ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μου έδινε πολλά σημάδια, βγήκαμε και ραντεβού αλλά ποτέ δεν έγραφε πρώτη στα μηνύματα, κι από χτες για κανένα λόγο που να ξέρω με αποφεύγει.

οι διπλανοι σκοτωθηκανε.. ειχαν βγει στο μπαλκονη κ αυτη φωναζε βοηθεια και σχεδον ουρλιαζε.. πηγα στην πορτα του μπαλκονιου γτ νομιζα οτι ακουγοταν απο αλλου κ ηταν οι διπλανοι στο μπαλκονι και αυτη να φωναζει κανονικα.. στο τελος του φωναξα και του ειπα "καλω αστυνομια τωρα αν τη πειραξεις" και αρχισε ο μαλακας τις απειλες- θα σου κανω λεει μηνυση.. ναι, θα μου κανεις μηνυση που σε ακουσα μεσα στο σπιτι μου να κακοποιεις εναν ανθρωπο γελοιε.. ελεος..

θα ξεκινησω απο το πως γιναμε κολλητοι με αυτο το παιδι. Στο γυμνασιο ημουν απο αυτα τα κοριτσια που ενιωθαν ανωτερες και ημουν αρκετα δημοφιλης(τι ηλιθια... ευτυχως το καλοκαιρι της 2ας γυμν και αλλαξα ριζικα) και ο κολλητος μου(τοτε δεν ηταν) ηταν στην ταξη μου και ηταν απο αυτα τα αγορια που μια ντιβαρα σαν εμενα τοτε θα ελεγε >Παμε ολοι λυκειο λοιπον! Ημασταν μαζι στο φροντηστηριο και αρχισαμε να μιλαμε λιγο παραπανω απ'οτι στο γυμνασιο! Πριν το καταλαβουμε αρχισαμε να κανουμε παρεα. Ετσι ξεκινησε η φιλια μας! Ηταν η πρωτη φορα που ενιωσα οτι εχω πραγματικο κολλητο αγορι! Πολλοι μας ελεγαν διαφορα και μια κολλητη μου με ρωτησε αν μου αρεσει αλλα παντα ελεγα εννοειται πως οχι γιατι δε θα μπορουσα να τον δω ετσι! Περασε η πρωτη λυκειου και ηρθε το καλοκαιρι! Ηταν το πιο σημαντικο καλοκαιρι της ζωης μου(το καλοκαιρι αυτο με βοηθησε να ξεπερασω τις ανασφαλειες, την καταθλιψη και οτι αλλο θεμα ειχα... με βοηθησε γενικα να αγαπησω τον εαυτο μου..αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα). Το μονο κακο ειναι οτι ελειπα σχεδον ολο το καλοκαιρι και τον ειδα μονο 3 φορες! Αυτο μας απομακρυνε λιγο αυτος δεθηκε λιγο με τα αλλα κοριτσια της παρεας..με πειραξε λιγο μιλησαμε το λυσαμε..! Ομως οσο ελειπα εγιναν διαφορα! Ο κολλητος μου τα εφτιαξε με μια απο την παρεα ή οποια τον απατησε με τον πρωην της μιλησανε τη συγχωρεσε και τωρα τα εχουν τελοσπαντων! Αυτος παλια μου εκανε συνεχεια αγκαλιες ημασταν συνεχεια μαζι και τωρα νιωθω πως δεν ειναι οπως πριν και πως με σνομπαρει λιγο και λογικο να περναει περισσοτερο χρονο με την κοπελα του και χαιρομαι γι αυτον! Αλλα η αληθεια ειναι πως με πειραξε...και απλα απορουσα τις τελευταιες δυο βδομαδες γιατι με πειραζει τοσο και απλα την προηγουμενη βδομαδα συνειδητοποιησα πως εχω αισθηματα γι αυτον. Καθε μερα το νιωθω ολο και περισσοτερο και τον σκεφτομαι περισσοτερο απο οσο θα επρεπε! Και αυτο ειναι πραγματικα δυσαρεστο! Εκτος απο το γεγονος που τα εχει με τη φιλη μου και νιωθω υπερβολικα ασχημα γι αυτο δε θα ηθελα να χαλασει η φιλια μας! Τι πρεπει να να κανω? Να αρχισω να απομακρυνομαι μεχρι να ξεπερασω οτι νιωθω γι αυτον ή να καταπνιξω τα συναισθηματα μου και να κανω πως δεν συμβαινει τιποτα; (Δεν υπαρχει καμια περιπτωση να του το πω γιατι δε θελω να χαλασει η φιλια μας)

Είμαι 20 χρονών και φοβάμαι να κοιμηθώ μόνη μου ειλικρινά δεν ξέρω γιατί συμβαίνει δεν κοιμόμουν ποτέ με τους γονείς όπως κάνουν αλλά παιδιά αλλά έχω αυτό το φόβο θέλω να αγγίζω κάποιον όταν κοιμάμαι

Γεια σας.. ειμαι 25 χρονων..θα ηθελα να με βοηθησετε σε καποιο θεμα..δε ξερω τι μου γινεται σε επαγγελματικο επιπεδο..θελω να κανω πραγματα τη ζωη μου αλλα δε ξερω απο που να αρχησω νιωθω καθημερινα οτι ο χρονος μου περναει ετσι απλα, ανουσια και ειναι κριμα γιατι πιστευω πως μου αξιζει καλα και σπουδαια πραγματα στη ζωη μου...

