ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είναι ένας . Αυτονόητος για πολλούς, καθολου δεδομένη για πολλους αλλους. Η ελευθερια. Το αναφαίρετο δικαιωμα καθε ανθρωπου που νοηματοδοτεί την αυθυπαρξία του. Δεν θυμαμαι ποτέ να εχω νιωσει ελεύθερος. Είμαι ομοφυλοφιλος , 18 , φοιτητής στην Αθήνα . Θέλω να παω στην Colour Youth . Φοβάμαι. Το σκεφτομαι και η καρδιά μου πάλλεται τόσο εντονα λες και ειναι ετοιμη να σπασει. Και φοβάμαι. Καθε φορά που γυρνάω στην οικογένειά μου νιωθω πως αρχίζω να "μην" ανήκω εκει. Οσο διαβαζω για το Πανεπιστήμιο η σκέψη μου αλλάζει . Εγω αλλαζω . Το "είναι" μου διαμαρτύρεται. Δεν αντέχει πια. Εκανε υπομονή για 18 χρονια . Θελω να παω μετα την εξεταστική. Το καλοκαίρι διαβασα το "Άκου Ανθρωπάκο " του Βίλχελμ Ράιχ (δωρο ενος θείου μου)Και παραθέτω το εξής σε αυτη την μπερδεμενη εξομολογηση "Ο έρωτας, η εργασία, και η γνώση είναι οι αστείρευτες πηγες της ζωής . Αυτες πρέπει και να την διαφεντεύουν " Εμείς οι ομοφυλόφιλοι τι φταίμε; Σχολιάστε ελεύθερα. Δημοκρατία/ισοτητα/ισονομια εχουμε αλλωστε....

τα φαντάσματα του παρελθόντος τι θέλουν και γυρνάνε???!

Σήμερα μετα τη σχολή πηγα με τις φιλες μου μια βολτα στο κέντρο(Αθηνα) και έπειτα στο σπιτι της μιας εκ των δυο. Εκει συζητούσαμε και μεταξυ αλλων η φιλη μας ( στο υπερ πολυτελες "φοιτητικό " σπιτι της ) μας ελεγε οτι χρειάζεται ακομη λιγη διακόσμηση και κάποιους πινακες κτλ. Χωρίς να (κατα)κρίνω , παρατηρώ. Με μια βολτα στην Ερμού και με αυτη τη συζήτηση, παρατηρώ. Ο δρόμος γεμάτος με κόσμο, αλλοι για δουλειά αλλοι για ψώνια. Αλλοι παίζουν μουσικη προσδίδοντας ενα "ονειρικό" τονο που θα θελε να θυμίζει κάτι Ευρωπαϊκο. Αναμεσα σε όλους αυτους , παρατηρώ . Και αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι οι άστεγοι. Εχει κοιτάξει ποτε κανεις βαθια τα ματια τους ? Καποιοι μάλιστα απλώνουν απλως το χερι με το βλεμμα κατω ή χωρις να φαίνεται το προσωπο τους. Κανεις δεν προσφέρει διοτι ολοι ξερουμε οτι ο καρπός του προβλήματος δεν μπορει να καταπολεμηθεί με την υπόθαλψη του. Κανεις δεν προσφερει αλλα δεν εχει και θεμα να χαλασει χρήματα σε οποιαδήποτε καταναλωτική "ανάγκη " νιωσει πως πρεπει να καλυψει. Ούτε εγώ προσέφερα . Μόνο παρατηρώ, προβληματίζομαι και λυπάμαι. Οχι αυτούς αλλα πιο πολυ εμάς. Ενας εντελώς χαμένος στις σκέψεις πρωτοετής φοιτητής.

Να αγάπησες κάποιον πιο πολύ κ απ' τη ζωή σου..Και να μην σαγαπησε ούτε τόσο δα..

Έχει συμβεί σε κάποιον να θέλει απεγνωσμένα να στείλει αυτό το μήνυμα που λέει σ' αγαπάω, μου λείπεις να το γράφει και εκείνη την ώρα που πάει να το στείλει να το διαγράφει ;;.. γιατί ξέρεις πως κατά βάθος δεν αξίζει τον κόπο αλλά εκείνη την στιγμή θέλεις όσο τιποτα να το στείλεις ..και σκέφτεσαι αν ο άλλος δεν απαντήσει η απαντήσει κάτι αδιάφορο ;; Θα πληγωθείς χειρότερα.. εσείς τι θα κάνατε σε μια τέτοια περίπτωση (μιλάμε για χωρισμό πάντα ) να ξεκαθαριστεί αυτό.

