ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

οτι ειμαι πολυ ενοχικος ανθρωπος. πως μπορω να σταματησω να γεμιζω ενοχες για πραγματα που δεν εχω κανει και να νιωθω συνεχως ανεπαρκης;

Καλησπέρα, με λένε Έ. και με προβληματίζει κάτι πολύ καιρό τώρα... θα ήθελα να μπορούσε κάποιος να βοηθούσε λέγοντας μου την δική του οπτική όποια κι αν είναι αυτή. Πριν κάμποσο καιρό γνώρισα ένα παιδί , είχαμε μια ελεύθερη σχέση και λόγω απόστασης ( Θεσσαλονίκη - Γιάννενα ) βρισκόμασταν σχεδόν κάθε μήνα, να πω κάτι που θέλω να διευκρινίσω είχαμε έντονη ερωτική χημεία όμως εγώ στα 17 εκείνος στα 26 δεν ολοκληρώσαμε ποτέ, ήταν πάντοτε πολύ τρυφερός μαζί μου και δεν με πίεσε ποτέ για κάτι. Μετά από 7 μήνες τελειώσαμε άδοξα. Το καλοκαίρι βλεπόμασταν λόγο κοινού τόπου καταγωγής ( εννοώ κοιτάγματα και τα σχετικά τίποτα περισσότερο πέρα από δύο τρεις καταστάσεις που έτυχε να μιλήσουμε με ένταση ή φυσιολογικά) αυτό που με βασανίζει είναι πως έχουν μείνει ανοιχτοί λογαριασμοί μαζί του και με πονά το γεγονός ότι δεν μιλάμε. Ξέρω ότι η ζωή συνεχίζεται και έχω στόχο να γίνω όσο το δυνατόν καλύτερη για εμένα όμως έχω μια απορία ... Δεν έχω κάνει πολλές σχέσεις λόγω ηλικίας όπως καταλαβαίνετε όμως από τα 17 στα 18,19,20 αλλάζουν πολλά και οι περισσότεροι είμαι σίγουρη καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, αλλάζεις σε πολλά επίπεδα, θα υπήρχε περίπτωση στο μέλλον να γνωριστείς πάλι από την αρχή με κάποιον από το παρελθόν που αφήσατε κάτι στη μέση ;

Μιλουσα με 2 παντρεμενες. Η μια πολυ καιρο και με την αλλη ηταν να βρεθουμε την αλλη βδομαδα. Και οι 2 σημερα αποφασισαν οτι πρεπει να διακοψουμε γαι ευνοητους λογους :(

να αγαπατε την οικογενεια σας και να τους εχετε πιο πανω απο ολους. οταν ημουν μικρη ντρεπομουν για το γεγονος οτι οι γονεις μου με ειχαν κανει σε μεγαλη ηλικια. δεν εκτιμουσα τον κοπο και τα βασανα που περασαν για να με αποκτησουν. ολα θολωναν οταν με ρωτουσαν οι συμμαθητες μου αν αυτοι ειναι οι "παπουδες" μου. δεν προλαβα να ενηλικιωθω και εχασα τον ενα μου γονεα. δεν εχει σχεση αν ειναι η μανα ή ο πατερας. οταν χανεις τους γονεις σου χανεις ενα κομματι του εαυτου σου και τωρα μετα απο χρονια συνειδητοποιω οτι αυτο το κενο δεν το αναπληρωνει τιποτα και κανενας. πατε να αγκαλιασετε τους γονεις σας. χαριστε τους ενα φιλι και ενα ανθος για εμας που μονο ανθη πλεον τους χαριζουμε. ο χρονος ειναι λιγο και πολιτιμος και φευγει μεσα απο τα χερια μας. και εγω ποναω... και μακαριζω αυτους που τους εχουν ακομα διπλα τους

Τον λένε Γιώργο. Είναι κούκλος. Είναι 30plus. Είναι κούκλος. Α..το πα.Φοβάμαι πως είναι ανώριμος. Δηλ. Κρύβεται πίσω από τους φίλους του. Είναι εγωιστής=>Δε χαιρετάει με την καμία από μόνος του.Θέλει να τον πλησιάσεις. Δεν μπορώ, γιατί δεν είναι ποτέ μόνος του.Και γιατί κοκορεύεται επειδή τον κοιτάω.Τι κάνω? Κι αν είναι γκέι? Κι αν είναι μπάι? Άργησα να επανέλθω από την προηγούμενη σχέδη μου. Και δε θέλω να με κοροϊδέψουν πάλι. Αυτά.

