ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

καμία φορά μπλέκομαι ανάμεσα στο ξέρω τι θέλω αρά αποκλείω κάποια ατομα που με προσεγγίζουν και αλλες πάλι βγαίνω για ραντέβου μήπως και κάτι παρεξήγησα ρε παιδι μου.. μπα.. η καλημέρα από το πρωί φαίνεται.. αφου τα βλέπω τα καμπανάκια.. χτυπάνε.. τι σκάτα θέλω και βγαινω.. άσχημα δεν περασα οχι..αλλα δεν ειναι και αυτο που ψάχνω.. απορώ αν θα μου ξαναστείλει τωρα που δεν του έκατσα στο πρωτο ραντεβου.. λες και σας φτυνουμε κάνετε.. η πιθανότητα να θελουμε κατι αλλο κατι πιο συνειδητοποιημένο και οχι σεξ μιας βραδιάς δεν παιζει δηλαδη? γιατι και παρολα τα καμπανακια εγω να τη δωσω την ευκαιρία.. αλλα μην γίνω και τύφλη είπαμε..

Όλοι μας έχουμε προβλήματα.Αλλοι οικονομικά αλλά θέματα υγείας κλπ.Ομως μπορεί ταυτόχρονα (η και οχι) να χουμε στο μυαλό μας κι άλλα που μας δημιουργούν θέματα. Γι'αυτό πριν αρχίσετε τα "σιγά το σοβαρό ξαναδιαβαστε τα προηγούμενα που ανέφερα...Λοιπόν και πάμε τώρα στο θέμα:Εδώ και τρία χρόνια είχα ένα θέμα ψυχικής υγείας που μετά έγινε ακόμη χειρότερο,αφού αρρώστησα και σωματικά...Σήμερα όμως είμαι καλά.Τα χω αφήσει πίσω μιας και έκανα ψυχανάλυση και πήρα και φαρμακευτική αγωγή για το σωματικό θέμα υγείας...Σήμερα είμαι είκοσι...Και με ενοχλεί αφάνταστα που δεν έχω εμπειρία στα ερωτικά.Και δεν εννοώ μονο την σεξουαλική πραξη αλλα και το φιλί,μιας και δεν έχω φιλήσει ποτέ μου αγόρι.Με στενοχωρεί πολύ αυτό γιατί όσες φορες(όχι πολλες) εχω βγει με καποιον εχω το αγχος οτι αν με φιλησει εγω θα γινω ρεζιλι λόγω του ότι δεν ξέρω...Καλά να μην μιλήσω και για το σεξ που εκεί πέρα νιώθω ακόμη χειρότερα.Προσπαθω να δεχτώ ότι τώρα έτσι μου γίναν στη ζωή και να ξεκινήσω την ερωτική μου ζωή πάρα την υπερβολική μου απειρία..αλλά κάθε φορά τρέμω στην ιδέα ότι αν καταλάβει κάτι εκείνος που θα βγαίνω θα του φανεί περίεργο που στα 20 μου δεν έχω δώσει ούτε καν το πρωτο μου φιλί...Νιώθω πολύ μειονεκτικά...Και μην μου πείτε ότι εσύ τα δημιουργείς στον εαυτό σου και ξεκόλλα.. Γιατί ειλικρινά δεν βοηθάει αυτό σαν σκέψη από μόνο του..Αυτά Υ.Γ. Σορρυ για το μεγαλο κειμενο