Μετα απο 3 μερες που ετρωγα κανονικα, επαθα ξανα αποψε κριση πολυφαγιας. Αυτην την στιγμη νιωθω ετοιμος να εκραγω... Ομως καταλαβα οτι δεν μου αρεσε αυτο που εκανα οταν το εκανα. Δεν το βρηκα απολαυστικο το φαγητο. Ισα ισα καλυτερα χτες κ προχτες που ετρωγα λιγο κ καλα. Πιο ωραια ηταν κ περισσοτερη νοστιμαδα ειχε το φαγητο. Γιατι ρε γαμωτο ομως το ξανακανα σημερα; Πραγματικα απαισιο αισθημα αυτο το φουσκωμα.......

Πόσο δυσβάσταχτο να ποθείς κάποιον τοσο κι εκεινος να μην σε θέλει!Βασικά... να μην του έχει περάσει ΚΑΝ απο το μυαλό ότι ..είσαι και γυναικα / άντρας πέρα απο συνάνθρωπος!!

Ότι δουλειά και να κάνω μου προκαλεί άγχος δεν μπορώ να ηρεμήσω. Έχω κουραστεί πραγματικά... χάνω κιλά, τρώω μόνο κ μόνο επειδή πρέπει. Ζορίζομαι κ σε αυτή τη δουλειά που είμαι τώρα (εδώ κ 5 μηνες) δεν μπορώ να χαλαρώσω... με φοβίζει πολύ το κράξιμο της υπεύθυνης μου, πηγαίνω σπίτι κ είμαι ακομα αγχωμένη για το πώς θα ξαναπάω κ αύριο στην δουλειά. Φοβάμαι ότι θα τα παρατήσω πάλι κ θα φύγω. Αλλά κ να φύγω θα πρέπει πάλι να βρω κάτι άλλο κ άντε πάλι απ την αρχή.... Ουτε στο ρεπο μπορω να ηρεμήσω, το μυαλο μου ειναι συνεχεια στο οτι αυριο θα μαι παλι εκει..Τα σχόλια τύπου χαλάρωσε κ τέτοια πραγματικά δεν με βοηθάνε γιατί αν μπορούσα να το κάνω θα το χα κάνει ήδη. Αυτα. Σας ευχαριστω που μπορεσα να το μοιραστω μαζι σας.

Ηρθε να με δει στο νοσοκομείο... μιλαμε τακτικα στο τηλέφωνο και ξέρει πως περνάω δύσκολα με την υγεια μου.Μετα απο ωρα που εφυγε υπεθεσα πως έφτασε σπιτι της και με πηρε να μου το πει... οχι... ηταν κατω στο αυτοκίνητο και περιμενε... μάλλον εκλαιγε... λεει απόψε κάτι μου λεει να μη φύγω θες να έρθω παλι?Λεω οχι ειναι αργα αυριο δουλεύεις.Μετα απο λιγη ωρα την παιρνω εγω να δω αν εφτασε και μου λεει οχι είμαι στον τάδε δρόμο περπαταω και κλαιω.... Αυριο με περιμένει χειρουργείο... φοβαμαι... αλλα μαζι μου φοβαται κι άλλος κόσμος... ίσως δεν βγω... θα δείξει... Λυπαμαι μονο που θ αφήσω πίσω τοσο αγαπημενα πρόσωπα τελικά...

Είναι που λέτε η φάση..Εγώ: αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι.. (αγγελάκι;)Αυτός:μαύρος λύκος και ισχνός του πατέρα του καημός(κακό αγγελάκι;)Όσοι μας γνωρίζουν γελάνε εκ των προτέρων..εγώ τα βλέπω και σας ρωτάω που πάω;Που πάω που άμα μπλέξουμε ,δεν θα γίνει αυτός αρνάκι αλλά θα είμαστε δύο οι λύκοι;Λέω να συνεχίζω να βόσκω αμέριμνη εις το χλωρό χορτάρι γιατί αγριεύομαι στις ερημιές.