;Ευχαριστώ βρε παιδιά!!

...... μόνος σαν μαλ (το κύριος στην καθομιλουμένη).Εξομολογούμαι ενω ειμαι εμφανίσιμος , με εργασια , σπίτι ,σωματικά υγιής 45αρης (σαν τον Πάνο Ιωαννίδη ένα πράγμα αλλα χωρίς την δημοσιότητα του) δεν έχω κάνει ποτε στην ζωή μου σχέση (άλλοτε αυτες που με ήθελαν δεν τις ήθελα και απο ένα σημείο και μετά αυτες που ήθελα δεν με ήθελαν ).Τι να κάνω - αναγκα και θεοί πείθονται - την έβγαζα στα μπορντέλα.Θα ήθελα απαντησεις απο κοπέλες για το παρακάτω θεμα μου Δεν ξέρω αν κάποτε γνωρίσω μια κοπέλα που να με θέλει και να την θέλω πως θα το πάρει που θα την πω ότι δεν είχα κανει σχέσεις!!!!Γιάννης

οταν ειμαι μαζι σου ξεχνάω να αναπνέω.

Όταν πάω για καφέ και κάποιος είναι απέναντί μου ή δίπλα μου και με ακουμπήσει έστω και λίγο με το πόδι ή το χέρι του πετάγομαι. Συνήθως ευτυχώς κουνάω και το πόδι μου και μπορεί να μη φαίνεται στους άλλους, σε μένα όμως είναι λες και με χτύπησε το ρεύμα, έτσι τραντάζομαι. Χάλια τα νεύρα μου!

Θέλω να γράψω εδώ αυτό που σκέφτομαι για τις διαδικτυακές γνωριμίες. Τελικά είναι πολύ επικίνδυνες και ειδικά για άτομα με εύθραυστη ψυχολογία.Παλιά αφού με γνώριζαν εξαφανίζονταν. Τώρα τι στο δ***λ*, πριν καν με γνωρίσουν από κοντά εξαφανίζονται. Ο ένας μου ζήτησε φωτογραφία και καλά για να με αναγνωρίσει όταν θα συναντιόμασταν και από τότε, αγνοείται. Ο άλλος εξαφανίστηκε πριν καν προλάβουμε να πούμε δυο κουβέντες παραπάνω. Και τόσα άλλα. Και αλήθεια, δεν είμαι καθόλου καλά και δεν μπορώ να αντέξω άλλη απογοήτευση. Μην αρχίσετε να μου λέτε να γνωρίσω κόσμο έξω. Μια κοπέλα που γνώρισα στην δουλειά, επικοινωνούσε μαζί μου συνέχεια και πλέον αρχίζει να με αποφεύγει λέγοντάς μου δικαιολογίες. Τι σκ*τ* γίνεται με εμένα;;;; Τι έχω πάνω μου και φεύγουν όλοι;;;

Με το άτομο που έχω σχέση 2 μήνες προσέβαλε μια φίλη μου και εγώ θύμωσα αρκετά με τον τρόπο του αυτή τη φορά καθώς ειχε ξαναπει κάτι παρόμοιο απλώς όχι τόσο σημαντικό. Του απάντησα πως τους φίλους μου τους έχω ψηλά και θέλω να μιλάει για σεβασμό για αυτούς ακόμα και αν δεν τους συμπαθεί και πως δεν θα του άρεσε εγώ να μιλάω έτσι για τους φίλους του. Μου ζήτησε συγγνώμη και είπε πως ήταν χοντραδα. Εγώ όμως από εκείνη τη στιγμή έχω απογοητευτεί. Είμαι υπερβολική;

Ειμαι στο τέταρτο έτος των σπουδών μου και ομολογώ ότι η σχολη μου δεν μου άρεσε καθόλου. Σπουδαζω ιστορικό αρχαιολογικο Κρήτης αλλά δν το βλεπω να ασχολούμαι με αυτό. Πρώτον δεν διαβάζω, χρωστάω ένα κάρο μαθήματα αλλά με το ζόρι παντρεια δν γίνεται . Όνειρο μου ήταν να γινω αρθρογράφος. Διατηρώ ένα blog το οποίο παει καλά και θα ήθελα να το εξέλιξω επαγγελματικα στο μελλον. Αλλά όταν λέω παράταω τη σχολή να κάνω κάτι που μου αρεσει μου λένε όλοι " πας καλά θα παρατήσεις τέτοια σχολη;" τι σκατα έχει αυτή η σχολη τέλος πάντων που διαφέρει από τις υπόλοιπες; επίσης θα ήμουν οντως χαζός αν την παρατουσα και έκανα κάτι αλλο;

Που δεν ξέρεις τι σου φταίει...

Εργαζόμενη 26 ετών, 2 χρόνια εμπειρίας στο αντικείμενό της, πενθήμερη εργασία, 8ωρο και με τις νόμιμες άδειες, με υπερωρίες 2-3 φορές το μήνα απλήρωτες.800€ μηνιαίως μισθός.. Πώς το κρίνετε για τα δεδομένα των εποχών? Αλήθεια θα ήθελα τη γνώμη σας...