ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Και πόση πικρία βγάζουμε οι περισσότεροι στις εξομολογήσεις μας. Φαίνεται η πλειοψηφία της κοινωνίας μας αντιμετωπίζει μεγάλα ψυχολογικά προβλήματα πέρα απο ολα τα υπόλοιπα.

Δεν είμαι ασχημος, είμαι εμφανισιμος. Και ξέρω να μιλάω στις κοπέλες. Αλλά δεν με θέλουν για σχέση και κάτι παραπάνω, γιατί νομίζουν οτι θα της κοροϊδεύουν. Είμαι ένα κανονικό παιδί, φοιτητής. Τι παραπάνω θελετε εσείς οι κοπέλες? Δεύτερον, πως μπορώ να προσεγγίσω μια κοπέλα, για να δω και αλλες αποψεις

Και δε θα καταφέρω να τον πάρω αγκαλιά και να κοιμηθώ πλάι του... Ούτε τώρα ούτε ποτέ ξανάΠόσο μου λείπει η αγκαλιά τουΞέρω ότι δε πρέπει αλλά μου λείπει δυστυχώς...

Ναι οκ για να προχωρήσουμε μετά από μια σχέση που μας πλήγωσε πρέπει να συγχωρήσουμε... Χωρίς να κρατάμε κακία, χωρίς πικρίες... Τον άλλον καταφέρνεις και τον συγχωρείς... Πώς συγχωρείς τον εαυτό σου ειδικά όταν έχει δώσει και δεύτερη ευκαιρία;

Εχω ένα πρόβλημα με το μυαλό μου. Δεν με αφήνει σε ησυχία συνεχώς με δηλητηριάζει.. κάθε φορά έχω αμφιβολίες για ότι μπορείτε να φανταστειτε... Μπορεί πχ να κατάφερα κάτι που ήθελα χρόνια αλλά ακόμα και τότε δεν θα χαρώ.. ίσα ισα θα αρχίσω να σκέφτομαι πως όλα μπορούν να πάνε λάθος. Δεν ξέρω πώς να το αλλάξω.. πώς να το έχω σύμμαχο και όχι εχθρό...

Αυτος στα 52 χωρισμενος με 2 παιδια μικρα. Εγω στα 28. Βγηκε πριν λιγους μηνες απο εναν αρκετα δυσκολο γαμο απ οτι μου ειπε... Γνωριστηκαμε πριν 3 μηνες και βγαινουμε στχνα. Περναμε πολυ ωραια,απλα μου ειπε οτι δε θελει δεσμευσεις. Ειναι πολυ στοργικος απεναντι μου και προσφατα μου πεταξε οτι θα ηθελε να μεινουμε στο ιδιο σπιτι στο μελλον. Επισης,σε καποια φαση μου ειπε οτι δεν θελει γαμους και παιδια και ουτε θελει να μου στερησει τα καλυτερα μου χρονια οντας μαζι του. Αυτο μπορει να σημαινει οτι δε θελει μαζι μου κσι θα προτιμουσε μια γυναικα που να εχει κανει παιδια και δεν εχει υποχρεωσεις η απλα θελει πλεον την ελευθερια του?

ειμαι σιγουρος οτι καποια στιγμη θα παθω καρκινο κυριως γιατι στεναχωριεμαι ευκολα και πολυ!Γι αυτο που δεν ειμαι σιγουρος ειναι αν θα εχω καποιον διπλα μου να με φροντιζει ή θα ειμαι οπως παντα μονος...