Μιλαω με ενα παλικαρι εδω και λιγες μερες.Φατσικα γνωριζομαστε απο το σχολειο αλλα ποτε δεν ειχαμε μιλησει. Ειμαστε στην ιδια ηλικια (23 χρονων)Ειχαμε χρονια να πετυχουμε ο ενας τον αλλον γιατι ημασταν σε αλλες πολεις λογω σπουδωνΓενικα απο οσα εχουμε πει καλουλης φαινεται αν και καποιες φορες γινεται επιθετικος χωρις λογο και αρκετα γκρινιαρης. Ισως λογω δουλειας; Επειδη δουλευει πολλες ωρες;Δεν ξερωΟσες φορες το χει κανει του το χω πει κι εχει σταματησει.Δουλευει σε ενα μαγαζι εδω στην πολη μας κ μου εχει πει να περασω να τον δω.Το θεμα μου ειναι πως εχω παρει καποια κιλα απο τοτε στο λυκειο. Ημουν 48 κι ειμαι 56 (1.62 υψος) Δεν ειναι πολλα κιλα, ουτε ειμαι χοντρη αλλα φαινεται προφανως οτι πηρα κι ειμαι πιο μπαμπατσικη. Εχω ανεβασει στο φβ φωτο προσφατες και με εχει δει αλλα φοβαμαι μη ξενερωσει. Περα απο αυτο που δε με καιει και τοσο...χαζευα φωτο του κ πετυχα μερικες αρκετα παλιες με εναν πρωην μου. Οι φωτογραφιες ειχαν τραβηχτει πριν τα φτιαξουμε αλλα απο οσο καταλαβα εχουν επαφες ακομα.Με τον πρωην χωρισαμε ψιλοασχημα..με ειχε χτυπησει κανα δυο φορες και μολις τον χωρισα εβγαζε φημες οτι με επιασε με αλλον κτλ ενω δεν ισχυε κατι τετοιο. Το οτι με χτυπαγε δεν το λεγε ομως..Τελοσπαντων..αν βρεθω με αυτον να του πω για τον πρωην; γιατι δε θελω να του πει οτι μιλαει μαζι μου και να αρχισει τα δικα του. Εχουν περασει χρονια που χωρισαμε αλλα που να ξερω την τρελα του καθενος; μπορει αμα παει η συζητηση σε μενα να με κραξει

Πως είμαι τρέλα ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν κάνω σχέσεις. Οι γύρω μου νομίζουν ότι είμαι απλά δύσκολη και απαιτητική αλλά κατά βάθος είναι ο φόβος της απόρριψης που κάπως πρέπει να κρυφτεί. Όταν μου αρέσει ένα αγόρι και φαντάζομαι το πώς θα είμασταν μαζί , τρελαίνομαι και μόνο στην ιδέα ότι θα κοιτάζει άλλες η ότι θα πρέπει να του γνωρίσω τις φίλες μου (ακόμα και αν δεν είναι μοντέλα). Και αν οι αλλες φλερτάρουν μαζί του;;; Δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα τσιμπήσει. Δεν μπορώ να διανοηθεί ότι μπορεί να τσεκαρει μια κοπέλα και να την φαντασιωνεται ή ακόμα χειρότερα να την κοιτάει στα μάτια. Και όσο πιο ωραίος είναι τόσο πιο ανασφαλής γίνομαι. Και το χειρότερο είναι η σκέψη του: όπως ήταν με εμένα στην αρχή, ο τρόπος που με κοιτούσε η μου μιλούσε ,κάποτε κάποια άλλη θα έχει αυτή την προσοχή που είχα εγώ, τον ενθουσιασμό της αρχής. Δεν θα κάνω ποτέ σχέση και το ξέρω. Τουλάχιστον μέχρι τα 30-35 που θα θέλω παιδιά. Τελικά δεν είναι οι άντρες ανασφαλείς μαζί μου, εγώ είμαι ανασφαλής με αυτούς. Αυτό το φαίνεσθαι και το είναι.... Πόσο ισχύει...

Ενώ έχω λογαριασμούς στα sosial media δεν ασχολούμαι και πολύ αλλά έτυχε και μπήκα στο ινστα και είδα την κοπέλα μου να έχει ανεβάσει φωτογραφίες μόνη της και εννοείται πουθενά εγώ όπου ξέρει ότι δεν μπαίνω καθόλου...εντάξει θα με πείτε ανασφαλή και κομπλεξικό αλλά για τα δικά μου μυαλά μου κακοφάνηκε...δεν θα της το σχολιάσω,ούτε θα πω τίποτα εννοείται...αλλά στενοχωρηθηκα που δ αυτό!!!!!

Μου ειναι δυσκολο να διαχειριστω οτι το πρωι στη δουλεια(γραφεια εταιρειας)πρεπει να ειμαι ντυμενη πολυ σοβαρα με τακουνια φουστες κτλ. ,ενω στη ζωη μου κυκλοφορω με σαγιοναρες,μπαντανες και γενικα πολυ ανετα.Νιωθω σαν διπλη προσωπικοτητα,δεν ξερω καταπιεζομαι απο την τοση τυπικοτητα,απο την αλλη νιωθω τυχερη για τη θεση μου αυτην την εποχη!

