ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σήμερα πήγα για μάθημα οδήγησης και επειδή έβρεχε ήρθε να με πάρει ο δάσκαλος από το σπίτι μου,βλέπω οδηγάει μια κοπέλα ωχ λέω θα κάνουμε μαζί μάθημα μάλλον και κατευθείαν αγχώθηκα γιατί πίστευα ότι δεν θα νιώσω άνετα να με βλέπει να οδηγαω (ακόμα είμαι λίγο αρτσουμπαλος).Μπαίνω μέσα στο αμάξι την πάμε σπίτι να την αφήσουμε για να ξεκινήσω εγώ μάθημα και κάτι λέει δεν πρόσεξα και μετά της λέει ο δάσκαλος κάτσε μαζι μας αν θες και αυτή έκατσε πίσω για παρέα.Εκει λέω πάει έγινα ρεζίλι τώρα...Παρόλα αυτά οδήγησα πάρα πολύ καλά,πρώτη φορά ένιωσα τόσο άνετα και δεν αγχώθηκα καθόλου,η κοπέλα ήταν πολύ γλυκιά και την συμπάθησα πολύ,μου λεει κιολας στην αρχη "μηπως σε αγχωνω?" Σε καποια φαση ένιωσα το βλέμμα της να είναι κολλημένο πάνω μου,όταν συζητούσε με τον δάσκαλο έβαζε και εμένα μέσα στη συζήτηση σαν να ήθελε να με γνωρίσει καλύτερα.Σπαω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποια είναι,την έχω ξαναδεί φατσικα αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ με τίποτα,η αλήθεια είναι πως μου άρεσε και παρακαλαω να τύχει έτσι πάλι και την επόμενη φορά! Επίσης κάτι μου λέει ότι της άρεσα και εγώ, ισως γιαυτο και να ήθελε να κάτσει και άλλο.Ποιος ξέρει άραγε? Μακάρι να ξανασυμβεί ή να την δω κάπου έξω ώστε να σιγουρευτώ! :)

Θα σας διηγηθώ μια ιστορια που μου έτυχε το καλοκαίρι και μου έκανε εντύπωση . Κανονίζουμε με ένα κολλητό να πάμε διακοπές Κρήτη για μερικές ημέρες και οι δύο νομίζω είμαστε δύο ωραίοι άντρες .. Σε μια από τις μέρες πάμε με τον φίλο μου σε μια παραλία γεμάτη καθώς ήταν με τρεις σειρές ξαπλώστρες. Βρίσκουμε δύο ξαπλώστρες στην μεσαία σειρά πίσω και δεξιά ακριβώς κάθεται μια κοριτσοπαρεα με 3 γυναίκες. Στεκόμαστε ακριβώς στις αδειες ξαπλώστρες και κάνουμε μια συζήτηση αν θα κάτσουμε εκεί. Πριν καν ξεκινήσουμε την συζήτηση πηγαινοντας προς τα κει κατάλαβα από τα κορίτσια ενα πληρη ξενέρωμα έντονο όμως από την πλευρά τους στο στυλ τι κουβαλήθηκαν τώρα εδώ αυτοί οι πέφτουλες.. (φαίνονται αυτά γύρισαν κεφάλια, απάθεια τελείως γενικά και δυσαρέσκεια προσπαθούσαν να φανεί κιολας νομίζω). Ο φίλος μου μετά αφού μιλάγαμε επιμενε να πάμε μακριά και μπροστά που είχα μείνει ακριβώς μια θέση μπροστά στην θάλασσα.. Το κορίτσια νομίζω άκουγαν πολλά από αυτά και μάλλον νόμιζαν ότι θα κάτσουμε εκεί να βλέπουμε τα ωραία τους ματια. Σε μια φάση του λέω απότομα καλά πάμε μπροστά και γυρναμε να φυγουμε και βλέπω 3 γυναίκεια κεφάλια να γυρνανε και να καρφώνονται επάνω μας να τους πέφτουν τα σαγονια και να κοιτάν με ένα ύφος δεν υπάρχουν άντρες ποια.. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ .. ΤΙ ΚΟΥΒΑΛΑΤΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ.. ΘΕΛΕΤΕ ΣΑΣ ΦΛΕΡΤΆΡΟΥΝ Ή ΟΧΙ;;; Θέλετε να σας φτύνουν και να κολατε; καταλαβαίνω ότι υπάρχουν πολλοί αντρες εκεί έξω που Τέλος πάντων... αλλά είσαστε εσείς υπεύθυνες για αυτό .. δίνεται το κερασάκι και μετά ελπίζεται η τούρτα να είναι καλή ... και μετα κουμπωνεστε ;;; και γίνεστε απλησιαστες ;;; και παράλληλα και εμείς το ίδιο! οι καλοί τουλάχιστον γιατί οι πέφτουλες και οι παίχτες συνεχίζουν δεν τους νοιάζει όσες χυλοπίτες και να φάνε. Και στο τέλος μένουν μόνο αυτοί για σας ... Δεν μπορείτε να καταλάβετε το ΑΠΛΟ!! ότι ο άνδρας που απολαμβάνει την παρέα σας την φάτσα σας το σώμα σας την κίνηση σας το μιλημα σας το μυαλό σας (Σε όσες έχει μείνει κάτι) θα είναι διατεθειμένος να περιμένει .. Ένας ο οποίος απλά και μόνο θέλει να σας πηδήξει και να φυγει (Για όσες δηλαδή ενδιαφέρονται) πολύ απλά ΟΧΙ γιατί δεν θα αντέχει να είναι με κάποια που δεν τον νοιάζει και πολύ για μεγάλο χρονικό διάστημα.. Τέλος τα είπα και ησύχασα