2ο έτος φέτος σπουδάζω Θεσσαλονίκη μακρία απο τη πόλη μου και δεν είμαι ευχαριστημένος.Ναι πανέμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη αλλα αν δεν έχεις παρέα οσο και να την εξερευνήσεις κάποια στιγμή βαριέσαι (και πιστέψτε με την έχω εξερευνήσει πάρα πολύ).Εντωμεταξύ ειναι κι οι γονείς μου Αθήνα οπότε δεν είναι κοντινή απόσταση για να πηγαινοέρχομαι (6-7 ώρες ταξίδι).Γνώρισα κάτι παιδιά πέρσυ αλλά όσο περιέργο και να φαίνεται ενώ μιλούσαμε δεν ταιριάζαμε..και ούτε βγαίναμε ιδιαίτερα πολύ (κυριώς μόνο στην αρχή) οπότε μετά σπίτι και υπολογιστή.Πάλι που ξεκίνησε το ΑΠΘ δεν έβρισκα παρέα και ήμουν μόνος σε τραπεζάκι.Στη σχολή παω μέτρια και τώρα σκέφτομαι ίσως την παρατήσω και πάω σε ιεκ (οικονομικά μπορώ γιατί δουλεύουν και οι δύο γονείς μου και είμαι μοναχόπαίδι).Θέλω εμπειρίες απο πρωτοετής άμα ήταν κι αυτοί έτσι και τελικά πώς και πότε βρήκαν φίλους και γενικά παρέες και το αν θα πρέπει να συνεχίσω να κάνω με αυτά τα παιδιά παρέα που έκανα παλιότερα για να μη φαίνετα πως είμαι μόνος και ντρέπομαι (γιατί εχω ψιλοχαθεί με τα παιδιά).Ευχαριστώ πολύ,Πάνοςυ.γ.1 Για σχέση δε μίλησα γιατί εντάξει πιστεύω ήδη αυτά που είπα είναι αρκετά για να καταλάβαιτε την περίπτωσή μου. :(υ.γ.2 Θα με σύμφερε να γυρνούσα πίσω Αθήνα γιατί θα χα και τους γονείς μου και τους όσους σχολικούς μου φίλους που δεν έχω χάσει επαφή αλλά παρακαλώ δε θέλω να μου πείτε απευθείας γύρνα πίσω γιατί πιστεύω πως τώρα φταίει που είμαι πρωτοετής (μπορεί κι όχι).Θέλω συμβουλές.

Πως μόλις έφαγα ένα hot dog ΜΟΥΡΛΙΑ!

Ακούω ένα ωραίο τραγουδάκι στο κινητό.Φοράω ακουστικά και ξεκινάω να χοροπηδάω πάνω κάτω σαν τράγος.Μπαίνει μέσα στο δωμάτιό μου η μητέρα μου ή κανά άλλο μέλος από την οικογένεια μού.Κάνω γρήγορα πως τεντόνομαι,ξύνομαι στα μαλλιά,ψάχνω κάτι κτλ. :Ρ

φτάνω έξω απο το σουπερ μαρκετ μόλις είχε σκοτεινιάσει και βλέπω στο παράδρομο διπλα απο το σουπερ μαρκετ ενα γατακι να στέκεται μεσα στη μέση του δρόμου.την ώρα που κατέβαινα απο το ποδήλατο για να πάω να το βγάλω απο το δρόμο βλέπω ενα αγροτικό στο όπου αντι να αποφύγει το ζώο συνέχισε κανονικά και μάλιστα επιτάχυνε κι όλας δυστυχώς το ζώο πέθανε..πραγματικά δεν έχω λόγια για την ανθρωπότητα σήμερα του έριξα τόσες κατάρες...δηλαδή τόσο δύσκολο ήταν να αποφύγει το ζώο? ξανα λέω ήταν σε παράδρομο δεν υπήρχαν αλλα οχήματα τριγύρω..

Καλησπερα σας. Ειμαι με μια κοπελα 2 χρονια ειναι 23 και ειμαι 31. Την αγαπαω παρα πολυ και δινω τα παντα γι αυτην. Τον πρωτο 1.5 χρονο ολα ηταν καλα ο ενας πανω στον αλλο ημασταν με τα μουτρα συνεχεια. Μετα αρχισε να αλλαζει συμπεριφορα λιγο λιγο μεχρι που ανακαλυψα οτι μιλουσε μερικες μερες πισω απ την πλατη μου φλερταροντας σστο φβ. Με θεωρησε δεδομενο μου το ειπε και η ιδια την μερα που ανακαλυψα με αποδειξεις οτι μιλαγε με αλλον. Τωρα ειμαστε καλα μου ειπε οτι ταρακουνιθηκε και οτι καταλαβε οτι δεν μπορει να φανταστει τη ζωη της χωρις εμενα εκφραζει συνεχως τα συναισθηματα της λεγοντας σ αγαπω και ειναι καλη μαζι μου πολυ. Το προβλημα μου ειναι οτι αισθανομαι ακομα οτι με ψιλοθεωρει ακομα δεδομενο και δεν ξερω τι να κανω θελω την ιντριγκαρω λιγο και να βρω εναν τροπο να της κραταω το ενδοιαφερον. Πιστευω επισης πως αν αλλαξω συμπεριφορα θα ξενερωσει επειδη ετσι με εχει μαθει να της φερομαι απο την αρχη.Δεν θελω να την χασω ουτε να κατληξουμε παλι στα ιδια. Παρενθεση μιλαμε συνεχως για συγκατοικιση παιδια στο μελλον και γαμο απο την αρχη σχεδον στη σχεση μας μεχρι και σημερα πολυ συχνα.