να το ρίξεις στο γυαλό, να πεις ή να δεχτείς μια συγγνώμη, να πεις μια καλή κουβέντα έτσι για την ανακούφιση του άλλου και επειδή είσαι καλός άνθρωπος.. Γιατί επιλέγεις να κάνεις το αντίθετο; Δεν κοστίζει τίποτα, ενώ τι σου κερδίζει η κακία;

Καλησπέρα. Η ώρα είναι 12:12, βρίσκομαι στην Αθήνα και κανονικά θα έπρεπε να έχω περάσει τη μέρα μου διαβάζοντας για την σχολή. Αυτή η μέρα θα έπρεπε να είναι ένα βήμα προσέγγισης του πτυχίου, της ανεξαρτησίας, του μέλλοντος. Τελικά αυτή η μέρα σημαίνει συνειδητοποίηση του παρόντος. Ήδη από τα σχολικά χρόνια είχα καταλάβει ότι κάτι σάπιο βρίσκεται στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα επιβεβαιώθηκα. Ζούμε σε μια χώρα μίσους και μιζέριας. Σε ένα σπιρτόκουτο. Που είναι έτοιμο να πάρει φωτιά. Και έξαφνα, ω άνδρες Αθηναίοι, έχετε την απαίτηση εγώ να τη σβήσω. Αλλά ξέρετε κάτι; Δε γίνεται εσείς να καταστρέφετε και εγώ να δημιουργώ. Δεν σας αξίζει. Δεν σας αξίζει διότι γεννηθήκατε για να πεθάνετε. Γιατί δεν ζείτε, απλώς αναπνέετε. - Η αδελφή του ελέους

Εχω μια φιλη παρα πολλα χρονια,περιπου 10. Παντα ειχε μια ταση να δραματοποιει τα πραγματα αλλα ειναι καπου μια 2ετια που η κατασταση δεν αντεχεται. Γκρινιαζει συνεχεια,καθε μερα. Βρισκει ενα θεμα κι αρχιζει να το αναλυει. Υποθετικα θεματα οπως οτι ο φιλος της ειναι στη δουλεια και τη γραφει γιατι σιγουρα δεν δουλευει αλλα μιλαει με αλλες ωραιες συναδελφους του. Και στελνει συνεχεια,μιλαει μονη της,δεν ακουει κανεναν. Ο,τι και να της πεις σαν να μην το ακουσε απλα λεει αυτο που θελει. Και τα προβληματα των αλλων απλα τα υποβιβαζει. π.χ. της ειπα οτι στη μαμα μου βρηκαν κατι που μοιαζει με ογκο και επειδη ειχε ιστορικο και με αλλους καρκινους ο γιατρος της ειχε ανησυχησει και τρεχαμε με εξετασεις. Η απαντηση της ηταν ελα ολα καλα θα πανε σιγουρα μην αγχωνεσαι. Και αμεσως γυρισε την κουβεντα στο φιλο της και στο οτι εχει νευρα μαζι του για κατι. Της εχω μιλησει για το οτι υπερβαλλει και με το καλο και με το ασχημο. Της εχω πει μαλιστα οτι ισως θα ηταν καλο να δει ψυχολογο γιατι εχει πολλα που τη βασανιζουν και υποφερει χωρις λογο. Αλλα δεν θελει. Ομως κι εγω δεν αντεχω αλλο. Βλεπω το ονομα της στο τηλεφωνο και χαλιεμαι δε θελω να δω τι γραφει. Μου χαλαει η διαθεση ο,τι κι αν κανω με το που θα μιλησω μαζι της τσιτωνω και νιωθω δυσφορια. Δε θελω να εξαφανιστω ετσι,αλλα δεν μπορω να κανω αλλο παρεα μαζι της. Δεν θελω. Τη νοιαζομαι και εχω προσπαθησει πολυ να τη βοθησω αλλα δεν θελει να βοηθηθει απο κανεναν νομιζω. Για να καταλαβετε οση ωρα γραφω αυτο εχω 42 αδιαβαστα απο εκεινη. 42!!! Καταλαβαινω οτι ειναι ισως πιεσμενη ανασφαλης ή δεν ξερω τι αλλο,αλλα κι εγω δεν μπορω καθε μερα να χαλιεμαι απο αυτο. Θελω να σταματησω να κανω παρεα μαζι της,αλλα δεν ξερω πως να της το πω για να μην πληγωθει. Εσεις τι θα κανατε?