Δεν καταλαβαίνω τι απόλαυση βρίσκει κανείς στο να βγαίνει στο δάσος με την καραμπίνα και να σκοτώνει ζώα. Δηλαδή τι; Έχουν φαντασίωση ότι είναι ο Ράμπο;Δε βλέπουν αυτά που γίνονται και σκοτώνεται κόσμος από την απροσεξία τους;

Ποναω γιατι ειμαι 26 χρονων και μέχρι τωρα δεν εχω νιωσει αγαπη και τρυφερότητα απο τους γονεις μου. Δεν ξερω αλλα δεν θυμαμαι ουτε καν οταν ημουν μικρουλα να μου εχουν δειξει τρυφεροτητα. Μεχρι τα 13 μου έτρωγα ξυλο και ενταξει αυτό δεν ειναι κατι που με πληγωνει και τοσο γιατι ολα τα παιδιά εχουμε φάει τις σφαλιαρες μας κ εγω που ημουν και ατακτουλα κιολας. Αλλα με πονάει που δεν εχω μπει μια φορα στο σπιτι κ η μανα μου να με αγκαλιασει κ να μου πει πως περασες αγαπη μου. Οι φορες που με εχουν αγκαλιασει κ φιλήσει είναι ελαχιστες κ αυτες κυρίως σε γενεθλια. Ζηλευω αυτούς που μπορουν κ το ζούνε αυτο. Μια μέρα μια συνάδελφος με ρωτησε ποιος απο τους γονείς σου είναι πιο τρυφερος μαζι σου, μεσα μου γελασα με ειρωνια και της απαντησα κ οι δυο ενω η αλήθεια είναι κανένας. Εχω αναγκη απο μια αγκαλια κ μια καλη κουβέντα. Εχω εναν συντροφο, είμαστε πολλα χρονια μαζι και τον λατρευω, είναι ο μονος που με κανει ευτυχισμένη. Ελα ομως που οι γονείς μου δεν την θέλουν αυτη την ευτυχία. Την αλήθεια ότι ειμαστε μαζι προσφατα τους την είπα. Ανάμικτα τα συναισθηματα, απο την μια χαρηκανε γιατι δεν θα τους μεινω στο ραφι 26 χρονων κοπελα απο την αλλη δεν τον θέλουν για λόγους που βαριεμαι να αναλυσω. Αα και μαντέψτε δεν τον εχουν γνωρίσει καν. Προς το παρόν ειναι εξωτερικο για κατι δουλειές μόλις έρθει θα γίνει η συναντηση. Αλλα βλεπετε οι γονεις μου δεν αντεξανε και βαλανε τα μεγαλα μεσα και μαθανε για την οικογένεια του. Μου λεει ο πατερας μου εξαφανισε το δαχτυλιδι που σου εχει παρει και καλύτερα να ξεκοψεις μαζι του γιατι ρωτησαμε και δεν ειναι απο καλη οικογένεια. Στην ερωτηση μου