Θέλω να το λέω να το λέω να το λέω!

Παιδιά έχω φρικάρει. Μεταμορφώνομαι στη μάνα μου. Ξεστομίζω ατάκες που έλεγα δεν θα πω ΠΟΤΕ στα παιδιά μου!Παραδείγματα :- Μάμαδα πια!!! Βαρέθηκα να ακούω μαμά, θα αλλάξω όνομα!!! ( μετά το χιλιοστό ΜΑΜΑΑΑ)- Και τι είμαι εγώ, υπηρέτρια να μαζεύω από όλο το σπίτι τις κάλτσες σου;;- Εδώ δεν είναι εστιατόριο! Θα φας ότι έχει αλλιώς κοιμήσου νηστική!!( και μετά φτιάχνω αυτό που θέλει...)- Δεν κάνω τίποτα άλλο εδώ μέσα, όλο μαγειρεύω πλένω σιδερώνω! Κι ούτε ένα ευχαριστώ!- Δε θες να κάνεις μπάνιο;; Σκουλήκια θα πιάσεις καημένε μου, θα βρωμίσεις!!Και μετά, το βράδυ που πέφτουμε για τα παραμύθια μας, ευτυχώς οι αγάπες μου δεν μου έχουν κρατήσει κακία... τέσσερα χεράκια τυλίγονται στο λαιμό μου και μου λένε πως είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου.Δεν είμαι. Αλλά σας λατρεύω με όλη την ύπαρξή μου! Βρωμόπαιδα

Τη μιζερια της μανας μου...Δεν εχουμε οικονομικα προβληματα και ολοι δοξα ο Θεο εχουμε δουλεια και αγαπημενα προσωπα..Αλλα συνεχως ανακαλει ασχημα πραγματα απο το παρελθον κα ασημαντα.Οταν ειμαστε σε ευχαριστη διαθεση παιρνει το κακομοιρικο βλεμμα και λεει συνεχεια "Θεε μου και Παναγια μου" λες και μας συνεβει κατι κακο...Οταν τη ρωταμε τι χει για να τη βοηθησουμε δε μας λεει.Εχω βαρεθει τη μιχερια και τη κατασταση τοσα χρονια δε ξερω τι να κανω πια

Έχω την ανάγκη πολλές φορές να σου στείλω,να δω τι κανεις,πως είσαι.Με σταματάει το ότι δημιουργήσες οικιοθελώς ένα μεγάλο κενό ανάμεσα μας που χάνομαι μέσα σ' αυτό γιατί πολύ απλά έγινε λαβύρινθος και δε βρίσκω τον δρόμο που θα με οδηγήσει σε σένα .

Πάλι κλαίω μόνη μου, στο δωμάτιο μου. Νιώθω τόσο μόνη και δεν εχω κανεναν φίλο, να μιλήσω, να πάω μια βόλτα ρε αδερφέ...Κάθε μέρα κλεισμένη στο σπίτι, να ασχολούμαι με ανούσια θέματα οικογένειας και να νιώθω μια αποτυχία, βλέποντας πως αυτή είναι η ζωή μου. Ακούω ραδιόφωνο που τόσο αγαπώ και σκέφτομαι πως τώρα με το γιορτινό κλίμα όλοι οι συνομίληκοι μου βγαίνουν, διασκεδάζουν, νιώθουν όμορφα και με πιάνουν τα κλαματα με τη δική μου κατάντια. Πώς κατέληξα εδώ; Τί να τα κάνεις τα πτυχία, την εμφάνιση, τα ρούχα αφού δεν έχεις έναν άνθρωπο δικό σου, να περνάς καλά και να γελάς;