Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
θες να τα πεις στον άνθρωπο σου , όμως δεν θέλεις να τον ανησυχήσεις ειδικά αν ο άλλος έχει και τα δικά του προβλήματα στην δουλειά στα μαθήματα . Πάνω από όλα όλοι να είμαστε καλά
Πέρυσι είχα κάνει ένα εργαστήριο, που δεν κράτησα τις μετρήσεις από μια άσκηση. Τις πήρα με τα χίλια ζόρια από την κοπέλα που συνεργάζομουν που έκανε μήνες εν τω μεταξύ να μου τις στείλει και όταν πήγα να τις επεξεργαστώ συνηδειτοποιησα ότι κάτι είναι πολύ λάθος. Της εστειλα φωτογραφία μπας και μου πει αν τα έχει βάλει ανάποδα η κάτι αλλά εδώ και 10 λεπτά μου λέει ότι δεν έχει χρόνο να την κοιτάξει και όχι τώρα αλλά γενικά, ενώ θα έκανε απλά 2 λεπτά το πολύ. Αν δεν το κάνω σωστά τώρα, θα πρέπει να πάω του χρόνου και είναι βλακεία. Οκ σαφώς και φταίω εγώ για όλα γιατί έπρεπε να τις είχα γράψει τότε η να είχα καταλάβει πιο νωρίς ότι είναι λάθος, αλλά και πάλι με αφήνει άφωνη τόση αγένεια και παρτακισμος. Δηλαδή και στην τουαλέτα να τις διάβαζε αντί για περιοδικό εμένα θα αρκούσε για να μου απαντήσει.
Πριν λίγο καιρό γνώρισα ένα παιδι ήμαστε κ οι δύο γύρο στα 30. Βρήκαμε αρκετές φορές για καφέ κ φαγητό Κ κάποια στιγμή μου εξομολογήθηκε ότι είναι πάσχοντας μεσογειακής αναιμίας. Κ ότι πριν βρεθούμε ήταν νοσοκομείο για μετάγγιση αίματος. Δ ξέρω τι να κάνω. Φοβήθηκα. Να συνεχίσω έτσι όπως ήμασταν ή να το τελειώσω. ? Θα μπορούμε να έχουμε φυσιολογική σχέση? Είμαι πολύ προβληματισμένη.
Μου λειπεις παρα πολυ. Μετραω τις μερες μεχρι να ξαναβρεθουμε. Ευτυχως περασαν οι μισες, αλλο τοσο και θα σε εχω στην αγκαλια μου. Καμια φορα ανυπομονω τοσο και ποναει η καρδια μου απο την αποσταση , αλλες φορες νιωθω τοσο δυνατη και σκεφτομαι τα ματια σου, το γελιο σου, τα φιλια σου τα χαδια σου - πως σε λιγο θα τα δω, θα τα ξανανιωσω..Σε περιμενω αγαπη μου..
Ευτυχώς που υπάρχουν και τα social media και βρίσκουμε τον έρωτα γιατί αν περιμέναμε από εμφανίσιμους άντρες να μας προσεγγίσουν στον έξω κόσμο ακόμα θα είμασταν παρθένες.
Τον είδα τον εφιάλτη μου κι απόψε!! Και σηκώθηκα έντρομη.Ακομη ένα πρωινό χωρίς δουλειά!!! Τα πρωινά όταν ξυπνάω είναι η χειρότερη στιγμή της ημέρας. Εκεί συνειδητοποιώ την ανεργία,και τις δυσκολίες που πηγάζουν από αυτή.Δεν είναι η πρώτη φορά που μένω άνεργη αλλά αυτή τη φορά είναι η χειρότερη,με έχει καταβάλλει πολύ..Αχ αυτά πρωινά πόσο πόνο κρύβουν
Άνεργος. Άφιλος. Ανέραστος στα 37 μου.Οταν οι γονείς μου στην ηλικία μου είχαν μόνιμη δουλειά , ήταν παντρεμένοι και είχαν και εμένα !!!!!!Πίνω μπύρες που και που για να ξεχνώ τα μαύρα μου τα χάλια .
Δουλεύω όλη μέρα Και γυρνάω σπίτι λέω θα δω ράδιο αρβύλα ακούω μια φορα το Κουλης.. Μπα λέω δεν άκουσα καλά.Ξανα και ξανα εκατο φορες το κουλης.Ειναι το παρατσούκλι του πρώην μου και πάνω που έχει περάσει τόσο Καιρός και τον ξεπερνώ και έχω προχωρήσει στην ζωή μου.Τσαααακ μου έρχεται στο μυαλό.με καταστρέψατεεεεε !