ποιον ρωτησατε και τι σας ειπαν δεν πηρα απαντηση. Κάποιοι μπορει να σκεφτείτε οτι μπλοφαρει αλλα όχι γιατι μου εδωσε μια πληροφορια που εγω την ηξερα αλλα δεν το ειχα πει στους γονεις μου. Και μου λεει κιολας ο πατέρας μου δεν κανει αυτη η οικογένεια δεν ειναι του επιπεδου μας. Ποιου επιπεδου μας ανθρωπε μου, τι ειμαστε τίποτα γαλαζοαιματοι? Ούτε καν σπιτι δικο μας δεν εχουμε. Πήρα τηλεφωνο την μανα μου στην δουλειά να την ρωτήσω αλλα δεν μπορούσε να μιλήσει και τωρα πρεπει να περιμένω αλλες δυο ωρες μεχρι να έρθει απο την δουλεια να μου πει. Υποψιαζομαι οτι ο πληροφοριοδοτης είναι ο παπους μου και θα τους εχει πει οτι ειναι πολυ φτωχη οικογένεια κατι που το ηξερα απο την πρωτη στιγμή. Ο συντροφος μου είναι ανεξάρτητος δεν μένει με τους γονείς του. Αλλα αυτό που με πονάει ρε παιδιά είναι που τα εχουν μαθει τα νέα απο την Δευτέρα και δεν μου είπαν τιποτα , χεστηκανε για εμένα. Με πληγωνει που αντι να με πιασει η μανα μου να μου μιλησει κάθεται και με θάβει μαζί με τον μπαμπα. Αυτον τον άνθρωπο τον αγαπω και οτι και να γίνει δεν αλλαζω σταση αλλα με τρωει γιατι δεν μου μιλανε, γιατι δεν με αγαπάνε?? Γιατι??? Ποναωωωω

Νομίζω έχω τρελαθεί. Νιώθω το κεφάλι άδειο.Πώς θα με βοηθήσω; Κάθε μέρα κλαίω ειδικά αυτές τις δύο μέρες κάνω σενάρια με το μυαλό μου ότι θα με αφήσεις, ότι με βαρέθηκες, ότι είμαι απλά μια σχέση που είχες. Νιώθω ότι καταρρέω, δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου εάν εσύ δεν είσαι παρών στην καθημερινότητά μου.Δεν μπορώ να αντέχω κάθε φορά το καλοκαίρι να ήμαστε χωριστά, δεν το αντέχει άλλο η καρδιά μου. Και τι να κάνουμε όμως; Νιώθω ότι μου κρύβεις πράγματα, ότι σου αρέσει άλλη, ότι εγώ απλά είμαι μια κλωστή που σε λίγο θα την τραβήξει και θα σκίσει. Τι θα κάνω ; Πώς θα με βοηθήσω να βρω απο αυτή την παράνοια; Δεν ξέρω τι μου γίνεται. Φοβάμαι , φοβάμαι, φοβάμαι.

