Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Πως στο διάολο περνάει η ερωτική απογοητευση ? Έχω όλη μέρα ένα κόμπο στο στομάχι δε μπορώ να κάνω τίποτα. Στο τέλος θα πάθω έλκος δε γίνεται. Και το χειρότερο είναι ότι ήταν κολλητός φίλος οπότε να κρατήσω απόσταση δύσκολα μπορεί να συμβεί.
Μου ειπε ο γαστρεντερολογος να παρω κορτιζονη. Ρωτησα αν πρεπει να αποφευγω τη ζαχαρη και το αλατι και μου ειπε μονο το αλατι πρηζει ενω η ζαχαρη οχι. Καλα μου τα ειπε; Εχω τρομοκρατηθει γιατι μια ξαδερφη μου απηχε και απο τα δυο κι ομως ειχε παρει πολλα κιλα. Ευχαριστω οποιον με βοηθησει με την απαντηση του.
Σπουδαζω κατι που δεν μου αρεσει...με εχει φαει η μοναξια...Μια γκαφα ειναι ολο αυτο που ζω...μακαρι κατι να γινει και να αλλαξουν ολα...Νιωθω τοσο αποτυχημενος...
Έχω έναν άντρα που μου μαγειρεύει κάθε μέρα. Όμως δεν ξέρει πότε είμαι χαρούμενη και πότε λυπημένη. Δεν καταλαβαίνει πότε είμαι περιποιημένη και πότε άσχημη. Πότε είμαι χαλαρή και πότε αγχωμένη. Είμαστε 9 χρόνια μαζί και δεν ξέρει να διαβάζει το πρόσωπό μου.
Έχω φτάσει στην τρυφερή ηλικία των 24. Έχω δουλειά αλλά είμαι 4ωρο με 300. Θέλω να βρώ σπίτι να φύγω. Έχω και γω ανάγκες. Να φέρω κοπέλα να έχω την ησυχία μου γιατί οι δικοί μου όσο μεγαλώνουν γκρινιάζουν και έχουν παρεξενιές σε σημεία που μου σπάνε τα νεύρα. Δε με νοιάζει ακόμη και τρύπα να νε το σπίτι μου. Αλλά η κρίση μας κρατάει ακόμα με τους γονείς μας...
η ζωή μου προς το καλύτερο ΤΩΡΑβαρέθηκα δεν αντέχω ξενέρωσα πως το λένε υπομονή ως το καλοκαιρι λέω συνέχεια στον εαυτό μου για να δούμε αν θα με αφήσει η μοίρα παλι να αδυνατίσω ως τοτε να κάνω διακοπες στη θαλασσα σαν άνθρωπος και να μπορέσω να κάνω διακοπες όπως ήθελα γενικά και ακόμα θέλω για να δούμε και για να δούμε ποσό ακόμα θα αντέξω να χω έτσι σαν ζόμπι
Οι οδηγοί λεωφορείων της περιοχής μου είναι για τα μπάζα. Κάθε φορά πάνε με το πάσο τους και χάνουμε το μετρό και τον προαστιακό.Μετά καθόμαστε σαν μαλακες και πεθαίνουμε από το κρύο περιμένοντας γιατί αργούν.