...να γίνω μαμά. Και δεν μπορώ -προς το παρόν-, λόγω ορμονικού προβλήματος που με πάει πίσω στην όλη προσπάθεια. Πρέπει να λάβω κάποια θεραπεία και να απομακρύνω σκέψεις από βαριά στενοχώρια που μου προκάλεσαν κάποιοι πολύ τοξικοί άνθρωποι. Είμαι 30 χρονών και παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια.Ο άνθρωπός μου δίπλα μου, να με ενθαρρύνει συνεχώς, πάντα αισιόδοξος ότι θα τα καταφέρουμε. Και ίσως χάρη σε αυτόν το ελπίζω ακόμη. Προσπαθούμε 2,5 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα.Βλέπω άλλες εγκύους στο δρόμο και γυρίζω σπίτι κλαίγοντας. Βγαίνουμε με κόσμο και τυχαίνει στην παρέα μας να βρεθούν άλλες εγκυμονούσες και πνίγομαι, δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Επιθυμώ βαθύτατα μέσα από την ψυχή μου ένα παιδάκι. Πάντα αγαπούσα τα παιδιά (για αυτό και επέλεξα να γίνω εκπαιδευτικός). Την άλλη εβδομάδα θα κάνω μαγνητική. Για να επιβεβαιώσουμε ότι δεν τρέχει τίποτα χειρότερο από την ορμονική διαταραχή. Φοβάμαι, αγχώνομαι, δεν ξέρω, τα έχω παίξει. Δεν έχω ξανακάνει μαγνητική, έμαθα την διαδικασία και δεν μου άρεσε, με απωθεί. Με φοβίζει...Θέλουμε τόσο πολύ να κάνουμε οικογένεια. Είμαστε ένα ιδιαίτερα αγαπημένο ζευγάρι και είμαστε διατεθειμένοι να μεγαλώσουμε ένα παιδί με πολύ αγάπη. Δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε παιδί για κοινωνική αποδοχή ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, μα επειδή ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ από τα βάθη της ψυχής μας. Έχω κουραστεί πολύ ψυχολογικά... Ξέρω πως δεν πρέπει να το βάλω κάτω... Αλλά... αισθάνομαι ερείπιο...