Οταν πηγαινω για υπνο καποια βραδια θυμαμαι την καληνυχτα που σου ελεγα καθε βραδυ. Εσυ την περιμενες και γω δεν μπορουσα να κοιμηθω αλλιως. Υπηρξαν φορες που σε ειχα διπλα μου και αλλες που θα καναμε κληση η θα εστελνα μονο και μονο για αυτο. Για αυτην την καληνυχτα. Ηταν πολυ σπανιο να περασει βραδυ χωρις να την πουμε. Αληθεια ποσα βραδια εχουν περασει απο την τελευταια μας καληνηχτα; Ωρες ωρες σκεφτομαι αν σου λειπω εστω και λιγο...Τελος παντων ελπιζω να σαι καλα και να προσεχεις εκει που εισαι.Καληνυχτα λοιπον.

Προσπαθω να βαλω μια σειρα στις σκεψεις μουΤον σκεφτομαι συνεχεια, καθε μερα.Απο τη μερα που χωρισαμε, δε κοιμαμαι καθολου καλαΚαι ενα κομματι μεσα μου νιωθει οτι φταει και οτι τον αδικησα και οτι επρεπε να ειχα μεινει να προσπαθησω κι αλλο. σαν να τον εγκατελειψα.αλλα δε ξερω πως θα μπορουσα να εχω παλεψει το γεγονος οτι μου εδειχνε οτι δε με ηθελε. οτι με ηθελε για την μοναξια του η οποια οταν καλυπτοταν απο αλλους ηταν μια χαρα και με ηθελε οταν ελειπε ο υπολοιπος κοσμος.δε μπορω να καταλαβω αν μου λειπει.αν δε μου λειπει ομως, γιατι τον σκεφτομαι συνεχεια, γιατι δε μπορω να κοιμηθω καλα και γιατι νιωθω αυτη τη μαυριλα μεσα μου και δε μπορω να γελασω με την ψυχη μου;και τι ειναι αυτο που μου λειπει;νομιζω οτι ειναι ο τροπος που με εκανε να νιωθω.καποιες φορες.εφυγα απο μια κατασταση που δε με ικανοποιουσε και νιωθω καπως ενοχικα για αυτο.εχω μαθει ετσι να νιωθω; εχω μαθει να ειμαι το θυμα;και οκ δε θα επρεπε να νιωθω μια ταση ικανοποιησης του εγωισμου μου τωρα που πηρα τη ζωη μου στα χερια μου και που εφυγα απο καπου που δε με γεμιζε και να νιωσω δυνατη που το εκανα;

Η ζωή είναι νερό.Κυλά ασταμάτητα.Γεννιέται από μια πηγή.Γίνεται ποτάμι, ορμητικό που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του.Κάποια τα χάνει στην πορεία, κι άλλα τα κουβαλάει μαζί του ώσπου να πέσει στην θάλασσα. Κι εκεί γίνονται ένα. Εκεί τελειώνουν όλα. Εκεί γαληνεύουν όλα. Εκεί υπάρχουν μαζί αιώνια.

Θα έρθει εκείνη η γαμημένη στιγμή που θα κλάψω και εγώ από την ευτυχία;;;;Που θα έχω έστω μια τέτοια στιγμή;;;;Και μη μου πείτε τις στιγμές τις φτιάχνουμε μπλα μπλα μπλα....γιατί δε μπορείς να κλάψεις από την ευτυχία όταν είσαι απλά αραχτός σε έναν καναπέ....για να κλάψεις από ευτυχία τα συναισθήματα κάνουν μια όμορφη έκρηξη πρέπει να υπάρχουν συγκυρίες και εγώ μόνο προβλήματα έχω και σοβαρά. Και απλά θέλω να ξενοιάζω να έρθει η στιγμή που θα είμαι απλά ευτυχισμένη. Γι’ αυτό δεν είμαστε σε αυτή τη γαμημένη ζωή;

Του ειχα πει οτι δεν εχω ξανακανει κατι και οτι ηταν η πρωτη μου φορα οποτε ημουν κομπλαρισμενη. Και αφου καναμε οτι καναμε μου ειπε με υφακι οτι ημουν τελειως ξενερωτη και εκανα την ολη φαση τελειως αβολη.