Είμαι 23 χρονών σχεδόν,μπορεί όταν φτάσει στα χέρια σας να είμαι πράγματι 23.Υπήρχε ένα παίδι(θα τον πούμε Αναξιμανδρο) με το οποίο ένιωθα ερωτευμένη και του το είπα.Εκείνος ισχυρίστηκε οτι ποτέ δεν με είδε ετσι και απο ότι καταλαβαίνω είναι αλήθεια.Αυτο όμως δεν σήμαινε ότι δεν τον επηρεάζω καθόλου εγώ και οι επιλογές μου οπότε κάθε φορά που με έβλεπε ακόμα και να μιλάω με αλλους ζήλευε και εγω το κατάλαβα.Αυτό το παίδι έχει ένα άλλο πολύ ωραίο παιδί στην παρέα του(θα τον λένε Αρη) το οποίο είχε εκδηλώσει εδω και καιρό ενδιαφέρον.Θέλω να κάνω κάτι με τον Αρη αλλά εχω κάποια διλλήματα.1νοιώθω ακόμα κάποια πράγματα για τον Αναξίμανδρο 2 πιστεύω οτι κατα βάθος το κάνω απο εκδίκηση γιατί νοιώθω οτι με χρησιμοποίησε για την επιβεβαίωση του 3 ο Αρης είναι πολύ ωραίος και εγω δεν έχω αντιστάσεις 4θα με βοηθήσει αυτό ή θα με κάνει να νοιώσω χειρότερα? Υποψην ποτέ δεν έγινε τίποτα με τον Αναξίμανδρο. *μην μου απαντήσεις μονολεκτικά. Είμαι 23 σχεδον και ακόμα δεν είμαι έτοιμη για σοβαρά πράγματα και εχω πειστει οτι και μερικα λαθη δεν πειραζουν αλλα καποιες φορες βλέπω οτι το τραβάω παραπάνω.Αλλά αν δεν υπήρχα εγώ και κάποιες άλλες σαν και μένα να το τραβάμε λίγο παραπάνω θα υπήρχε τώρα η τέχνη??με τι θα επιβίωνε? Η απάντηση σας θα μου είναι πραγματικά χρήσιμη. Σας ευχαριστώ απο τώρα.

Να αφιερώνει από όλα τα τραγούδια το τραγούδι σας στη γκομενα; πόση αναισθησία;

Φιλοι μου θελω τη γνώμη σας! Υπάρχει κάποιος ή κάποια που διεκδικουσε για καιρο ενα ατομο του εδειχνε τα συναισθήματα του και τελικα ειχε happy end ολο αυτο παρα το οτι εκείνος εδειχνε αδιάφορος στην αρχη? Και έλεγε Πώς δεν ήθελε επανασυνδεση? Χωρίσαμε γιατι ειχε αλλες προτεραιότητες και δεν μπορουσε , εγω τωρα εκδηλωνομαι συναισθηματικα , αλλα εκεινος μου λεει Πώς ειμαι δεδομενη.ομως επαφή κραταει

Μολις τελειωσα τις σπουδες μου. Ψαχνω δουλεια απεγνωσμενα και δεν βρισκω πουθενα. Αυτο που εχω σπουδασει δυστυχως στην Ελλαδα δεν εχει καθολου απορροφηση, ενω στο εξωτερικο πληρωνεται πολυ καλα! Οικονομικη δυνατοτητα για να φυγω εξω δεν υπαρχει σε καμια περιπτωση. Ουτε για τα αεροπορικα που λεει ο λογος. Προυπηρεσια εχω ελαχιστη και κυριως σε σερβις ή προωθησεις προιοντων ως φοιτητρια. Εχει ενα εξαμηνο που στελνω βιογραφικα σε ο,τι αγγελια εχει να κανει με πωλησεις ( σε οσα δεν ζητουν 3ετη προυπηρεσια μεχρι 23 χρονων) , σουπερ μαρκετ κλπ. αλλα κ εκει πλεον αν δεν εχεις γνωστο δεν εχεις ελπιδες. Το τηλεφωνο μου δεν χτυπαει ποτε. Εχω φτασει σε απελπιστικη κατασταση κ δεν ξερω τι να κανω. Στεναχωριεμαι να με συντηρουν οι δικοι μου, να μην εχω λεφτα να φυγω ενα τριημερο το καλοκαιρι, να μην μπορω να παρω ενα καινουριο ζευγαρι παπουτσια ή ενα ρουχο που μου αρεσει. Με την πρωτη ευκαιρια που θα παρουσιαστει την ζωη μου θα φυγω απο την Ελλαδα και θα ριξω μαυρη πετρα πισω μου! Δεν φταινε οι νεοι που φευγουν. Η Ελλαδα διωχνει τα παιδια της...